Όταν ο χρόνος για τους υπόλοιπους κυλά, όταν οι άνθρωποι γύρω σου γελούν, εσύ μπορεί να νιώθεις πως όλα έχουν μείνει στάσιμα. Τους κοιτάζεις και αναρωτιέσαι: «Πώς γίνεται εκείνοι να είναι καλά κι εγώ να είμαι έτσι; Πότε θα νιώσω κι εγώ ξέγνοιαστη, χωρίς τόσο φόβο για το μέλλον;»
Κάνεις όνειρα, σχέδια και προσπαθείς να κρατηθείς από την ελπίδα ότι τα πράγματα θα φτιάξουν. Μέχρι που ένα τηλεφώνημα, μια κουβέντα ή μια διάγνωση μπορεί μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα να αλλάξει ξανά ολόκληρο τον κόσμο σου.
Όταν πιστεύεις ότι τα δύσκολα έχουν μείνει πίσω
Κάποια στιγμή ξυπνάς ένα πρωί και αισθάνεσαι ότι όλα έχουν μπει σε μια σειρά. Χαμογελάς, διασκεδάζεις, έχεις τη δουλειά σου, γκρινιάζεις για τις ατελείωτες ώρες εργασίας και επιστρέφεις στο ήσυχο σπίτι σου, όπου μπορεί να σε περιμένει ο άνθρωπός σου ή απλώς η ηρεμία που τόσο είχες ανάγκη.
Ένα ζεστό μπάνιο, ο καναπές, μια κουβέρτα, μια ταινία ή ακόμη και μια βαρετή εκπομπή στην τηλεόραση αρχίζουν να μοιάζουν αρκετά. Μπορεί η καθημερινότητα να μην είναι τέλεια, αλλά έχεις αρχίσει πάλι να απολαμβάνεις τα απλά.
Και κάπου εκεί σχεδιάζεις ένα ταξίδι. Κοιτάζεις το ημερολόγιο και σκέφτεσαι: «Πότε θα περάσουν οι μέρες;». Θέλεις να φύγεις λίγο, να ξεκουραστείς, να ξεφύγεις από όσα εξακολουθούν να γυρίζουν στο μυαλό σου τα βράδια.
Το τηλεφώνημα που φοβάσαι να δεχτείς
Κάποια χαράματα ακούς το τηλέφωνο να χτυπά. Και πριν ακόμη απαντήσεις, κάτι μέσα σου σφίγγεται.
Στην άλλη άκρη της γραμμής ακούς:
«Η μαμά μπήκε πάλι στο νοσοκομείο. Έλα γρήγορα.»
Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα τα σχέδια μπαίνουν στην άκρη. Προσπαθείς να καθησυχάσεις τον εαυτό σου: «Θα είναι όπως την προηγούμενη φορά. Θα το παλέψουμε. Θα τα καταφέρουμε».
Ταυτόχρονα, όμως, γνωρίζεις ότι φοβάσαι. Και πρέπει πάλι να δείξεις δυνατή.
Μερικές φορές κλαις μόνη σε μια γωνία του νοσοκομείου. Ύστερα σκουπίζεις τα μάτια σου, ρίχνεις λίγο κρύο νερό στο πρόσωπό σου και επιστρέφεις δίπλα της.
Της χαϊδεύεις το χέρι, της μιλάς και προσπαθείς να της δώσεις κουράγιο, την ώρα που μέσα σου επικρατεί ένας ολόκληρος πόλεμος.
Οχτώ χρόνια μέσα και έξω από νοσοκομεία
Οχτώ χρόνια με αρρώστιες, επεμβάσεις, πόνους και προβλήματα υγείας. Οχτώ χρόνια στα οποία τα νοσοκομεία έχουν γίνει σχεδόν δεύτερο σπίτι.
Οι άνθρωποι γύρω σου προσπαθούν να βοηθήσουν με τον τρόπο που γνωρίζουν:
«Σφίξε τα δόντια, είσαι δυνατή».
«Κάνε υπομονή».
«Θα τα καταφέρεις».
«Είσαι θηρίο».
«Κουράγιο».
Ξέρεις ότι τα λένε επειδή νοιάζονται. Υπάρχουν στιγμές, όμως, που έχεις κουραστεί να είσαι «η δυνατή». Θέλεις απλώς να έχεις το δικαίωμα να φοβηθείς, να κλάψεις και να πεις ότι δεν αντέχεις άλλο.
«Η μαμά σου έχει καρκίνο»
Και τότε έρχεται η στιγμή που σε φωνάζει ο γιατρός.
«Η μαμά σου έχει καρκίνο.»
Η φράση επαναλαμβάνεται μέσα στο κεφάλι σου ξανά και ξανά. Χρειάζεσαι χρόνο για να καταλάβεις τι ακριβώς άκουσες.
Κλαις όπως ίσως δεν έχεις ξανακλάψει. Καταλαβαίνεις ότι η ζωή αλλάζει ξαφνικά και ότι μπροστά σου ανοίγεται ένας δρόμος που δεν επέλεξες ποτέ να περπατήσεις.
Και έρχεται εκείνο το «γιατί;». Γιατί τώρα; Γιατί μετά από όλα όσα έχουν ήδη προηγηθεί;
Υπάρχουν στιγμές που αισθάνεσαι πως εκείνη έχει κουραστεί να παλεύει. Κι αυτό ίσως πονά ακόμη περισσότερο, γιατί συνειδητοποιείς ότι δεν μπορείς να αποφασίσεις για τον άλλον ούτε να πάρεις πάνω σου όλο το βάρος του.
Μπορείς όμως να είσαι εκεί. Να κρατήσεις το χέρι της. Να ακούσεις. Να στηρίξεις. Να αγαπήσεις.
Το μάθημα που μένει
Το νοσοκομείο μπορεί να σου αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο βλέπεις πράγματα που κάποτε θεωρούσες δεδομένα. Ένα ήσυχο βράδυ στο σπίτι, ένας καφές, μια αγκαλιά, μια συζήτηση με έναν δικό σου άνθρωπο αποκτούν διαφορετικό βάρος.
Αυτό που έμαθα μέσα από αυτή την εμπειρία είναι να αγαπώ περισσότερο τον εαυτό μου και τους ανθρώπους μου. Να μιλάω για όσα με βασανίζουν και να μη θεωρώ αδυναμία το να πω ότι φοβάμαι ή ότι χρειάζομαι βοήθεια.
Δεν χρειάζεται να είμαστε πάντα δυνατοί. Ούτε χρειάζεται να συγκρίνουμε τον δικό μας πόνο με τον πόνο κάποιου άλλου για να εκτιμήσουμε όσα έχουμε.
Αξίζει, όμως, πού και πού να σταματάμε και να κοιτάζουμε όσα υπάρχουν ήδη γύρω μας: τους ανθρώπους που αγαπάμε, τις μικρές καθημερινές στιγμές και όλα εκείνα που κάποτε θεωρούσαμε αυτονόητα.
Και όταν έρθει μια δύσκολη ημέρα, να θυμόμαστε κάτι ακόμη: δεν χρειάζεται να την περάσουμε μόνοι.
Εμείς είμαστε εδώ και συνεχίζουμε να παλεύουμε.
