Υπάρχουν νύχτες που το μυαλό τρέχει από πρόσωπο σε πρόσωπο και από ανάμνηση σε ανάμνηση. Και κάπου ανάμεσα στις σκέψεις εμφανίζεται ένα απλό ερώτημα: είμαστε άραγε αρκετά ευγνώμονες για τους ανθρώπους που μας αγαπούν και δεν φοβούνται να μας το δείξουν;
Γιατί η αγάπη δεν είναι μόνο αυτό που νιώθουμε για κάποιον. Είναι και αυτό που δεχόμαστε από τους άλλους, πολλές φορές τόσο συχνά και τόσο ήσυχα ώστε καταλήγουμε να το θεωρούμε δεδομένο.
Η αγάπη δεν εκφράζεται πάντα με μεγάλα λόγια
Θυμάμαι έναν φίλο που μου έλεγε ότι δεν ήξερε να εκφράζει εύκολα όσα ένιωθε. Οι αγκαλιές τον έκαναν να αισθάνεται άβολα και οι μεγάλες συναισθηματικές δηλώσεις δεν του έβγαιναν ποτέ φυσικά.
Κι όμως, κάθε πρωί εμφανιζόταν στη δουλειά με καφέδες για την παρέα. Αν κάποιος είχε μια δύσκολη ημέρα, ήταν από τους πρώτους που θα έμεναν λίγο περισσότερο. Δεν έλεγε συχνά «νοιάζομαι», αλλά το έδειχνε.
Τότε άρχισα να καταλαβαίνω ότι η φροντίδα δεν έχει μία μοναδική μορφή. Κάποιος μπορεί να την εκφράσει με λόγια, κάποιος άλλος με χρόνο, παρουσία ή μια μικρή πράξη που επαναλαμβάνεται χωρίς θόρυβο.
Πόσο εύκολα συνηθίζουμε την αγάπη που βρίσκεται πάντα εκεί;
Το παράξενο με όσα έχουμε καθημερινά είναι ότι εύκολα παύουμε να τα παρατηρούμε. Ένα τηλεφώνημα από έναν γονιό, ένα μήνυμα από έναν φίλο, ένας άνθρωπος που μας ρωτά αν φτάσαμε καλά στο σπίτι.
Στην αρχή αυτά τα πράγματα μπορεί να μας συγκινούν. Με τον χρόνο όμως γίνονται μέρος της καθημερινότητας και υπάρχει ο κίνδυνος να αρχίσουμε να τα θεωρούμε αυτονόητα.
Δεν συμβαίνει απαραίτητα επειδή είμαστε αχάριστοι. Η ρουτίνα, το άγχος και οι υποχρεώσεις τραβούν εύκολα την προσοχή μας αλλού. Γι’ αυτό η ευγνωμοσύνη χρειάζεται κάποιες φορές συνειδητή παρατήρηση.
Μερικές φορές η αγάπη βρίσκεται σε μια πολύ μικρή κίνηση
Μια μέρα, περπατώντας κοντά στη θάλασσα, είδα ένα ηλικιωμένο ζευγάρι. Η γυναίκα καθόταν και ο άνδρας έσκυψε για να της δέσει τα κορδόνια των παπουτσιών.
Δεν υπήρχαν μεγάλες δηλώσεις, λουλούδια ή θεαματικές χειρονομίες. Ήταν μια απλή πράξη φροντίδας.
Κι όμως, τέτοιες μικρές στιγμές πολλές φορές λένε περισσότερα από μια ολόκληρη ομιλία. Δείχνουν ότι κάποιος παρατηρεί, ενδιαφέρεται και είναι πρόθυμος να κάνει κάτι μικρό για να κάνει τη ζωή του άλλου λίγο ευκολότερη.
Η ευγνωμοσύνη δεν χρειάζεται να μένει μόνο μέσα μας
Μπορούμε να νιώθουμε βαθιά ευγνωμοσύνη για έναν άνθρωπο και εκείνος να μην το γνωρίζει ποτέ. Γι’ αυτό έχει σημασία μερικές φορές να την εκφράζουμε.
Δεν χρειάζονται μεγάλες χειρονομίες. Ένα «ευχαριστώ», μια αγκαλιά, ένα μήνυμα ή απλώς η φράση «εκτιμώ αυτό που κάνεις για μένα» μπορεί να αρκεί.
Έρευνες πάνω στις στενές σχέσεις έχουν συνδέσει την ευγνωμοσύνη και την αίσθηση ότι ο άλλος μάς εκτιμά με μεγαλύτερη ικανοποίηση από τη σχέση. Αυτό δεν σημαίνει ότι ένα «ευχαριστώ» λύνει κάθε πρόβλημα, δείχνει όμως πόσο σημαντική μπορεί να είναι η αίσθηση ότι η προσφορά μας αναγνωρίζεται.
Δεν είναι όλες οι πράξεις αγάπης ίδιες
Κάποιοι άνθρωποι μιλούν εύκολα για τα συναισθήματά τους. Άλλοι δυσκολεύονται. Αυτό από μόνο του δεν σημαίνει ότι αγαπούν περισσότερο ή λιγότερο.
Για κάποιον η φροντίδα μπορεί να είναι ένα τηλεφώνημα. Για έναν άλλο μπορεί να είναι ότι θυμήθηκε κάτι που είπες πριν από εβδομάδες. Για κάποιον τρίτο μπορεί να είναι ότι παρέμεινε δίπλα σου σε μια περίοδο που δεν ήσουν καθόλου εύκολος άνθρωπος.
Το σημαντικό είναι να μην ψάχνουμε πάντα την αγάπη μόνο με τη μορφή που εμείς περιμένουμε.
Η ευγνωμοσύνη δεν σημαίνει ότι χρωστάς
Υπάρχει όμως και μια σημαντική διάκριση. Το ότι κάποιος μας αγαπά ή μας προσφέρει κάτι δεν σημαίνει ότι αποκτά δικαίωμα πάνω μας.
Η ευγνωμοσύνη δεν είναι χρέος και δεν πρέπει να γίνεται ενοχή. Δεν σημαίνει ότι οφείλουμε να παραμείνουμε σε κάθε σχέση ή να δεχόμαστε συμπεριφορές που μας πληγώνουν επειδή κάποιος κάποτε μας βοήθησε.
Μπορούμε να εκτιμούμε βαθιά όσα μας έδωσε ένας άνθρωπος και ταυτόχρονα να αναγνωρίζουμε ότι μια σχέση έχει αλλάξει ή ότι χρειάζεται διαφορετικά όρια.
Οι άνθρωποι που είναι δίπλα μας χρειάζονται κι αυτοί να νιώθουν ότι τους βλέπουμε
Θυμάμαι μια τούρτα γενεθλίων από τα παιδικά μου χρόνια. Η μητέρα μου την είχε φέρει στο σπίτι σε μια περίοδο που τα χρήματα δεν περίσσευαν.
Τότε τη θεώρησα κάτι φυσιολογικό. Δεν σκέφτηκα ιδιαίτερα τι μπορεί να είχε χρειαστεί για να βρίσκεται εκεί.
Χρόνια αργότερα, όταν θυμήθηκα εκείνη τη στιγμή, κατάλαβα ότι πίσω από την τούρτα υπήρχε κάτι πολύ περισσότερο από ένα γλυκό. Υπήρχε προσπάθεια.
Ίσως όλοι έχουμε τέτοιες αναμνήσεις. Πράγματα που τότε θεωρήσαμε μικρά και αργότερα καταλάβαμε πόση αγάπη έκρυβαν.
Μην περιμένεις πάντα μια μεγάλη στιγμή για να πεις «ευχαριστώ»
Έχουμε την τάση να πιστεύουμε ότι θα υπάρξει πάντα χρόνος. Θα τηλεφωνήσουμε αύριο. Θα πούμε πόσο εκτιμούμε κάποιον κάποια άλλη στιγμή. Θα ανταποδώσουμε όταν η καθημερινότητα γίνει λίγο πιο ήρεμη.
Αλλά οι σχέσεις χτίζονται μέσα στις συνηθισμένες ημέρες.
Ένα μήνυμα χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Ένας καφές. Μια κουβέντα. Το να ακούσεις πραγματικά τον άλλον όταν έχει ανάγκη να μιλήσει.
Η ευγνωμοσύνη γίνεται πιο ουσιαστική όταν δεν μένει μια αφηρημένη σκέψη αλλά βρίσκει χώρο μέσα στη συμπεριφορά μας.
Να θυμάσαι τους ανθρώπους που σου δείχνουν ότι νοιάζονται
Δεν είναι δεδομένο ότι κάθε άνθρωπος που βρίσκεται στη ζωή μας θα ξέρει να αγαπά με τον τρόπο που χρειαζόμαστε. Ούτε ότι κάθε σχέση θα κρατήσει για πάντα.
Γι’ αυτό αξίζει να προσέχουμε εκείνους που είναι πραγματικά παρόντες. Εκείνους που μας ακούν, μας στηρίζουν, μας θυμούνται και βρίσκουν τον δικό τους τρόπο να μας δείχνουν ότι νοιάζονται.
Δεν χρειάζεται να τους εξιδανικεύουμε. Οι άνθρωποι που μας αγαπούν έχουν κι αυτοί αδυναμίες, κάνουν λάθη και μερικές φορές θα μας απογοητεύσουν.
Αλλά όταν υπάρχει αληθινή φροντίδα, αξίζει να μην την αφήνουμε να περνά απαρατήρητη.
Γιατί μερικές από τις σημαντικότερες μορφές αγάπης στη ζωή μας δεν κάνουν θόρυβο. Μπορεί να είναι ένας καφές το πρωί, ένα τηλεφώνημα το βράδυ, ένα δεμένο κορδόνι ή ένας άνθρωπος που απλώς έμεινε όταν τον χρειαστήκαμε.
Και ίσως μία από τις πιο όμορφες μορφές ευγνωμοσύνης είναι να φροντίζουμε ώστε αυτοί οι άνθρωποι να ξέρουν ότι τους είδαμε.
Πηγές:












