Υπάρχουν στιγμές που το να μένεις μόνος μοιάζει δύσκολο. Υπάρχουν όμως και σχέσεις στις οποίες μπορεί να αισθάνεσαι πιο μόνος ακόμη κι όταν κάποιος βρίσκεται δίπλα σου.
Κάπου εκεί αρχίζεις να καταλαβαίνεις ότι το να είσαι χωρίς σύντροφο δεν είναι απαραίτητα αποτυχία. Μπορεί να είναι μια περίοδος ηρεμίας, επαναπροσδιορισμού και επιστροφής σε πράγματα που είχες αφήσει πίσω.
Δεν είναι το ίδιο η μοναξιά και το να επιλέγεις να είσαι μόνος
Οι δύο καταστάσεις συχνά μπερδεύονται, όμως δεν είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα. Η μοναξιά είναι συνήθως το δυσάρεστο συναίσθημα ότι μας λείπει η σύνδεση που θα θέλαμε να έχουμε.
Αντίθετα, ο χρόνος που επιλέγουμε να περνάμε μόνοι μπορεί να είναι ήρεμος και ουσιαστικός. Μπορεί να μας δώσει χώρο να ξεκουραστούμε, να σκεφτούμε πιο καθαρά και να ασχοληθούμε με όσα έχουμε πραγματικά ανάγκη.
Το σημαντικό είναι η επιλογή. Άλλο να θέλεις λίγο χρόνο για τον εαυτό σου και άλλο να αισθάνεσαι απομονωμένος χωρίς να το επιθυμείς.
Μπορείς να νιώθεις μόνος ακόμη και μέσα σε μια σχέση
Μια σχέση μπορεί να φαίνεται καλή προς τα έξω και παρ’ όλα αυτά οι δύο άνθρωποι να έχουν απομακρυνθεί. Οι συζητήσεις γίνονται τυπικές, οι κοινές στιγμές μηχανικές και ο ένας σταματά να αισθάνεται ότι ακούγεται πραγματικά από τον άλλον.
Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε περίοδος απόστασης είναι λόγος χωρισμού. Όλες οι μακροχρόνιες σχέσεις περνούν δυσκολίες, έχουν εντάσεις και στιγμές στις οποίες χρειάζεται περισσότερη προσπάθεια.
Η διαφορά βρίσκεται στο αν υπάρχει ακόμη διάθεση και από τις δύο πλευρές να επικοινωνήσουν, να ακούσουν, να αλλάξουν και να ξαναβρούν ο ένας τον άλλον.
Πότε η προσπάθεια αρχίζει να σε αδειάζει;
Υπάρχουν σχέσεις στις οποίες κάποιος προσπαθεί διαρκώς να κρατήσει τα πάντα όρθια. Προσαρμόζεται, δικαιολογεί συμπεριφορές, αποφεύγει δύσκολες κουβέντες και ελπίζει ότι, αν προσπαθήσει λίγο περισσότερο, τα πράγματα θα επιστρέψουν όπως ήταν.
Όταν όμως μόνο ο ένας κάνει συνεχώς την προσπάθεια, η σχέση μπορεί να μετατραπεί σε πηγή εξάντλησης αντί για χώρο σύνδεσης.
Ένα χρήσιμο ερώτημα δεν είναι μόνο «αγαπάω αυτόν τον άνθρωπο;», αλλά και «μπορώ να είμαι ο εαυτός μου μέσα σε αυτή τη σχέση;». Υπάρχει σεβασμός; Υπάρχει αμοιβαιότητα; Μπορώ να μιλήσω χωρίς να φοβάμαι ότι κάθε συζήτηση θα καταλήξει σε σύγκρουση ή απαξίωση;
Ο χρόνος μόνος μπορεί να σε βοηθήσει να ξαναβρείς τον εαυτό σου
Όταν τελειώνει μια σχέση, η πρώτη παρόρμηση μπορεί να είναι να γεμίσουμε αμέσως το κενό. Όμως ο χρόνος χωρίς σχέση δεν χρειάζεται πάντα να αντιμετωπίζεται σαν κάτι που πρέπει να τελειώσει όσο πιο γρήγορα γίνεται.
Μπορεί να γίνει η περίοδος στην οποία επιστρέφεις σε ανθρώπους, ενδιαφέροντα και συνήθειες που είχες παραμελήσει. Μπορείς να θυμηθείς τι σου αρέσει χωρίς να χρειάζεται κάθε επιλογή να χωρά στις ανάγκες ενός ζευγαριού.
Αυτός ο χρόνος δεν έχει αξία επειδή σε κάνει «πιο δυνατό» με κάποιο μαγικό τρόπο. Έχει αξία επειδή σου επιτρέπει να παρατηρήσεις πιο καθαρά τι θέλεις και τι δεν θέλεις να επαναλάβεις στην επόμενη σχέση σου.
Δεν χρειάζεται να χάσεις τον εαυτό σου για να κρατήσεις μια σχέση
Οι καλές σχέσεις απαιτούν συμβιβασμούς. Δεν μπορούν όμως να βασίζονται στη μόνιμη ακύρωση του ενός ανθρώπου για χάρη του άλλου.
Το να έχεις προσωπικό χρόνο, φίλους, ενδιαφέροντα και διαφορετικές απόψεις δεν είναι απειλή για μια υγιή σχέση. Αντίθετα, δύο άνθρωποι μπορούν να είναι κοντά χωρίς να χρειάζεται να γίνουν ένα και το ίδιο πρόσωπο.
Όταν για να συνεχιστεί μια σχέση πρέπει διαρκώς να κρύβεις αυτό που αισθάνεσαι, να αποφεύγεις όσα έχουν σημασία για σένα ή να ζεις με την αίσθηση ότι δεν είσαι αρκετός, τότε αξίζει να σταθείς και να δεις τι πραγματικά συμβαίνει.
Το να φύγεις δεν είναι η μόνη επιλογή, αλλά ούτε και το να μείνεις
Υπάρχουν προβλήματα που μπορούν να αντιμετωπιστούν με ειλικρινή επικοινωνία, όρια, αλλαγές στη συμπεριφορά και, σε ορισμένες περιπτώσεις, επαγγελματική υποστήριξη.
Υπάρχουν όμως και καταστάσεις όπου η ίδια συζήτηση επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά χωρίς καμία ουσιαστική αλλαγή. Εκεί το ερώτημα δεν είναι αν «παραιτήθηκες εύκολα», αλλά αν η παραμονή στη σχέση συνεχίζει να έχει νόημα για εσένα.
Μερικές φορές η πιο δύσκολη απόφαση δεν είναι να κρατήσεις κάτι με κάθε κόστος. Είναι να παραδεχτείς ότι αυτό που υπήρχε κάποτε δεν υπάρχει πια με τον ίδιο τρόπο.
Η επιλεγμένη μοναχικότητα δεν σημαίνει απομόνωση
Το να μην έχεις σύντροφο δεν σημαίνει ότι πρέπει να αποκοπείς από τους ανθρώπους. Η ζωή εξακολουθεί να χρειάζεται φίλους, οικογένεια, συντροφικότητα, κοινές εμπειρίες και ανθρώπους στους οποίους μπορείς να στηριχτείς.
Ο χρόνος μόνος λειτουργεί καλύτερα όταν υπάρχει ισορροπία. Η επιθυμία για προσωπικό χώρο μπορεί να είναι υγιής, ενώ η παρατεταμένη και ανεπιθύμητη μοναξιά είναι κάτι διαφορετικό και μπορεί να γίνει επώδυνη.
Το ζητούμενο επομένως δεν είναι να πείσεις τον εαυτό σου ότι «δεν χρειάζεσαι κανέναν». Είναι να μη μένεις σε μια σχέση μόνο και μόνο επειδή φοβάσαι τι θα συμβεί αν μείνεις χωρίς αυτήν.
Δεν χρειάζεται να περιμένεις τον «σωστό άνθρωπο» για να ξεκινήσει ξανά η ζωή σου
Μετά το τέλος μιας δύσκολης σχέσης, είναι εύκολο να βλέπουμε τη μοναχικότητα σαν ένα ενδιάμεσο στάδιο μέχρι να εμφανιστεί κάποιος άλλος. Όμως η ζωή δεν βρίσκεται σε αναμονή μέχρι την επόμενη σχέση.
Μπορείς να δημιουργήσεις μια καθημερινότητα που έχει νόημα από μόνη της. Και αν κάποτε εμφανιστεί ένας νέος άνθρωπος, μια υγιής σχέση δεν χρειάζεται να έρθει για να καλύψει ένα κενό, αλλά για να προστεθεί σε μια ζωή που ήδη στέκεται στα πόδια της.
Ίσως λοιπόν το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν είναι πάντα καλύτερο να είσαι μόνος παρά σε μια «λάθος» σχέση. Είναι αν μια σχέση σου επιτρέπει να αγαπάς, να εξελίσσεσαι και να παραμένεις ο εαυτός σου. Αν όχι, τότε ο χρόνος μόνος μπορεί πράγματι να είναι λιγότερο μοναχικός από όσο φανταζόσουν.













