Σήμερα τη διασχίζετε σχεδόν μηχανικά.
Με λεωφορείο, με αυτοκίνητο, με καφέ στο χέρι.
Κι όμως, η Λεωφόρος Βεΐκου δεν ήταν πάντα αυτό που βλέπετε σήμερα.
Κάποτε δεν είχε άσφαλτο.
Ούτε κίνηση.
Ούτε φανάρια.
Ήταν ένας απλός χωματόδρομος.
Όταν η Βεΐκου δεν θύμιζε σε τίποτα λεωφόρο
Αν γυρίζαμε τον χρόνο πίσω, στη δεκαετία του 1960, δύσκολα θα αναγνωρίζατε τη Βεΐκου.
Στη θέση της σημερινής αρτηρίας υπήρχε ένας σκονισμένος δρόμος.
Λίγα χαμηλά σπιτάκια.
Χωράφια.
Ανοιχτοί χώροι.
Τίποτα που να προδίδει ότι κάποτε θα γινόταν ένας από τους βασικούς δρόμους του Γαλατσίου.
Ένας δρόμος που ένωνε, δεν εξυπηρετούσε
Τότε, η Βεΐκου δεν σχεδιάστηκε για κυκλοφορία.
Ήταν περισσότερο ένα πέρασμα.
Ένας δρόμος που ένωνε γειτονιές.
Που εξυπηρετούσε αγρότες, κατοίκους, παιδιά που έπαιζαν χωρίς φόβο.
Δεν υπήρχαν λεωφορεία.
Ούτε τρόλεϊ.
Ούτε σταθερή ροή αυτοκινήτων.
Το Γαλάτσι πριν γίνει πόλη
Το Γαλάτσι των ’60s δεν είχε καμία σχέση με το σημερινό.
Ήταν μια περιοχή που μόλις άρχιζε να αναπτύσσεται.
Οι κάτοικοι ήταν λίγοι.
Οι οικογένειες γνωρίζονταν μεταξύ τους.
Η καθημερινότητα ήταν πιο αργή.
Η Βεΐκου δεν ήταν κέντρο.
Ήταν περιφέρεια.
Η δεκαετία που άλλαξε τα πάντα
Σταδιακά, κάτι άρχισε να αλλάζει.
Η Αθήνα μεγάλωνε.
Ο κόσμος μετακινούνταν προς τα βόρεια.
Και μαζί του άλλαζε και η Βεΐκου.
Ο χωματόδρομος άρχισε να στρώνεται.
Τα πρώτα σοβαρά έργα έκαναν την εμφάνισή τους.
Η περιοχή άρχισε να πυκνώνει.
Από σκόνη σε άσφαλτο
Η άσφαλτος δεν ήρθε από τη μια μέρα στην άλλη.
Ήρθε τμηματικά.
Κάθε κομμάτι του δρόμου σήμαινε πρόοδο.
Και ταυτόχρονα, το τέλος μιας άλλης εποχής.
Τα παιδιά δεν έπαιζαν πια στη μέση του δρόμου.
Η κίνηση αυξανόταν.
Ο θόρυβος έκανε την εμφάνισή του.
Τα πρώτα μαγαζιά και η νέα ζωή
Με τον δρόμο ήρθαν και τα μαγαζιά.
Μικρά παντοπωλεία.
Καφενεία.
Σημεία συνάντησης.
Η Βεΐκου άρχισε να αποκτά ρυθμό.
Να γίνεται σημείο αναφοράς.
Δεν ήταν πια απλώς δρόμος.
Ήταν γειτονιά.
Όταν μπήκαν τα λεωφορεία, τίποτα δεν ήταν ίδιο
Η στιγμή που η Βεΐκου συνδέθηκε ουσιαστικά με το κέντρο της Αθήνας άλλαξε τα πάντα.
Τα λεωφορεία έφεραν κίνηση.
Έφεραν κόσμο.
Έφεραν ανάπτυξη.
Ο δρόμος απέκτησε ρόλο.
Έγινε αρτηρία.
Και μαζί του μεγάλωσε και το Γαλάτσι.
Το Άλσος Βεΐκου και η άλλη πλευρά του δρόμου
Παρά την αστικοποίηση, κάτι παρέμεινε.
Ο χώρος πρασίνου.
Το Άλσος Βεΐκου έγινε ανάσα για την περιοχή.
Ένα σημείο που ισορροπεί την ένταση του δρόμου.
Ακόμα και σήμερα, είναι από τα στοιχεία που κάνουν τη Βεΐκου ξεχωριστή.
Ένας δρόμος με ζωή, αλλά και χώρο να ανασάνετε.
Από τις αναμνήσεις στην καθημερινότητα
Όσοι έζησαν τη Βεΐκου πριν την άσφαλτο, μιλούν για άλλες εικόνες.
Για ησυχία.
Για ανοιχτούς ορίζοντες.
Οι νεότεροι βλέπουν μόνο τη σημερινή πραγματικότητα.
Κίνηση.
Καταστήματα.
Καφέδες.
Και τα δύο είναι κομμάτια της ίδιας ιστορίας.
Ένας δρόμος που κουβαλά μνήμη
Η Λεωφόρος Βεΐκου δεν είναι απλώς ένας δρόμος.
Είναι ένα παράδειγμα για το πώς άλλαξε η Αθήνα.
Πώς οι χωματόδρομοι έγιναν λεωφόροι.
Πώς οι γειτονιές έγιναν πόλεις.
Πώς η καθημερινότητα μεταμορφώθηκε.
Την επόμενη φορά που θα περάσετε από εκεί, ρίξτε μια ματιά γύρω σας.
Κάτω από την άσφαλτο, υπάρχει ακόμα λίγη από τη σκόνη του ’60.
Και μαζί της, μια ιστορία που αξίζει να θυμόμαστε.
