Είναι ένα από εκείνα τα παλιά ελληνικά ανέκδοτα που βασίζονται στην υπερβολή και στα στερεότυπα για να φτάσουν στην τελευταία ατάκα. Πρωταγωνιστές αυτή τη φορά είναι ο Θεός, ο αρχάγγελος Γαβριήλ, οι Έλληνες και φυσικά… το Δημόσιο.
Το ανέκδοτο κυκλοφορεί εδώ και πολλά χρόνια σε διαφορετικές παραλλαγές και σατιρίζει, με τον γνώριμο ελληνικό τρόπο, την εικόνα που έχει δημιουργηθεί γύρω από τη δημόσια διοίκηση.
Όταν ο Θεός μοίρασε τις αρετές στα έθνη
Όταν ο Θεός δημιούργησε τα έθνη, αποφάσισε να δώσει στο καθένα από δύο αρετές.
Έτσι, έκανε τους Αμερικανούς τακτικούς και νομοταγείς, τους Γερμανούς αποφασιστικούς και μελετηρούς και τους Ιάπωνες εργατικούς και υπομονετικούς.
Όταν όμως έφτασε η σειρά των Ελλήνων, είπε:
«Οι Έλληνες θα είναι έξυπνοι, τίμιοι και θα δουλεύουν στο Δημόσιο».
Ο αρχάγγελος Γαβριήλ εντόπισε το πρόβλημα
Όταν ολοκληρώθηκε η δημιουργία του κόσμου, ο αρχάγγελος Γαβριήλ πλησίασε τον Θεό και του είπε:
«Κύριε, σε όλα τα έθνη έδωσες από δύο αρετές, αλλά στους Έλληνες έδωσες τρεις. Έτσι θα γίνουν υπερβολικά ισχυροί και θα διαταραχθεί η ισορροπία στη Γη».
Ο Θεός το σκέφτηκε για λίγο και του απάντησε:
«Έχεις δίκιο, Γαβριήλ. Δεν μπορώ όμως να πάρω πίσω τις αρετές που τους έδωσα. Πρέπει να βρω άλλη λύση».
Ύστερα από λίγο χαμογέλασε.
«Το βρήκα! Θα κρατήσουν και τις τρεις αρετές, αλλά κάθε Έλληνας θα μπορεί να χρησιμοποιεί μόνο τις δύο ταυτόχρονα».
Και κάπως έτσι λύθηκε το πρόβλημα…
Αν ένας Έλληνας είναι τίμιος και δουλεύει στο Δημόσιο, δεν είναι έξυπνος.
Αν είναι έξυπνος και δουλεύει στο Δημόσιο, δεν είναι τίμιος.
Κι αν είναι έξυπνος και τίμιος, δεν δουλεύει στο Δημόσιο.
Φυσικά πρόκειται για ένα σατιρικό ανέκδοτο που παίζει με στερεότυπα και όχι για πραγματικό χαρακτηρισμό των ανθρώπων που εργάζονται στον δημόσιο τομέα. Ίσως όμως αυτό ακριβώς εξηγεί γιατί εξακολουθεί να κυκλοφορεί τόσα χρόνια: παίρνει μια γνώριμη ελληνική συζήτηση και την οδηγεί στην υπερβολή για χάρη της τελευταίας ατάκας.
