Είναι μια από τις πιο γνωστές σύντομες ιστορίες για την εσωτερική σύγκρουση του ανθρώπου: ένας ηλικιωμένος μιλά στον εγγονό του για δύο λύκους που συμβολίζουν διαφορετικές πλευρές του εαυτού μας.
Η ιστορία αποδίδεται συχνά στους Τσερόκι, όμως η συγκεκριμένη προέλευσή της δεν είναι επαρκώς τεκμηριωμένη. Σήμερα κυκλοφορεί σε πολλές διαφορετικές παραλλαγές, με το ίδιο βασικό μήνυμα.
Η μάχη ανάμεσα στους δύο λύκους
Ένα βράδυ, ένας ηλικιωμένος μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων και του είπε:
– Γιε μου, η μάχη γίνεται ανάμεσα σε δύο λύκους που έχουμε όλοι μέσα μας.
Ο ένας αντιπροσωπεύει τον θυμό, τη ζήλια, τη θλίψη, την απογοήτευση, την απληστία, την αλαζονεία, την ενοχή, την προσβολή, τα ψέματα, τη ματαιοδοξία, την υπεροψία και το εγώ.
Ο άλλος αντιπροσωπεύει τη χαρά, την ειρήνη, την αγάπη, την ελπίδα, την ηρεμία, την ταπεινοφροσύνη, την ευγένεια, τη φιλανθρωπία, τη συμπόνια, τη γενναιοδωρία και την αλήθεια.
Ο εγγονός το σκέφτηκε για λίγο και μετά ρώτησε τον παππού του:
– Και ποιος λύκος νικάει;
Ο ηλικιωμένος απάντησε απλά:
– Αυτός που ταΐζεις.
Τι συμβολίζει η ιστορία
Οι δύο λύκοι λειτουργούν ως μεταφορά για τις διαφορετικές σκέψεις, συναισθήματα και συμπεριφορές που μπορεί να συνυπάρχουν μέσα στον άνθρωπο. Η τελευταία φράση της ιστορίας στρέφει την προσοχή στις επιλογές που ενισχύουμε μέσα από τη στάση και τις πράξεις μας.
Παρότι η αφήγηση έχει γίνει ιδιαίτερα γνωστή ως «ιστορία των Τσερόκι», η ακριβής προέλευσή της παραμένει αβέβαιη. Αυτό που έχει επιβιώσει μέσα από τις πολλές παραλλαγές της είναι κυρίως η απλή εικόνα των δύο λύκων και το μήνυμα που συνοψίζεται στην τελευταία της φράση.
