Ο δύσκολος δρόμος του Νίκου Σταυρίδη: Από τη φτώχεια στη δόξα του ελληνικού κινηματογράφου
Ο Νίκος Σταυρίδης ήταν ένας από εκείνους τους ανθρώπους που γεννήθηκαν για να κάνουν τον κόσμο να γελά. Κι όμως, πίσω από τα λαμπερά φώτα του θεάτρου και του κινηματογράφου, κρύβεται μια ζωή γεμάτη δυσκολίες, αγώνα και συγκίνηση.
Τα φτωχικά παιδικά χρόνια στη Σάμο
Γεννήθηκε το 1910 στο Βαθύ της Σάμου. Η οικογένειά του δεν είχε περιουσία – ο πατέρας του διατηρούσε ένα μικρό μπακάλικο και ο μικρός Νίκος βοηθούσε από μικρός. Δεν υπήρχαν παιχνίδια, δεν υπήρχαν ανέσεις, μόνο δουλειά και όνειρα. Κάποτε έλεγε πως “η φτώχεια σε κάνει να δεις τη ζωή με άλλο μάτι – ή γελάς ή χάνεσαι”.
Πριν γίνει γνωστός, δούλεψε ως βοηθός καραγκιοζοπαίχτη και μηχανικός προβολής. Του άρεσε το θέατρο, αλλά ποτέ δεν φανταζόταν πως μια μέρα θα γινόταν πρωταγωνιστής. Παράλληλα ασχολούνταν με τον αθλητισμό και ξεχώριζε στο άλμα επί κοντώ.
Η μεγάλη απόφαση να έρθει στην Αθήνα
Το 1928, ο Νίκος πήρε τη μεγάλη απόφαση. Μάζεψε ό,τι είχε και δεν είχε και ήρθε στην Αθήνα. Τα πρώτα χρόνια ήταν σκληρά. Δούλευε σε αποθήκη πολεμικού υλικού στον Πειραιά, βάζοντας αρβύλες σε σειρά ανά μέγεθος. Τα χρήματα που έβγαζε ίσα που έφταναν για ένα πιάτο φαΐ την ημέρα. Κι όμως, δεν το έβαλε κάτω. Πήγαινε με τα πόδια στη δουλειά κάθε μέρα και κρατούσε μέσα του το όνειρο.
Η πρώτη του επαφή με το θέατρο
Η τύχη του άλλαξε όταν βρέθηκε στο θέατρο «Έντεν» και είδε τον Βασίλη Αυλωνίτη στη σκηνή. Εκείνη τη στιγμή κάτι ξύπνησε μέσα του. Παρότι οι σκηνοθέτες έλεγαν πως “δεν έχει κωμική φάτσα”, ο Νίκος είχε φωνή, πάθος και αληθινό ταλέντο. Το 1929 ανέβηκε κι εκείνος για πρώτη φορά στη σκηνή, στο έργο «Λοβιτούρα» μαζί με τον Αυλωνίτη.
Ο ρόλος του ήταν μικρός – έκανε τον λούστρο που γυάλιζε τα παπούτσια του Αυλωνίτη. Αλλά η σκηνή του έγινε θρυλική: “Μία το βάψιμο, τριάντα το χαρτόσημο, μία και τριάντα!”, έλεγε, σατιρίζοντας τους φόρους. Το κοινό τον λάτρεψε.
Η στιγμή που σκέφτηκε να βάλει τέλος στη ζωή του
Λίγο αργότερα, όταν ακόμα προσπαθούσε να βρει τον δρόμο του, ήρθε η στιγμή που όλα έμοιαζαν να καταρρέουν. Ένα νούμερο που παρουσίασε με την Κούλα Γκιουζέπε στο θέατρο «Έντεν» δεν είχε καθόλου επιτυχία. Ο Νίκος απογοητεύτηκε βαθιά. Πίστεψε πως απέτυχε, πως δεν είχε θέση στη σκηνή.
Σε μια στιγμή απελπισίας, πήρε ένα μπουκάλι ούζο και ανέβηκε στην Ακρόπολη για να αυτοκτονήσει. Όμως, η ζωή είχε άλλα σχέδια. Μεθυσμένος όπως ήταν, ξέχασε γιατί είχε πάει εκεί. Έτσι, χωρίς να το καταλάβει, έδωσε στον εαυτό του μια δεύτερη ευκαιρία. Και ευτυχώς, γιατί αυτή η δεύτερη ευκαιρία του χάρισε μια καριέρα που έμεινε στην ιστορία.
Η αναγνώριση και οι μεγάλες συνεργασίες
Τη δεκαετία του 1940, ο Σταυρίδης δημιούργησε δικούς του θιάσους και συνεργάστηκε με τεράστια ονόματα. Μαζί με τον Τάκη Μηλιάδη και τη Νανά Σκιαδά ίδρυσαν τον θίασο «Ελληνική Μουσική Κωμωδία». Ο κόσμος τον λάτρευε. Το κοινό γελούσε, έκλαιγε και τον χειροκροτούσε όρθιο.
Το 1950 έκανε το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο, στην ταινία του Νίκου Τσιφόρου «Έλα στον θείο». Από εκεί και πέρα, η μία επιτυχία διαδεχόταν την άλλη: «Η ωραία των Αθηνών», «Η φτώχεια θέλει καλοπέραση», «Φτωχαδάκια και Λεφτάδες». Οι σκηνοθέτες Τσιφόρος, Σακελλάριος, Γλυκοφρύδης και Λάσκος τον εμπιστεύονταν με κλειστά μάτια.
Ο φανατικός Ολυμπιακός και οι στιγμές στο θέατρο
Ο Νίκος Σταυρίδης δεν έκρυψε ποτέ την αγάπη του για τον Ολυμπιακό. Ήταν πάντα στις εξέδρες του Καραϊσκάκη και στις παραστάσεις του έβρισκε τρόπο να αναφέρει την αγαπημένη του ομάδα. Όταν ήρθε στην Ελλάδα ο Υβ Τριαντάφυλλος, ο Νίκος φώναζε “Υβ-Υβ!” από τη σκηνή, ξεσηκώνοντας το κοινό. Μάλιστα, όταν ο ποδοσφαιριστής πήγε να τον δει στο θέατρο, τον ανέβασε πάνω στη σκηνή, σε μια από τις πιο αξέχαστες στιγμές του ελληνικού θεάτρου.
Τα τελευταία χρόνια και το τέλος ενός θρύλου
Στα τελευταία του χρόνια, ο Νίκος Σταυρίδης αποσύρθηκε στη Σάμο, στο νησί που τον γέννησε και τον αγάπησε. Ήθελε να περάσει τα γεράματά του ήσυχα, κοντά στη φύση και στους δικούς του ανθρώπους.
Έφυγε από τη ζωή στις 12 Δεκεμβρίου 1987, σε ηλικία 77 ετών. Όμως η φλόγα του δεν έσβησε ποτέ. Κάθε φορά που βλέπουμε μια από τις ταινίες του, γελάμε, συγκινούμαστε και θυμόμαστε ότι πίσω από κάθε μεγάλο καλλιτέχνη κρύβεται μια ψυχή γεμάτη ευαισθησία και πάθος για ζωή.
Ο Νίκος Σταυρίδης δεν ήταν απλώς ένας ηθοποιός. Ήταν ένας άνθρωπος που έκανε τη φτώχεια τέχνη, τη λύπη γέλιο και τη ζωή… μια αληθινή σκηνή.
