Φτώχεια, ορφάνια, σκληρή δουλειά από μικρή ηλικία, μητρότητα, θέατρο, κινηματογράφος και τελικά καθολική αναγνώριση. Η ζωή της Γεωργίας Βασιλειάδου είχε τόσες ανατροπές, ώστε δύσκολα θα μπορούσε κανείς να φανταστεί ότι πίσω από μία από τις πιο αγαπημένες μορφές της ελληνικής κωμωδίας κρυβόταν μια τόσο δύσκολη προσωπική διαδρομή.
Η γυναίκα που έκανε γενιές Ελλήνων να γελάσουν χρειάστηκε πρώτα να παλέψει με τη φτώχεια και τις προκαταλήψεις της εποχής της. Και ίσως ακριβώς γι’ αυτό οι ρόλοι της είχαν εκείνη τη μοναδική αλήθεια που την έκανε να ξεχωρίζει.
Τα δύσκολα παιδικά χρόνια στην Κυψέλη
Η Γεωργία Βασιλειάδου γεννήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1897 στην Κυψέλη. Το πραγματικό της όνομα ήταν Γεωργία Αθανασίου και μεγάλωσε σε μια πολύ φτωχή οικογένεια με δέκα παιδιά.
Έχασε τον πατέρα της σε μικρή ηλικία και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει νωρίς το σχολείο για να βοηθήσει οικονομικά την οικογένειά της. Από πολύ μικρή εργάστηκε στο κορνιζάδικο του θείου της και αργότερα σε εμπορικά καταστήματα.
Μέσα στις δυσκολίες, το τραγούδι ήταν μία από τις μεγάλες της αγάπες. Η φωνή της και η επιθυμία της να ξεφύγει από τα στενά όρια μιας ζωής γεμάτης ανέχεια θα την οδηγούσαν τελικά σε έναν εντελώς διαφορετικό δρόμο.
Από το τραγούδι στο Λυρικό Θέατρο
Η Βασιλειάδου σπούδασε φωνητική μουσική στη Γεννάδιο Σχολή και το 1923 ξεκίνησε την καλλιτεχνική της πορεία ως χορωδός στο Λυρικό Θέατρο, συμμετέχοντας στην όπερα του Βέρντι «Ερνάνης».
Σύντομα πέρασε από το τραγούδι στην υποκριτική. Το ταλέντο και η έντονη σκηνική της παρουσία την έφεραν κοντά σε μερικούς από τους σημαντικότερους θεατρικούς ανθρώπους της εποχής.
Συνεργάστηκε με την Κυβέλη, τη Μαρίκα Κοτοπούλη και αργότερα με τον Αιμίλιο Βεάκη. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1920 μέχρι και το 1935 η παρουσία της στο θέατρο γινόταν ολοένα και πιο σημαντική.
Η κόρη της Φωτεινή και η απόφαση να αφήσει το θέατρο
Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 παντρεύτηκε έναν έμπορο και απέκτησε τη μοναχοκόρη της, τη Φωτεινή. Το 1935, όταν ο γάμος της είχε ήδη διαλυθεί, αποφάσισε να απομακρυνθεί από το θέατρο και να αφοσιωθεί στην ανατροφή του παιδιού της.
Για μια γυναίκα που μεγάλωνε μόνη της ένα παιδί εκείνη την εποχή, η καθημερινότητα δεν ήταν εύκολη. Η ίδια αντιμετώπισε και κοινωνικές προκαταλήψεις, ενώ βιογραφικές αναφορές της εποχής καταγράφουν και την απόρριψή της από το Εθνικό Θέατρο.
Για ένα διάστημα έμοιαζε αποφασισμένη να αφήσει οριστικά πίσω της τη σκηνή.
Η γνωριμία με τον Αλέκο Σακελλάριο που άλλαξε ξανά τη ζωή της
Το 1938 ο Αλέκος Σακελλάριος έψαχνε μια χαρακτηριστική λαϊκή φυσιογνωμία για το έργο «Τα Κορίτσια της Παντρειάς». Σύμφωνα με τη βιογραφία της Finos Film, τη συνάντησε στο θεατρικό καφενείο «Στέμμα» και της πρότεινε να επιστρέψει στο θέατρο.
Η ίδια αρχικά δίστασε, αλλά τελικά δέχτηκε. Έτσι άρχισε αυτό που συχνά περιγράφεται ως η δεύτερη μεγάλη περίοδος της καριέρας της.
Ο κινηματογράφος θα ακολουθούσε. Είχε ήδη κάνει παλαιότερα εμφανίσεις στη μεγάλη οθόνη, όμως η ουσιαστική κινηματογραφική της πορεία που την έκανε γνωστή στο ευρύ κοινό άρχισε μεταπολεμικά.
Οι ταινίες που την έκαναν αγαπητή σε ολόκληρη την Ελλάδα
Το 1946 εμφανίστηκε στην ταινία «Παπούτσι απ’ τον Τόπο σου» της Finos Film. Δύο χρόνια αργότερα, το 1948, συμμετείχε στους «Γερμανούς Ξανάρχονται», μια από τις πιο γνωστές ελληνικές ταινίες της εποχής.
Από εκεί και πέρα οι επιτυχίες διαδέχονταν η μία την άλλη. Η ιδιαίτερη εμφάνισή της, οι εκφράσεις της και κυρίως το κωμικό της ένστικτο την έκαναν ιδανική για ρόλους που άλλοτε ήταν αυστηροί, άλλοτε πονηροί και άλλοτε απολαυστικά εκρηκτικοί.
Ανάμεσα στις πιο γνωστές ταινίες της βρίσκονται «Η Ωραία των Αθηνών» του 1954, «Η Καφετζού», «Η Θεία από το Σικάγο» του 1957, «Η Κυρά μας η Μαμμή» του 1958, «Ο Θησαυρός του Μακαρίτη» του 1959 και «Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο Κοντός» του 1961.
Δίπλα σε ηθοποιούς όπως ο Βασίλης Αυλωνίτης, ο Νίκος Ρίζος, ο Μίμης Φωτόπουλος και ο Κώστας Χατζηχρήστος, δημιούργησε χαρακτήρες που εξακολουθούν να αναγνωρίζονται πολλές δεκαετίες αργότερα.
Έκανε την εμφάνισή της μέρος του χιούμορ της
Η Βασιλειάδου δεν προσπάθησε ποτέ να κρύψει ότι το ελληνικό θέατρο και ο κινηματογράφος αξιοποίησαν συχνά την εξωτερική της εμφάνιση για κωμικούς ρόλους. Αντίθετα, την έκανε μέρος της σκηνικής της ταυτότητας και τη μετέτρεψε σε πλεονέκτημα.
Αυτό όμως που την καθιέρωσε δεν ήταν η εμφάνιση, αλλά ο τρόπος με τον οποίο μπορούσε να αλλάζει έκφραση, ρυθμό και τόνο μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Οι ρόλοι της είχαν μια φυσικότητα που έκανε ακόμη και τις πιο υπερβολικές καταστάσεις να φαίνονται αληθινές.
Η ίδια αντιμετώπιζε με χιούμορ και τον τρόπο με τον οποίο την έβλεπε το κοινό. Στη μνήμη των θεατών έμεινε όχι απλώς ως μια μεγάλη κωμικός, αλλά ως μια από τις πιο χαρακτηριστικές φυσιογνωμίες του ελληνικού κινηματογράφου.
«Θέλω να φύγω με ζήτω κι όχι με γιούχα»
Παρά τη μεγάλη δημοτικότητά της, η Γεωργία Βασιλειάδου γνώριζε πότε ήθελε να απομακρυνθεί από το προσκήνιο. Η φράση «Θέλω να φύγω με ζήτω κι όχι με γιούχα» έχει μείνει συνδεδεμένη με την απόφασή της να περιορίσει σταδιακά τις εμφανίσεις της.
Στη δεκαετία του 1970 εμφανίστηκε και στην τηλεόραση. Μεταξύ άλλων συμμετείχε στο «Παλιό το κατοστάρι» το 1974 και στον «Χριστό ξανασταυρώνεται» το 1975.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής της τα πέρασε πιο ήσυχα. Έφυγε από τη ζωή στις 12 Φεβρουαρίου 1980, σε ηλικία 83 ετών.
Πίσω της άφησε δεκάδες ρόλους, ατάκες και εικόνες που πέρασαν στη συλλογική μνήμη. Κυρίως όμως άφησε την ιστορία μιας γυναίκας που ξεκίνησε από τη φτώχεια, αντιμετώπισε απώλειες και κοινωνικές δυσκολίες και τελικά κατάφερε να γίνει μία από τις πιο αγαπημένες μορφές της ελληνικής κωμωδίας.
