Συντάκτης: Δήμητρα Ξωνίκη

Πάει ένας γάιδαρος στον φούρνο και λέει στον φούρναρη…

Η παρέα κάθισε σε εστιατόριο στην Κρήτη, έφαγε και αμέσως μετά πήρε στα χέρια της αυτή την απόδειξη, που κάνει το γύρο του διαδικτύου.

Οι παππούδες είναι μια λύση στην οποία καταφεύγουν αρκετοί: τους έχουμε μεγαλύτερη εμπιστοσύνη και – ας μην κρυβόμαστε – αγαπούν τα εγγόνια τους ανιδιοτελώς! Στην ελληνική κοινωνία, έχουμε καταλήξει δυστυχώς να θεωρούμε τη βοήθειά τους δεδομένη και συχνά η θυσία που (ξανα)κάνουν περνάει απαρατήρητη. Μήπως όμως θα έπρεπε να σταθούμε και να σκεφτούμε πόσα προσφέρουν σ’εμάς και τα παιδιά και πόσα οι ίδιοι στερούνται για ν’απολαμβάνουμε τις “παροχές” τους;

Σκίτσα που σατιρίζουν την καθημερινότητά μας και προκαλούν μερικά χαμόγελα αλλά πολύ περισσότερο προβληματισμό με τις αλήθειες που μας παρουσιάζουν.

Το καλοκαίρι του 1997, η Julie Kemp, ο σύζυγός της Andy και ο 8χρονος γιος τους, Landon, επέστρεφαν σπίτι από την εκκλησία όταν ένα ασθενοφόρο που επέστρεφε στο σταθμό του συνετρίβη στο αυτοκίνητό τους σε μια διασταύρωση.

Μια ανάλυση στοιχείων που δημοσιεύθηκε από το Confused.com το 2018 κατέγραψε σημαντικές διαφορές μεταξύ ανδρών και γυναικών οδηγών στη Βρετανία όσον αφορά τις τροχαίες παραβάσεις, τις ασφαλιστικές απαιτήσεις και το κόστος ασφάλισης. Τα στοιχεία δεν αποδεικνύουν ότι το ένα φύλο είναι συνολικά «καλύτερο» στην οδήγηση. Δείχνουν, όμως, ότι στο συγκεκριμένο σύνολο δεδομένων οι άνδρες εμφανίζονταν συχνότερα σε αρκετούς δείκτες τροχαίου κινδύνου.

Όταν ένα παιδί ξεκινά ταεκβοντό, καράτε ή κάποια άλλη πολεμική τέχνη, το κόστος για έναν γονέα δεν περιορίζεται στη συνδρομή της σχολής. Υπάρχουν οι στολές, ο προστατευτικός εξοπλισμός, πιθανές συμμετοχές σε αγώνες και, κυρίως, ο χρόνος που απαιτείται για τις προπονήσεις. Τι παίρνει όμως πραγματικά ένα παιδί από όλη αυτή τη διαδικασία; Η απάντηση δεν βρίσκεται μόνο στις τεχνικές που μαθαίνει. Μέσα σε ένα σωστά οργανωμένο και ασφαλές περιβάλλον, οι πολεμικές τέχνες μπορούν να προσφέρουν άσκηση, στόχους, κοινωνική επαφή και πολλές ευκαιρίες για προσωπική εξέλιξη.

Πριν κάποια χρόνια έπεσε στα χέρια μου μια ταινία με το όνομα »ο δάσκαλος που άφηνε τα παιδιά να ονειρεύονται» (γαλλικός τίτλος le maitre qui laissait les enfants rever). Για πολύ καιρό την είχα ξεχάσει,μέχρι που πήγα δευτέρα λυκείου.Η ταινία είναι ουσιαστικά η βιογραφία του Σελεστέν Φρενέ (Celestin Freinet). Ο Φρενέ ήταν ένας από αυτούς τους ανθρώπους-καθηγητές που άλλαξαν το σχολείο, αλλά κυρίως τον τρόπο σκέψης των μαθητών του.

Στις 23 Σεπτεμβρίου 1939 πέθανε στο Λονδίνο ο Σίγκμουντ Φρόυντ, ο άνθρωπος που συνέδεσε το όνομά του όσο λίγοι με την προσπάθεια να κατανοήσουμε τι συμβαίνει κάτω από την επιφάνεια των σκέψεων και των συναισθημάτων μας.

Το λευκό ξίδι είναι ένα από τα πιο γνωστά «σπιτικά μυστικά» για το πλύσιμο των ρούχων. Μπορεί πράγματι να φανεί χρήσιμο σε ορισμένες περιπτώσεις, όμως δεν είναι ένα συστατικό που πρέπει να προσθέτουμε χωρίς δεύτερη σκέψη σε κάθε πλύση.

Η γλώσσα του σώματος του σκύλου είναι ένας από τους βασικότερους τρόπους με τους οποίους επικοινωνεί μαζί μας. Αν και οι σκύλοι χρησιμοποιούν φωνές, ήχους και μυρωδιές, μεγάλο μέρος των πληροφοριών που «στέλνουν» περνά μέσα από τη στάση του σώματος, την ουρά, τα αυτιά, τα μάτια, το στόμα και τον τρόπο που στέκονται ή κινούνται.

Η Κάλα και η Κίρα τα δύο αυτά πανέμορφα σκυλάκια ήταν ανεπιθύμητα, αφού κανείς δεν ήθελε να τις υιοθετήσει, να τους προσφέρει ένα σπίτι, λίγο φαγητό.

Πολλοί είναι εκείνοι οι ιδιοκτήτες σκύλων που έχουν δει το κατοικίδιό τους να τους κοιτάζει με πληγωμένο ύφος, γεμάτο ενοχές. Ξέρετε, αυτό που σκύβουν λίγο το κεφάλι, κατεβάζουν τα αφτιά και κοιτάζουν με μάτια υγρά. Νιώθουν, όμως, πραγματικά ντροπή;

Η παρασκευή σαπουνιού έχει ιστορία χιλιάδων ετών. Αν και γύρω από την προέλευσή του έχουν δημιουργηθεί διάφοροι θρύλοι και παραδόσεις, τα παλαιότερα γνωστά στοιχεία για σαπωνοειδή υλικά μάς οδηγούν πολύ πριν από την κλασική Ελλάδα.

Στις 28 Απριλίου 1916 γεννήθηκε στο Renazzo, κοντά στην πόλη Cento της Ιταλίας, ο Ferruccio Lamborghini. Ήταν ο πρωτότοκος μιας οικογένειας αγροτών, όμως από μικρός ενδιαφερόταν περισσότερο για τις μηχανές παρά για την καλλιέργεια της γης.

Περίεργα φαινόμενα αντιμετωπίζουν το τελευταίο διάστημα κάτοικοι στα Κουφονήσια.

Σε νέες εντυπωσιακές ανακαλύψεις προχώρησαν Τούρκοι αρχαιολόγοι, που εντόπισαν νέα κεφάλια αγαλμάτων από ελληνικές θεότητες στην διάρκεια ανασκαφών κοντά στην Κιουτάχεια της Τουρκίας.

Μια νέα καλλιτεχνική δημιουργία τοποθετήθηκε στο Λονδίνο από τον Βρετανό καλλιτέχνη και υποβρύχιο γλύπτη Jason deCaires Taylor : Οι τέσσερις καβαλάρηδες της βιομηχανικής αποκάλυψης.

Στα αγγλικά η Ελλάδα ονομάζεται Greece, στα γαλλικά Grèce και στα ιταλικά Grecia. Στα κινεζικά, όμως, η χώρα μας έχει ένα όνομα που ακούγεται πολύ πιο κοντά στο ελληνικό «Hellas»: γράφεται 希腊 στην απλοποιημένη κινεζική γραφή και 希臘 στην παραδοσιακή και προφέρεται περίπου «Σι-Λα» (Xīlà).

Τη Λέαινα την αναγνωρίζεις απο χιλιόμετρα. Είναι εκείνη που ανάμεσα σε δέκα ίδιες, θα ξεχωρίζει χωρίς να κάνει τίποτα. Και το απολαμβάνει μην γελιέσαι. Λατρεύει να τη θαυμάζεις, αλλά πρέπει να είσαι Βασιλιάς για να σε θαυμάσει πίσω.