Όταν η αστυνομία χτύπησε την πόρτα της οικογένειας DePietro στο Stratford του Connecticut, κανείς δεν περίμενε ότι μία 11χρονη θα έδινε ένα από τα πιο χρήσιμα στοιχεία για την έρευνα. Η Rebecca DePietro είχε δει έναν ύποπτο άνδρα στην περιοχή και προσφέρθηκε να τον ζωγραφίσει.
Το σκίτσο της ήταν απλό, σχεδόν σαν παιδική ζωγραφιά. Η ίδια μάλιστα πίστευε ότι ο αστυνομικός θα το τσαλάκωνε και θα το πετούσε. Αντίθετα, η αστυνομία το πήρε σοβαρά και το χρησιμοποίησε ως ένα ακόμη στοιχείο στην έρευνα.
Ένα σκίτσο που φαινόταν υπερβολικά απλό
Η Rebecca είχε δει έναν άνδρα που της φάνηκε ύποπτος μετά από διαρρήξεις που είχαν σημειωθεί στη γειτονιά της. Όταν οι αστυνομικοί τη ρώτησαν αν μπορούσε να τον περιγράψει, εκείνη τους είπε ότι μπορούσε ακόμη και να τον ζωγραφίσει.
Το σχέδιο χρειάστηκε περίπου δύο λεπτά. Όπως είπε αργότερα η ίδια, δεν θεωρούσε ότι ήταν ιδιαίτερα καλό: είχε ουσιαστικά ένα κεφάλι, μάτια, μαλλιά, γένια και δύο πόδια. Πίστευε ότι δεν θα ήταν αρκετό για να βοηθήσει πραγματικά.
Η αστυνομία όμως πρόσεξε τις λεπτομέρειες
Οι αστυνομικοί δεν πέταξαν το σκίτσο. Το συνέκριναν με φωτογραφίες ατόμων που εξετάζονταν στην έρευνα και διαπίστωσαν ότι παρουσίαζε ομοιότητες με έναν από τους υπόπτους.
Το σχέδιο δεν ήταν το μοναδικό στοιχείο που οδήγησε στην υπόθεση, αλλά βοήθησε την αστυνομία να ενισχύσει την ταυτοποίηση του Pedro Bruno.
Ο Bruno συνελήφθη και, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα της εποχής, ομολόγησε 10 διαρρήξεις στην περιοχή. Ανάμεσά τους ήταν και η διάρρηξη στο ίδιο το σπίτι της οικογένειας DePietro.
Η αστυνομία κατάφερε να ανακτήσει και κλεμμένα αντικείμενα
Μετά τη σύλληψη, οι αστυνομικοί κατάφεραν επίσης να εντοπίσουν ορισμένα αντικείμενα που είχαν κλαπεί και να τα επιστρέψουν στους ιδιοκτήτες τους.
Η υπόθεση έγινε γνωστή ακριβώς επειδή ένα τόσο απλό παιδικό σχέδιο αποδείχθηκε χρήσιμο μέσα σε μια πολύ μεγαλύτερη αστυνομική έρευνα.
Η 11χρονη τιμήθηκε από την αστυνομία
Η Rebecca προσκλήθηκε αργότερα σε τελετή του αστυνομικού τμήματος, όπου οι αστυνομικοί την τίμησαν για τη βοήθειά της. Το κοινό την υποδέχθηκε με θερμό χειροκρότημα.
Εκείνη αντιμετώπισε όλη την ιστορία με το χιούμορ ενός παιδιού. Όταν τη ρώτησαν πώς κατάφερε να κάνει το σκίτσο, απάντησε χαμογελώντας ότι έπρεπε να δώσει πολλά εύσημα στην καθηγήτρια των καλλιτεχνικών της.
Όσο για το αν μετά από αυτή την επιτυχία ήθελε να γίνει επαγγελματίας σκιτσογράφος της αστυνομίας όταν μεγαλώσει, η απάντησή της ήταν πολύ πιο συγκρατημένη: δεν ήταν ακόμη σίγουρη.
Η ιστορία της έγινε ένα όμορφο παράδειγμα του πόσο χρήσιμη μπορεί να αποδειχθεί ακόμη και μια μικρή λεπτομέρεια όταν κάποιος έχει παρατηρήσει προσεκτικά τι συνέβη γύρω του.
