Είναι περίεργο, δεν είναι; Οι άνθρωποι βλέπουν τη δύναμη, θαυμάζουν την αυτοπεποίθηση και σε αποκαλούν «δυνατή» και «ατρόμητη». Κοιτούν το φως σου, την αντοχή σου, τη φλόγα που εξακολουθεί να καίει, αλλά δεν γνωρίζουν πάντα τι χρειάστηκε για να φτάσεις μέχρι εδώ.
Δεν ξέρουν πόσο σκοτάδι διέσχισες. Πόσα δάκρυα χύθηκαν, πόσες φορές στάθηκες με έναν κόμπο στον λαιμό και πόσες φορές προσπάθησες να μαζέψεις τα κομμάτια σου για να χτίσεις ξανά τον εαυτό σου.
Είναι εύκολο να βλέπεις το αποτέλεσμα και να αγνοείς τη διαδρομή. Να βλέπεις έναν άνθρωπο να χαμογελά και να υποθέτεις ότι όλα ήταν πάντα εύκολα.
Κανείς δεν ήταν εκεί σε όλες εκείνες τις νύχτες που πάλευες με τις σκέψεις σου. Κανείς δεν μπορούσε να αισθανθεί ακριβώς το βάρος που κουβαλούσες όταν έπρεπε να συνεχίσεις την ημέρα σου ενώ μέσα σου επικρατούσε χάος.
Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι έπρεπε να αρχίσω να στηρίζομαι περισσότερο στις δικές μου δυνάμεις. Όχι επειδή ένας άνθρωπος πρέπει να τα αντιμετωπίζει όλα μόνος του, αλλά επειδή υπήρχαν μάχες που κανείς άλλος δεν μπορούσε να δώσει στη θέση μου.
Τότε άρχισα πραγματικά να παλεύω. Όχι για να αποδείξω κάτι στους άλλους, αλλά για να ανακαλύψω ξανά την αξία μου και να μάθω να εμπιστεύομαι τον εαυτό μου.
Δεν ήταν εύκολο. Υπήρχαν μέρες που ένιωθα πως το βάρος θα με συνέτριβε. Κι όμως, μερικές φορές το μόνο που κατάφερνα ήταν να κάνω ένα ακόμη μικρό βήμα. Και εκείνη τη στιγμή, αυτό ήταν αρκετό.
Η δύναμη δεν μοιάζει πάντα με δύναμη
Υπήρξαν φορές που είπα «δεν αντέχω άλλο» και παρ’ όλα αυτά συνέχισα. Όχι επειδή ξαφνικά σταμάτησα να πονάω, αλλά επειδή κατάλαβα ότι μπορούσα να προχωρώ ακόμη και όταν δεν είχα όλες τις απαντήσεις.
Δεν υπήρχε χάρτης. Δεν υπήρχε πυξίδα. Υπήρχε μόνο η ανάγκη να μη χαθώ μέσα σε όσα συνέβαιναν γύρω μου.
Αυτό είναι ίσως ένα από τα πράγματα που σπάνια λέμε για τη δύναμη: μερικές φορές πονάει.
Πονάει να μάθεις να λες «όχι». Πονάει να απομακρύνεσαι από ανθρώπους που κάποτε αγαπούσες. Πονάει να αποδέχεσαι ότι κάποιες σχέσεις τελειώνουν, ότι ορισμένα όνειρα αλλάζουν και ότι δεν μπορείς να κρατήσεις για πάντα όλα όσα κάποτε θεωρούσες δεδομένα.
Κάπου μέσα σε αυτές τις αλλαγές, όμως, μπορεί να αρχίσεις να γνωρίζεις καλύτερα τον εαυτό σου.
Δεν έγινα δυνατή επειδή το σχεδίασα
Δεν ξύπνησα μια μέρα και αποφάσισα να γίνω δυνατή. Πολλά από όσα έμαθα ήρθαν επειδή η ζωή με ανάγκασε να προσαρμοστώ.
Έμαθα να σηκώνομαι όταν έπεφτα. Έμαθα να ακούω περισσότερο τη δική μου φωνή. Έμαθα ότι δεν μπορώ να ελέγξω όλα όσα συμβαίνουν, αλλά μπορώ να αποφασίσω τι θα κάνω στη συνέχεια.
Και ίσως αυτή να είναι η πιο ουσιαστική μορφή δύναμης. Όχι το να μην πληγώνεσαι ποτέ, ούτε το να μη φοβάσαι. Αλλά το να συνεχίζεις να βρίσκεις έναν δρόμο μπροστά ακόμη και όταν τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως ήθελες.
Τώρα, όταν με κοιτούν, βλέπουν κυρίως το αποτέλεσμα. Βλέπουν έναν άνθρωπο που στέκεται όρθιος.
Δεν βλέπουν τις ρωγμές. Δεν γνωρίζουν την ιστορία πίσω από κάθε χαμόγελο ούτε πόσες φορές χρειάστηκε να πείσω τον εαυτό μου να σηκωθεί από το κρεβάτι και να προσπαθήσει ξανά.
Και τελικά δεν χρειάζεται να τα γνωρίζουν όλα.
Δεν χρειάζεται να αποδείξεις τη δύναμή σου σε κανέναν
Η δύναμη που απέκτησα δεν υπάρχει για να την επιδεικνύω. Δεν είναι ένας τίτλος που χρειάζομαι από τους άλλους ούτε κάτι που πρέπει συνεχώς να αποδεικνύω.
Είναι κάτι πολύ πιο προσωπικό. Είναι η γνώση ότι έχω περάσει δύσκολες στιγμές και κατάφερα να συνεχίσω. Ότι μπορώ να ζητήσω βοήθεια όταν τη χρειάζομαι, να αλλάξω κατεύθυνση όταν κάτι δεν μου κάνει καλό και να προστατεύσω όσα έχουν αξία για μένα.
Δεν χρειάζεται επίσης να πιστεύω ότι κάθε πληγή ήταν απαραίτητη ή ότι έπρεπε να πονέσω για να αξίζω όσα έχω σήμερα. Μπορώ όμως να κοιτάξω πίσω και να αναγνωρίσω ότι μέσα από ορισμένες δύσκολες εμπειρίες έμαθα πράγματα που άλλαξαν τον τρόπο με τον οποίο βλέπω τον εαυτό μου.
Αν αυτή τη στιγμή νιώθεις ότι δεν αντέχεις άλλο
Εσύ που διαβάζεις αυτές τις γραμμές ίσως περνάς τη δική σου δύσκολη περίοδο. Ίσως νιώθεις ότι έχεις κουραστεί, ότι φοβάσαι ή ότι δεν γνωρίζεις ποιο πρέπει να είναι το επόμενο βήμα σου.
Δεν χρειάζεται να έχεις όλες τις απαντήσεις σήμερα. Ούτε χρειάζεται να είσαι συνεχώς δυνατή.
Μερικές φορές δύναμη είναι να κάνεις ένα μικρό βήμα. Άλλες φορές είναι να σταματήσεις για λίγο. Και κάποιες φορές είναι να παραδεχτείς ότι χρειάζεσαι έναν άνθρωπο δίπλα σου.
Ο φόβος δεν σημαίνει απαραίτητα ότι δεν μπορείς να συνεχίσεις. Σημαίνει απλώς ότι είσαι άνθρωπος και ότι κάτι έχει σημασία για σένα.
Κάποια στιγμή μπορεί να κοιτάξεις πίσω και να συνειδητοποιήσεις ότι έχεις διανύσει μεγαλύτερη απόσταση απ’ όση πίστευες. Όχι επειδή κάθε δύσκολη στιγμή ήταν απαραίτητη, αλλά επειδή, παρ’ όλες τις δυσκολίες, κατάφερες να συνεχίσεις να γράφεις την ιστορία σου.
Και ίσως τότε κάποιος να σε κοιτάξει και να σου πει πόσο δυνατή είσαι.
Δεν θα γνωρίζει όλες τις μάχες που προηγήθηκαν. Δεν χρειάζεται.
Γιατί η πραγματική σου νίκη δεν βρίσκεται στο τι βλέπουν οι άλλοι. Βρίσκεται στο ότι εσύ γνωρίζεις πόσο δρόμο έχεις διανύσει για να φτάσεις μέχρι εδώ.
