Υπήρξε μια περίοδος στη ζωή μου που τη θυμάμαι σαν έναν μακρύ, σκοτεινό χειμώνα. Όχι επειδή έλειπε ο ήλιος από τον ουρανό, αλλά επειδή είχε χαθεί από μέσα μου. Ήταν η εποχή που γνώρισα τον δικό μου δράκο. Έναν αόρατο εχθρό που δεν φαινόταν στα μάτια των άλλων, αλλά κάθε μέρα έδινε μάχη με την ψυχή μου.
Στην αρχή δεν κατάλαβα τι συνέβαινε. Νόμιζα πως ήταν απλώς μια δύσκολη φάση, λίγη κούραση παραπάνω, μερικές κακές σκέψεις που σύντομα θα περνούσαν. Όμως ο δράκος δεν ήρθε με βρυχηθμούς. Ήρθε αθόρυβα. Κρύφτηκε στις σκέψεις μου, φώλιασε στις ανησυχίες μου και άρχισε σιγά σιγά να απλώνει τα φτερά του.
Κάθε μέρα γινόταν μεγαλύτερος.
Κάθε νύχτα γινόταν πιο δυνατός.
Και κάθε φορά που νόμιζα πως είχα βρει τη δύναμη να τον αντιμετωπίσω, εκείνος εμφανιζόταν ξανά, πιο απειλητικός από πριν.
Οι κρίσεις πανικού ήταν οι στιγμές που ένιωθα την ανάσα του πιο κοντά από ποτέ. Ξαφνικά η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή. Η αναπνοή μου γινόταν δύσκολη. Τα χέρια μου έτρεμαν. Ένιωθα πως κάτι τρομερό επρόκειτο να συμβεί, πως έχανα τον έλεγχο, πως ίσως εκείνη να ήταν η τελευταία μου στιγμή.
Και το χειρότερο;
Δεν μπορούσα να εξηγήσω σε κανέναν τι ακριβώς συνέβαινε.
Πώς να περιγράψεις έναν φόβο που δεν έχει πρόσωπο;
Πώς να εξηγήσεις έναν πόνο που δεν αφήνει σημάδια στο σώμα;
Πώς να μιλήσεις για έναν πόλεμο που διεξάγεται αποκλειστικά μέσα στο μυαλό σου;
Υπήρχαν βράδια που ξάπλωνα και φοβόμουν να κοιμηθώ. Όχι γιατί φοβόμουν το σκοτάδι, αλλά γιατί φοβόμουν πως θα ξυπνούσα ξανά με εκείνο το αίσθημα τρόμου να με πνίγει. Και υπήρχαν άλλες φορές που παρακαλούσα να κοιμηθώ βαθιά και να μη χρειαστεί να αντιμετωπίσω άλλη μία μέρα γεμάτη αγωνία.
Όποιος δεν έχει περάσει από εκείνο το σκοτεινό μονοπάτι δύσκολα μπορεί να καταλάβει.
Γιατί απ’ έξω ίσως να δείχνεις φυσιολογικός.
Ίσως να χαμογελάς.
Ίσως να εργάζεσαι.
Ίσως να βγαίνεις με φίλους.
Μέσα σου όμως γίνεται καταιγίδα.
Και το πιο παράξενο είναι πως πολλές φορές δεν υπάρχει κάποιος προφανής λόγος. Δεν χρειάζεται να έχεις ζήσει μια τραγωδία ή ένα δύσκολο παρελθόν. Δεν χρειάζεται να σου λείπει κάτι. Η κατάθλιψη και οι κρίσεις πανικού δεν ζητούν άδεια για να μπουν στη ζωή σου.
Μπορεί να εμφανιστούν εκεί που όλα μοιάζουν φυσιολογικά.
Και τότε αρχίζεις να κατηγορείς τον εαυτό σου.
«Γιατί εγώ;»
«Τι έχω και νιώθω έτσι;»
«Αφού δεν μου λείπει τίποτα…»
Αυτές οι σκέψεις κάνουν τον δράκο ακόμη μεγαλύτερο.
Γιατί πέρα από τον φόβο, προστίθεται και η ενοχή.
Κι όμως, έμαθα κάτι πολύ σημαντικό μέσα από αυτή τη δοκιμασία.
Δεν είναι αδυναμία να λυγίζεις.
Δεν είναι ντροπή να ζητάς βοήθεια.
Δεν είναι αποτυχία να παραδεχτείς ότι δυσκολεύεσαι.
Η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται στο να παριστάνεις πως είσαι καλά.
Βρίσκεται στο να κοιτάξεις τον πόνο σου κατάματα και να πεις: «Χρειάζομαι βοήθεια».
Η μέρα που αποφάσισα να μιλήσω ήταν η πρώτη μέρα που άρχισα πραγματικά να θεραπεύομαι.
Όχι γιατί εξαφανίστηκε αμέσως ο δράκος.
Όχι γιατί ξαφνικά όλα έγιναν εύκολα.
Αλλά γιατί σταμάτησα να πολεμάω μόνος μου.
Ένας ειδικός, ένας άνθρωπος που γνώριζε αυτό το σκοτεινό μονοπάτι, μου έδειξε πως υπήρχε έξοδος. Πως οι κρίσεις πανικού δεν ήταν το τέλος. Πως οι σκέψεις μου δεν ήταν η πραγματικότητα. Πως ο φόβος μπορεί να είναι εκκωφαντικός, αλλά δεν είναι ανίκητος.
Σιγά σιγά άρχισα να αναπνέω ξανά.
Να βρίσκω μικρές αφορμές για να χαμογελώ.
Να επιστρέφω στον εαυτό μου.
Όχι στον παλιό εαυτό. Σε έναν νέο άνθρωπο. Πιο συνειδητοποιημένο. Πιο ευαίσθητο. Πιο δυνατό από όσο πίστευα ποτέ.
Γιατί όταν βγεις από μια τέτοια μάχη, δεν είσαι ο ίδιος.
Έχεις δει τη σκοτεινή πλευρά της ζωής.
Έχεις γνωρίσει το κενό.
Έχεις περπατήσει μέσα στη νύχτα.
Και γι’ αυτό εκτιμάς περισσότερο το φως.
Αν λοιπόν αυτή τη στιγμή δίνεις κι εσύ τη δική σου μάχη με τον δράκο της κατάθλιψης ή των κρίσεων πανικού, θέλω να θυμάσαι κάτι.
Δεν είσαι μόνος.
Δεν είσαι αδύναμος.
Δεν είσαι καταδικασμένος να ζήσεις έτσι για πάντα.
Μίλησε.
Ζήτησε βοήθεια.
Άπλωσε το χέρι σου σε κάποιον που εμπιστεύεσαι.
Και κυρίως, δώσε χρόνο στον εαυτό σου.
Γιατί όσο τρομακτικός κι αν μοιάζει ο δράκος, δεν είναι ανίκητος.
Κάποτε θα γυρίσεις πίσω και θα κοιτάξεις εκείνη τη δύσκολη περίοδο με δέος. Όχι επειδή δεν σε πλήγωσε, αλλά επειδή θα έχεις συνειδητοποιήσει πόση δύναμη έκρυβες μέσα σου.
Και τότε θα καταλάβεις πως δεν νίκησε ο δράκος.
Νίκησες εσύ.
