Πολλές φορές αναρωτήθηκα αν η ζωή είναι ένα παιχνίδι τύχης ή αν υπάρχει κάποια μυστική συνταγή πίσω από όσα μας συμβαίνουν. Είμαστε τυχαία κύματα μέσα σε έναν απέραντο ωκεανό ή μήπως είμαστε καπετάνιοι του δικού μας καραβιού, έστω κι αν το τιμόνι μοιάζει πολλές φορές να περιστρέφεται από μόνο του; Κάθε φορά που μια επιθυμία ξεπηδάει μέσα από την ψυχή μας, μικρή ή μεγάλη, αυτή η ερώτηση επιστρέφει· είναι άραγε η θέλησή μας αρκετή για να φέρουμε κάτι στη ζωή μας, ή όλα είναι απλώς σύμπτωση;
Υπάρχει κάτι το μαγικό στις επιθυμίες. Είναι σαν μικρές σπίθες που γεννιούνται στο σκοτάδι. Μπορεί να είναι τόσο αμυδρές που σχεδόν να μην τις παρατηρείς, ή τόσο έντονες που μοιάζουν με φλόγες που καταναλώνουν τα πάντα στο πέρασμά τους. Και ωστόσο, κάθε επιθυμία, αργά ή γρήγορα, βρίσκει τον τρόπο να πραγματοποιηθεί. Όχι πάντα όπως την φανταστήκαμε. Όχι πάντα όπως την ζητήσαμε. Αλλά με έναν τρόπο που αποδεικνύει ότι είμαστε πολύ περισσότερα από παθητικοί θεατές στη ζωή μας.
Είμαστε ζωντανοί μαγνήτες. Έχουμε την ικανότητα να προσελκύουμε τα γεγονότα, τους ανθρώπους, τις καταστάσεις που ευθυγραμμίζονται με τις βαθύτερες σκέψεις μας, με τα κρυφά όνειρά μας, με τις ασυνείδητες πεποιθήσεις μας. Αν κλείσεις για λίγο τα μάτια σου και παρατηρήσεις προσεκτικά τη ζωή σου, ίσως δεις το ίδιο μοτίβο: η πραγματικότητα που ζεις αυτή τη στιγμή είναι αντανάκλαση αυτών που σκέφτηκες, ένιωσες και πίστεψες στο παρελθόν.
Υπάρχει μια στιγμή, μια εσωτερική αλλαγή, που ξεκινά από την πιο απλή ερώτηση: “Τι πραγματικά θέλω;”. Είναι εκπληκτικό πόσο δύσκολο είναι, συχνά, να απαντήσουμε σ’ αυτή την ερώτηση. Θέλουμε πράγματα γιατί μας τα έμαθαν. Θέλουμε στόχους γιατί έτσι κάνουν όλοι. Θέλουμε γιατί νομίζουμε πως πρέπει. Και πολλές φορές δεν ξέρουμε αν αυτό που επιθυμούμε είναι δικό μας ή απλώς δανεισμένο από κάποιον άλλον. Όμως, όταν σταματήσεις για λίγο και σκάψεις βαθιά, όταν ακούσεις τη φωνή που δεν κρύβεται πίσω από μάσκες και φόβους, τότε αρχίζει η πραγματική δημιουργία.
Κάθε επιθυμία μας είναι ένας σπόρος. Ένας σπόρος που φυτεύεται στο έδαφος της ψυχής μας. Αλλά όπως κάθε σπόρος, χρειάζεται φροντίδα για να ανθίσει. Χρειάζεται υπομονή. Πολλές φορές, οι άνθρωποι εγκαταλείπουν τα όνειρά τους επειδή δεν βλέπουν άμεσα αποτελέσματα. Όμως, οι σπόροι δεν φυτρώνουν τη στιγμή που τους φυτεύεις. Χρειάζεται να τους ποτίσεις με εμπιστοσύνη, να τους ζεστάνεις με την πίστη σου, να τους δώσεις χώρο να μεγαλώσουν.
Οι σκέψεις μας είναι το λίπασμα των επιθυμιών μας. Ό,τι σκέφτεσαι συχνά, ό,τι επιτρέπεις να κατακλύζει το μυαλό σου, αυτό γίνεται η ενέργεια που προσελκύεις στη ζωή σου. Αν γεμίσεις τον εαυτό σου με αρνητικές σκέψεις, με φόβο, με αμφιβολία, τότε οι επιθυμίες σου μαραίνονται πριν καν προλάβουν να δουν το φως της μέρας. Αντίθετα, όταν γεμίζεις το νου σου με εικόνες από το μέλλον που θέλεις να ζήσεις, όταν νιώθεις την ευγνωμοσύνη για όσα ήδη έχεις, όταν επιτρέπεις στον εαυτό σου να ονειρευτεί χωρίς περιορισμούς, τότε η ενέργειά σου αλλάζει. Και όταν η ενέργεια σου αλλάζει, αλλάζει και ο κόσμος σου.
Υπάρχει, βέβαια, και η σιωπηλή δύναμη του χρόνου. Οι επιθυμίες που υλοποιούνται, αργά ή γρήγορα, έχουν έναν δικό τους ρυθμό. Σαν να χορεύουν σ’ έναν αόρατο χορό που δεν μπορούμε πάντα να καταλάβουμε. Κάποιες φορές, αυτό που επιθυμούμε φτάνει ακριβώς τη στιγμή που είμαστε έτοιμοι να το δεχτούμε. Άλλες φορές, έρχεται με μια μορφή που δεν περιμέναμε, αλλά που τελικά μας ταιριάζει περισσότερο απ’ όσο φανταζόμασταν. Ο χρόνος δεν είναι ποτέ ο εχθρός μας· είναι ο πιο πιστός σύμμαχος όταν αφήσουμε την υπομονή να γίνει ο δάσκαλός μας.
Αυτό που συχνά ξεχνάμε, όμως, είναι η ευθύνη που φέρει το να είσαι ζωντανός μαγνήτης. Δεν είναι αρκετό να επιθυμείς· πρέπει και να πράττεις. Οι πράξεις μας είναι τα βήματα που οδηγούν τις επιθυμίες μας από τη σφαίρα της φαντασίας στη σφαίρα της πραγματικότητας. Όταν ονειρεύεσαι κάτι, αλλά δεν κινείσαι προς αυτό, είναι σαν να φυτεύεις έναν σπόρο αλλά να μην τον ποτίζεις. Η δράση είναι το νερό που χρειάζεται η επιθυμία για να μεγαλώσει. Ακόμα κι αν φοβάσαι, ακόμα κι αν δεν ξέρεις αν θα πετύχεις, η ίδια η κίνηση είναι που ενεργοποιεί τη δύναμη του μαγνήτη σου.
Υπάρχουν στιγμές που όλα μοιάζουν αδύνατα. Στιγμές που οι επιθυμίες μας φαίνονται τόσο μακρινές όσο τα αστέρια. Αλλά ίσως αυτή η απόσταση είναι μέρος του ταξιδιού. Ίσως η επιθυμία μας να μας διδάσκει πώς να μεγαλώνουμε, πώς να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι, πώς να ανακαλύπτουμε την εσωτερική μας δύναμη. Γιατί, τελικά, αυτό είναι η ζωή· ένα παιχνίδι ανάμεσα στο ποιοι είμαστε και στο ποιοι θέλουμε να γίνουμε. Και κάθε επιθυμία, κάθε όνειρο, είναι μια γέφυρα ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο.
Δεν χρειάζεται να καταλάβουμε όλα τα μυστικά της ύπαρξης. Δεν χρειάζεται να ξέρουμε πώς ακριβώς λειτουργεί ο νόμος της έλξης, ή γιατί οι σκέψεις μας έχουν τέτοια δύναμη. Αυτό που χρειάζεται είναι να πιστέψουμε. Να έχουμε το θάρρος να ονειρευτούμε. Να αποδεχτούμε ότι είμαστε ταυτόχρονα δημιουργοί και δημιουργήματα, καλλιτέχνες και καμβάς, μαγνήτες που προσελκύουν ό,τι είμαστε έτοιμοι να ζήσουμε.
Και όταν, κάποια μέρα, κοιτάξουμε πίσω και δούμε πώς η ζωή μας ξεδίπλωσε τις επιθυμίες μας με τρόπους που δεν μπορούσαμε καν να φανταστούμε, θα καταλάβουμε πως τίποτα δεν ήταν τυχαίο. Είμαστε οι δημιουργοί του δικού μας κόσμου. Είμαστε ζωντανοί μαγνήτες.
