Καθημερινοί ήρωες: Ελληνίδα δασκάλα πηγαίνει στην Τέλενδο με βαρκούλα από την Κάλυμνο για να κάνει μάθημα στα παιδάκια
Υπάρχουν ιστορίες που δεν χρειάζονται υπερβολές για να σας συγκινήσουν. Είναι από μόνες τους αρκετές. Μία τέτοια είναι η ιστορία της Ελένης Τάνου, της δασκάλας που κάθε πρωί παίρνει τη βαρκούλα από την Κάλυμνο για να φτάσει στην Τέλενδο και να κάνει μάθημα στους λιγοστούς μαθητές του νησιού.
Οι μικροί της μαθητές την αποκαλούν «η δασκάλα με τα χρυσά μαλλιά». Και όχι άδικα. Για εκείνους δεν είναι απλώς μια εκπαιδευτικός. Είναι το πρόσωπο που τους περιμένει κάθε πρωί στο λιμάνι για να πάνε μαζί στο σχολείο.
Η δασκάλα με τα χρυσά μαλλιά που έγινε κομμάτι του νησιού
Η Ελένη ζει στην Κάλυμνο τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Ο σύζυγός της είναι Καλύμνιος και ο έρωτας την έκανε να αφήσει τη Θεσσαλονίκη, όπου μεγάλωσε, για να ξεκινήσει μια νέα ζωή στα Δωδεκάνησα.
Η απόφαση δεν ήταν εύκολη. Όπως λέει η ίδια, ήταν δύσκολο να αποχωριστεί την Τούμπα και τους δικούς της ανθρώπους. Όμως όταν βρήκε τον άνθρωπο που ήθελε να είναι δίπλα του, όλα πήραν τον δρόμο τους.
Κάπως έτσι ήρθε και η απόφαση να δηλώσει το μονοθέσιο δημοτικό σχολείο της Τελένδου. Ήθελε να ζήσει την εμπειρία ενός «δύσκολου» σχολείου. Και τελικά, τη ζει στο έπακρο.
“Οκτώ χρόνια τρέχω από σχολείο σε σχολείο σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, όπως και όλοι οι συνάδελφοι αναπληρωτές”
Τρεις τάξεις, οκτώ μαθητές και από τον Οκτώβριο μόνο δύο
Το σχολείο της Τελένδου είναι μονοθέσιο. Αυτή τη στιγμή έχει τρεις τάξεις μαζί. Ένα παιδάκι στην πρώτη, δύο στην τρίτη και πέντε στην πέμπτη.
Αυτό σημαίνει πως η ίδια πρέπει να μοιράζει τον χρόνο της με ακρίβεια. Να κάνει μάθημα σε διαφορετικές ηλικίες, με διαφορετικές ανάγκες, μέσα στην ίδια αίθουσα.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, από τον Οκτώβριο το σχολείο θα μείνει μόνο με δύο μαθητές. Οι υπόλοιπες οικογένειες, που δραστηριοποιούνται εποχικά στο νησί, επιστρέφουν στην Κάλυμνο για τον χειμώνα.
Η σχολική χρονιά, λοιπόν, θα συνεχιστεί με δύο παιδιά της πέμπτης τάξης. Δύο μαθητές και μία δασκάλα. Σχεδόν σαν ιδιαίτερο μάθημα, αλλά με όλη τη σημασία του δημόσιου σχολείου.
Κάθε πρωί με βαρκούλα για το μάθημα
Η μέρα της ξεκινά στις 08.00 το πρωί. Παίρνει τη βαρκούλα από την Κάλυμνο και μέσα σε πέντε λεπτά φτάνει στην Τέλενδο.
Στο λιμάνι την περιμένουν τα παιδιά. Μαζί περπατούν μέχρι το σχολείο και ξεκινούν το μάθημα.
Η εικόνα μοιάζει βγαλμένη από ταινία. Μια νεαρή δασκάλα, μια μικρή ομάδα μαθητών και ένα νησί που ζει σε πιο ήρεμους ρυθμούς.
Ακόμα και η διαδρομή με το καΐκι έχει τη δική της μαγεία. Τουρίστες, επισκέπτες, άνθρωποι που πηγαίνουν για διακοπές. Και εκείνη, με την τσάντα της, πηγαίνει για μάθημα.
Οι μικρές κοινωνίες που κρατούν τον δάσκαλο ψηλά
Αυτό που την έχει εντυπωσιάσει περισσότερο δεν είναι οι δυσκολίες. Είναι οι άνθρωποι.
Τα παιδιά άφησαν το παιχνίδι τους για να τη γνωρίσουν όταν έμαθαν ότι ήρθε η νέα κυρία. Οι γονείς πήγαν από το σχολείο για να τη συναντήσουν και να της ευχηθούν καλή αρχή.
Όπως λέει, νιώθει σεβασμό. Έναν σεβασμό που δεν είχε βιώσει στις μεγάλες πόλεις.
Στην Τέλενδο ο δάσκαλος έχει ακόμα κύρος. Η καλημέρα έχει νόημα. Το βλέμμα έχει ευγνωμοσύνη.
Οκτώ χρόνια αναπληρώτρια σε κάθε γωνιά της Ελλάδας
Η Ελένη είναι αναπληρώτρια εδώ και οκτώ χρόνια. Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Ζέρβη Πέλλας, Ξάνθη, Λειψοί, Κάλυμνος.
Κάθε χρόνο μια νέα αρχή. Ένα νέο σπίτι. Μια νέα τάξη.
Όπως και χιλιάδες άλλοι αναπληρωτές, ζει με την αβεβαιότητα. Δεν ξέρει πού θα βρίσκεται τον επόμενο Σεπτέμβριο. Δεν ξέρει αν θα διοριστεί μόνιμα.
Οι αναπληρωτές στελεχώνουν τα δυσπρόσιτα σχολεία. Τα μικρά νησιά. Τα απομακρυσμένα χωριά.
Και όμως, παραμένουν σε ένα καθεστώς αναμονής. Με υποσχέσεις για μονιμοποιήσεις που ακόμα δεν έχουν γίνει πράξη.
Οι δυσκολίες και η πίστη ότι όλα γίνονται
Όταν ήταν 22-23 ετών, πίστευε ότι δεν θα μπορούσε να ανταπεξέλθει σε τόσο απαιτητικές συνθήκες.
Στα 30 της, όμως, έχει αλλάξει ο τρόπος που βλέπει τα πράγματα. Η εμπειρία, όπως λέει, σου δίνει σοφία.
Σήμερα δηλώνει ευγνώμων. Για το σχολείο των Λειψών. Για το Βαθύ Καλύμνου. Για την Τέλενδο.
Ακόμα και για τη βαρκούλα που την πηγαίνει κάθε μέρα στη δουλειά.
Θα μείνει και του χρόνου;
Προς το παρόν δεν βλέπει κάτι αρνητικό που να την αποτρέπει από το να συνεχίσει και την επόμενη χρονιά.
Αλλά ως αναπληρώτρια, δεν εξαρτάται μόνο από την επιθυμία της. Κάθε καλοκαίρι περιμένει να δει πού θα τη στείλει το σύστημα.
Η ίδια, πάντως, δηλώνει έτοιμη. Αν χρειαστεί, θα ξαναπάρει τη βαρκούλα. Αν χρειαστεί, θα γίνει και… καπετάνισσα.
Γιατί για εκείνη, το σημαντικό δεν είναι το μέσο. Είναι τα παιδιά που την περιμένουν στο λιμάνι.
Και κάπως έτσι, μέσα από μια απλή καθημερινή διαδρομή πέντε λεπτών, αποδεικνύεται ότι οι πραγματικοί ήρωες δεν φορούν κάπες. Κρατούν κιμωλία, τετράδια και πολλές φορές… εισιτήριο για το καΐκι.
