Όσο κι αν στριφογυρνάς στο κρεβάτι, όσες σκέψεις κι αν προσπαθείς να βάλεις σε τάξη, υπάρχουν βράδια που ο ύπνος απλώς δεν έρχεται. Το σώμα ζητάει να ξεκουραστεί, αλλά το μυαλό επιμένει να επιστρέφει ξανά και ξανά στο ίδιο πρόσωπο, στην ίδια στιγμή, στην ίδια ερώτηση.
Οι ανάσες γίνονται πιο βαριές, οι αναστεναγμοί περισσότεροι και μέσα στη νυχτερινή σιωπή ακούς σχεδόν μόνο τον χτύπο της καρδιάς σου.
Η αιτία γνωστή. Έρωτας.
Και κάπου εκεί, όταν το δωμάτιο αρχίζει να σε πνίγει, βρίσκεσαι σε μια ταράτσα με τους κολλητούς σου. Ανάμεσα στη δεύτερη και την τρίτη μπύρα, κοιτάζεις τα αστέρια και ακούς τη φράση που όλοι έχουμε ακούσει κάποια στιγμή:
«Ξέχνα το. Χαμένη υπόθεση. Μην κυνηγάς το άπιαστο».
Ποιος αποφασίζει τι είναι άπιαστο;
Αυτό είναι το παράξενο με τη συγκεκριμένη λέξη. «Άπιαστο». Ποιος ακριβώς ορίζει μέχρι πού μπορούμε να φτάσουμε; Ποιος γνωρίζει καλύτερα από εμάς πόση προσπάθεια είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε και πόσες φορές μπορούμε να ξανασηκωθούμε;
Σίγουρα υπάρχουν πράγματα που δεν εξαρτώνται από εμάς. Στον έρωτα, για παράδειγμα, δεν μπορείς να απαιτήσεις από έναν άνθρωπο να αισθανθεί αυτό που αισθάνεσαι εσύ. Τα όρια και η επιλογή του άλλου πρέπει πάντα να γίνονται σεβαστά.
Υπάρχουν όμως πολλά άλλα πράγματα στη ζωή που τα εγκαταλείπουμε όχι επειδή είναι πραγματικά αδύνατα, αλλά επειδή φοβηθήκαμε να δοκιμάσουμε.
Ο μεγαλύτερος συμβιβασμός είναι αυτός που κάνουμε με τον εαυτό μας
Έχω δει ανθρώπους να αφήνουν στην άκρη πράγματα που κάποτε τους έκαναν να λάμπουν. Όχι επειδή τα προσπάθησαν και απέτυχαν, αλλά επειδή κάποιος τους είπε ότι δεν ήταν αρκετά καλοί, αρκετά ικανοί ή αρκετά τυχεροί.
Σιγά σιγά συνηθίζεις. Το «δεν γίνεται» γίνεται άνεση. Το «ίσως κάποτε» μετατρέπεται σε «δεν πειράζει». Και κάποια στιγμή κοιτάζεις πίσω και αναρωτιέσαι πόσα πράγματα εγκατέλειψες πριν καν τους δώσεις πραγματικά μια ευκαιρία.
Το πιο δύσκολο δεν είναι πάντα να αποτύχεις. Μερικές φορές είναι να συνειδητοποιήσεις ότι δεν προσπάθησες ποτέ.
Η αποτυχία δεν σημαίνει ότι το ταξίδι ήταν λάθος
Φυσικά, το να κυνηγήσεις κάτι που θέλεις δεν σημαίνει ότι θα το αποκτήσεις. Υπάρχουν στόχοι που δεν θα πετύχουν, σχέδια που θα αλλάξουν και άνθρωποι που θα φύγουν από τη ζωή σου όσο κι αν ήθελες να μείνουν.
Αυτό δεν κάνει την προσπάθεια άχρηστη.
Η αποτυχία μπορεί να πονέσει, αλλά συχνά σε αναγκάζει να δεις πιο καθαρά τι θέλεις, τι αντέχεις και πότε πρέπει να αλλάξεις δρόμο. Ο πόνος δεν είναι προϋπόθεση για να αξίζει κάτι, ούτε χρειάζεται να τον αναζητάμε. Είναι όμως κομμάτι της ζωής και, όταν έρχεται, μπορούμε να μάθουμε από αυτόν.
Μερικές πληγές κλείνουν γρήγορα. Άλλες θέλουν χρόνο. Το σημαντικό είναι να μην αφήνουμε τον φόβο μιας πιθανής αποτυχίας να αποφασίζει εκ των προτέρων για εμάς.
Και στον έρωτα;
Ο έρωτας δεν είναι εύκολη υπόθεση. Θέλει έκθεση, ειλικρίνεια και το θάρρος να αποδεχτείς ότι ο άλλος μπορεί να μη νιώθει το ίδιο.
Θέλει θάρρος να πεις όσα αισθάνεσαι, αλλά χρειάζεται εξίσου θάρρος για να σεβαστείς μια απάντηση που δεν είναι αυτή που ήθελες.
Η διεκδίκηση έχει αξία όταν αφορά τη δική σου προσπάθεια, τα όνειρα και τις επιλογές σου. Δεν σημαίνει ότι πρέπει να κυνηγάς για πάντα έναν άνθρωπο που έχει ήδη επιλέξει διαφορετικά.
«Δεν θα τα καταφέρεις»
Κάθε φορά που κάποιος σου λέει «δεν θα τα καταφέρεις», δεν χρειάζεται ούτε να θυμώσεις ούτε να αποδείξεις κάτι σε εκείνον.
Απλώς αναρωτήσου αν αυτό που θέλεις αξίζει τη δική σου προσπάθεια.
Αν η απάντηση είναι ναι, προσπάθησε. Όχι επειδή υπάρχει εγγύηση ότι θα πετύχεις, αλλά επειδή κάποια πράγματα αξίζει να τα δοκιμάζεις πριν αποφασίσεις ότι βρίσκονται πέρα από τις δυνατότητές σου.
Καλύτερα να ξέρεις ότι έδωσες μια πραγματική ευκαιρία σε κάτι που ήθελες, παρά να αναρωτιέσαι χρόνια αργότερα τι θα είχε συμβεί αν είχες κάνει εκείνο το πρώτο βήμα.
Γι’ αυτό ανέβα στην ταράτσα σου και κοίτα ψηλά.
Άπλωσε τα χέρια σου όσο μπορείς. Και ίσως λίγο περισσότερο από όσο νόμιζες ότι μπορούσες.
Τα αστέρια δεν θα έρθουν πραγματικά πιο κοντά.
Ίσως όμως ανακαλύψεις ότι εσύ μπορείς να φτάσεις πιο μακριά απ’ όσο πίστευες.
