Για χρόνια πίστευα πως για να είμαι καλός άνθρωπος έπρεπε να είμαι πάντα διαθέσιμη. Να καταλαβαίνω τους πάντες, να συγχωρώ γρήγορα, να βοηθάω χωρίς να ρωτάω αν έχω αντοχές και να χαμογελάω ακόμη κι όταν μέσα μου κάτι είχε αρχίσει να σπάει.
Μέχρι που κατάλαβα κάτι απλό: μπορείς να είσαι καλός άνθρωπος χωρίς να αφήνεις τους άλλους να σε εξαντλούν. Και μπορείς να πεις «όχι» χωρίς να αισθάνεσαι ένοχος.
Κουράστηκα να είμαι πάντα αυτή που καταλαβαίνει
Κουράστηκα να βρίσκω δικαιολογίες για τους ανθρώπους που με πλήγωσαν. Να λέω ότι ίσως περνούν δύσκολα, ότι ίσως δεν το εννοούσαν, ότι ίσως κάποια μέρα θα καταλάβουν. Γιατί όταν δικαιολογείς συνεχώς κάποιον, υπάρχει κίνδυνος να ξεχάσεις ότι κι εσύ έχεις δικαίωμα να στεναχωρηθείς, να θυμώσεις, να απογοητευτείς και να φύγεις.
Δεν θέλω άλλο να είμαι εκείνη που πρέπει πάντα να κάνει το πρώτο βήμα, να στέλνει το πρώτο μήνυμα, να ζητά συγγνώμη ακόμη κι όταν δεν φταίει και να κρατά μια σχέση ζωντανή μόνη της.
Δεν θέλω να σώζω ανθρώπους που δεν θέλουν να σωθούν
Κάποτε πίστευα ότι αν αγαπήσεις αρκετά έναν άνθρωπο μπορείς να τον αλλάξεις. Ότι αν του δείξεις αρκετή υπομονή θα γίνει καλύτερος και ότι αν σταθείς δίπλα του στις πιο δύσκολες στιγμές του, θα θυμάται πάντα τι έκανες για εκείνον.
Δεν λειτουργεί πάντα έτσι. Υπάρχουν άνθρωποι που θα δεχτούν ό,τι τους δίνεις και μετά θα ζητήσουν περισσότερο, όχι απαραίτητα επειδή είναι κακοί, αλλά επειδή τους έμαθες ότι είσαι πάντα διαθέσιμη. Και κάποια στιγμή καταλαβαίνεις ότι δεν είναι δουλειά σου να διορθώσεις όλους όσοι περνούν από τη ζωή σου.
Το «όχι» δεν σε κάνει κακό άνθρωπο
Μου πήρε χρόνια να μάθω ότι μπορώ να αρνηθώ χωρίς να γράψω ολόκληρη απολογία. «Δεν μπορώ σήμερα», «δεν θέλω», «δεν μου κάνει καλό», «δεν συμφωνώ», «δεν θα συνεχίσω αυτή τη συζήτηση». Κάποτε αυτές οι φράσεις μου φαίνονταν σκληρές. Σήμερα μου φαίνονται τίμιες.
Τα όρια δεν υπάρχουν για να τιμωρούμε τους άλλους. Υπάρχουν για να προστατεύουμε τον χώρο μέσα στον οποίο μπορούμε να αναπνέουμε.
Δεν χρειάζεται να με συμπαθούν όλοι
Όσο περισσότερο προσπαθείς να είσαι αρεστός σε όλους, τόσο περισσότερο αρχίζεις να απομακρύνεσαι από τον εαυτό σου. Αλλάζεις τον τρόπο που μιλάς, καταπίνεις απόψεις, αποφεύγεις συγκρούσεις και λες «ναι» ενώ θέλεις να φωνάξεις «όχι».
Και στο τέλος μπορεί να σε συμπαθούν περισσότερο οι άλλοι, αλλά εσύ να μην αναγνωρίζεις τον άνθρωπο που έχεις γίνει. Προτιμώ κάποιοι να μη με συμπαθούν για αυτό που πραγματικά είμαι, παρά να με αγαπούν για έναν χαρακτήρα που δημιούργησα μόνο και μόνο για να τους ευχαριστήσω.
Δεν δίνω πλέον ατελείωτες ευκαιρίες
Πίστευα πολύ στις δεύτερες ευκαιρίες. Ακόμη πιστεύω. Δεν πιστεύω όμως στις δέκατες, στις εικοστές και στις εκατοστές ευκαιρίες όταν τίποτα δεν αλλάζει. Υπάρχει μια στιγμή που η συγχώρεση σταματά να είναι γενναιοδωρία και γίνεται άδεια για να επαναλαμβάνεται η ίδια συμπεριφορά.
Μπορώ να συγχωρήσω κάποιον χωρίς να τον ξαναβάλω στη ζωή μου. Μπορώ να μην κρατάω κακία και ταυτόχρονα να θυμάμαι πολύ καλά τι συνέβη. Η συγχώρεση δεν σημαίνει πάντα επιστροφή.
Έπαψα να κυνηγάω ανθρώπους
Δεν κυνηγάω πια ανθρώπους που απομακρύνονται, δεν παρακαλάω κανέναν να μείνει και δεν προσπαθώ να πείσω κάποιον ότι αξίζει να με έχει στη ζωή του. Όποιος θέλει πραγματικά να βρίσκεται κοντά σου, συνήθως βρίσκει τρόπο. Και όποιος συνεχώς ψάχνει λόγους για να απουσιάζει, κάποια στιγμή πρέπει να τον αφήσεις να φύγει.
Δεν είναι εύκολο. Είναι όμως πολύ πιο ήρεμο από το να κρατάς με το ζόρι ανθρώπους που έχουν ήδη φύγει συναισθηματικά.
Θέλω επιτέλους να ζήσω και για μένα
Έχω κι εγώ σχέδια, επιθυμίες και πράγματα που ανέβαλα επειδή κάποιος άλλος με χρειαζόταν περισσότερο. Πόσες φορές όμως μπορείς να βάζεις τη δική σου ζωή σε αναμονή;
Δεν θέλω να φτάσω κάποτε στο τέλος και να συνειδητοποιήσω ότι βοήθησα όλους τους άλλους να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους, ενώ τα δικά μου έμειναν σε ένα συρτάρι. Θέλω να δοκιμάσω, να αποτύχω, να ξαναρχίσω, να ταξιδέψω, να αγαπήσω και να κάνω πράγματα επειδή τα θέλω εγώ, όχι επειδή περιμένουν οι άλλοι να τα κάνω.
Η ηρεμία μου έχει πλέον αξία
Κάποτε θεωρούσα σημαντικό να κερδίζω κάθε διαφωνία, να εξηγώ τη θέση μου μέχρι ο άλλος να καταλάβει και να απαντάω σε κάθε κατηγορία. Σήμερα δεν έχω την ίδια ανάγκη.
Δεν χρειάζεται να διορθώσω την εικόνα που έχει κάθε άνθρωπος για μένα και δεν χρειάζεται να συμμετέχω σε κάθε καβγά στον οποίο με προσκαλούν. Υπάρχουν συζητήσεις που κερδίζεις απλώς επειδή επιλέγεις να μη συμμετάσχεις.
Δεν έγινα πιο σκληρή. Έγινα πιο προσεκτική
Θέλω ακόμη να βοηθάω, να νοιάζομαι, να προσφέρω και να βρίσκομαι δίπλα στους ανθρώπους που αγαπώ. Αλλά όχι με οποιοδήποτε κόστος. Δεν θα αδειάζω τον εαυτό μου για να γεμίσει κάποιος άλλος και δεν θα θεωρώ φυσιολογικό να πληγώνομαι συνεχώς επειδή «έτσι είναι οι σχέσεις».
Έμαθα ότι μπορείς να έχεις μεγάλη καρδιά και ταυτόχρονα μια πόρτα που κλείνει όταν κάποιος δεν σέβεται τον χώρο σου.
Τώρα ξέρω τι θέλω να κρατήσω
Θέλω ανθρώπους με τους οποίους δεν χρειάζεται να προσποιούμαι. Ανθρώπους που θα χαρούν όταν μου συμβεί κάτι καλό, που θα με αναζητήσουν όχι μόνο όταν έχουν πρόβλημα και που θα μπορούν να μου πουν την αλήθεια χωρίς να με μειώσουν.
Θέλω περισσότερη ηρεμία και λιγότερη ένταση, περισσότερη αλήθεια και λιγότερα παιχνίδια, περισσότερους ανθρώπους που μένουν και λιγότερους που εμφανίζονται μόνο όταν κάτι χρειάζονται.
Δεν κουράστηκα να είμαι καλός άνθρωπος. Κουράστηκα να πιστεύω ότι για να είμαι καλός άνθρωπος πρέπει να ανέχομαι τα πάντα.
Και τώρα δεν θέλω να είμαι καλή με όλους. Θέλω πρώτα απ’ όλα να είμαι καλά με εμένα.












