Θυμάσαι εκείνες τις δύσκολες περιόδους που όλα έμοιαζαν να πηγαίνουν στραβά; Τις μέρες που ξυπνούσες με ένα βάρος στην καρδιά, που οι σκέψεις δεν σε άφηναν να ησυχάσεις και που ακόμη και μια μικρή κουβέντα μπορούσε να σε πληγώσει περισσότερο απ’ όσο περίμενες;
Όλοι έχουμε περάσει τέτοιες στιγμές. Έχουμε στενοχωρηθεί, έχουμε θυμώσει και έχουμε ξοδέψει αμέτρητες ώρες σκεπτόμενοι τι μας είπαν οι άλλοι και τι θα έπρεπε να είχαμε απαντήσει. Κάποια στιγμή, όμως, αξίζει να καταλάβουμε κάτι σημαντικό: η ηρεμία μας είναι πολύτιμη και δεν χρειάζεται να τη θυσιάζουμε για κάθε άνθρωπο και κάθε κατάσταση.
Δεν χρειάζεται να αφήνεις κάθε άνθρωπο να σου χαλάει τη μέρα
Σκέψου πόσες φορές έχεις χάσει την ηρεμία σου εξαιτίας μιας συμπεριφοράς που δεν μπορούσες να ελέγξεις.
Το αφεντικό που ήρθε στη δουλειά εκνευρισμένο και ξέσπασε πάνω σου. Ο φίλος που έκρινε τις επιλογές σου χωρίς να γνωρίζει τι πραγματικά περνάς. Ο άνθρωπος που σε ενδιαφέρει αλλά δεν ανταποκρίνεται όπως θα ήθελες.
Ή ακόμη και κάποιος από την οικογένειά σου που, χωρίς απαραίτητα να το επιδιώκει, σε γεμίζει με άγχος και πίεση.
Ακούς τα παράπονα, τις παρατηρήσεις και τις επικρίσεις. Προσπαθείς να εξηγήσεις, να δικαιολογηθείς, να αποδείξεις ότι έχεις δίκιο.
Και στο τέλος της ημέρας, ενώ οι άλλοι μπορεί να έχουν ήδη ξεχάσει όσα συνέβησαν, εσύ συνεχίζεις να τα σκέφτεσαι.
Ξαναφέρνεις στο μυαλό σου κάθε κουβέντα. Φαντάζεσαι τι θα μπορούσες να είχες πει διαφορετικά. Θυμώνεις ξανά με κάτι που έχει ήδη περάσει.
Και κάπως έτσι, μια δυσάρεστη στιγμή καταλαμβάνει πολύ περισσότερο χώρο στη ζωή σου απ’ όσο της αξίζει.
Η ηρεμία δεν σημαίνει ότι δεν αισθάνεσαι τίποτα
Πολλοί πιστεύουν ότι για να είμαστε ήρεμοι πρέπει να μη θυμώνουμε, να μη στενοχωριόμαστε και να μη μας επηρεάζει τίποτα.
Όμως η πραγματική ηρεμία δεν είναι αυτό.
Δεν σημαίνει ότι χαμογελάς συνεχώς ή ότι αντιμετωπίζεις κάθε δυσκολία σαν να μην έχει σημασία. Ούτε ότι πρέπει να κρύβεις όσα αισθάνεσαι για να δείχνεις δυνατός.
Η ηρεμία είναι να μπορείς να αναγνωρίζεις τον θυμό σου χωρίς να αφήνεις τον θυμό να αποφασίζει για κάθε σου αντίδραση.
Είναι να στενοχωριέσαι όταν κάτι σε πληγώνει, αλλά να μη θεωρείς ότι αυτή η στενοχώρια θα κρατήσει για πάντα.
Είναι να καταλαβαίνεις πως δεν μπορείς να ελέγξεις τα πάντα, αλλά μπορείς να επιλέξεις πώς θα φροντίσεις τον εαυτό σου μέσα σε μια δύσκολη κατάσταση.
Κι αυτό δεν συμβαίνει από τη μια μέρα στην άλλη. Είναι κάτι που μαθαίνουμε σιγά σιγά, μέσα από την εμπειρία και τις καθημερινές μας επιλογές.
Δεν χρειάζεται να απαντάς σε κάθε πρόκληση
Υπάρχουν άνθρωποι που θα διαφωνούν μαζί σου ό,τι κι αν κάνεις. Άλλοι θα θεωρούν πως οι δικές τους επιλογές είναι καλύτερες και άλλοι θα προσπαθούν να σου εξηγήσουν πώς πρέπει να ζήσεις.
Δεν είναι απαραίτητο να τους πείσεις όλους.
Δεν χρειάζεται να απολογείσαι για κάθε απόφαση που παίρνεις, ούτε να συμμετέχεις σε κάθε αντιπαράθεση που ξεκινά κάποιος άλλος.
Μερικές φορές η πιο ώριμη απάντηση είναι να πεις ήρεμα αυτό που σκέφτεσαι και να σταματήσεις εκεί.
Άλλες φορές μπορείς απλώς να απομακρυνθείς από μια συζήτηση που έχει γίνει προσβλητική ή εξαντλητική.
Αυτό δεν σημαίνει ότι αποφεύγεις όλα τα προβλήματα. Σημαίνει ότι αναγνωρίζεις τη διαφορά ανάμεσα σε μια ουσιαστική συζήτηση και σε έναν καβγά που δεν οδηγεί πουθενά.
Δεν χρειάζεται να κερδίζεις κάθε διαφωνία για να αισθάνεσαι καλά με τον εαυτό σου.
Μάθε να βάζεις όρια χωρίς να αισθάνεσαι ενοχές
Ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που μπορούμε να μάθουμε είναι ότι έχουμε δικαίωμα να προστατεύουμε τον προσωπικό μας χώρο.
Μπορείς να αγαπάς κάποιον και ταυτόχρονα να διαφωνείς μαζί του. Μπορείς να νοιάζεσαι για έναν φίλο χωρίς να είσαι διαθέσιμος κάθε ώρα της ημέρας.
Μπορείς ακόμη να σέβεσαι τους γονείς σου χωρίς να συμφωνείς με κάθε τους άποψη ή να ακολουθείς όλες τις συμβουλές τους.
Το να θέτεις όρια δεν σημαίνει ότι γίνεσαι σκληρός ή εγωιστής.
Σημαίνει ότι μπορείς να πεις «δεν θέλω να μου μιλάς με αυτόν τον τρόπο», «χρειάζομαι λίγο χρόνο» ή «καταλαβαίνω τη γνώμη σου, αλλά θα αποφασίσω εγώ».
Οι άνθρωποι που μας αγαπούν μπορεί να μη συμφωνούν πάντοτε με τα όριά μας. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να εγκαταλείπουμε τις ανάγκες μας για να διατηρούμε συνεχώς την ησυχία.
Σταμάτα να είσαι τόσο αυστηρός με τον εαυτό σου
Μερικές φορές ο άνθρωπος που μας πιέζει περισσότερο δεν είναι κάποιος άλλος. Είμαστε εμείς οι ίδιοι.
Θυμόμαστε τα λάθη μας, συγκρίνουμε τη ζωή μας με των άλλων και σκεφτόμαστε όλα όσα δεν έχουμε καταφέρει.
Αν μια μέρα δεν είμαστε παραγωγικοί, αισθανόμαστε πως αποτύχαμε. Αν κάτι δεν πάει όπως το περιμέναμε, αρχίζουμε να κατηγορούμε τον εαυτό μας.
Αλλά δεν χρειάζεται να αντιμετωπίζεις τον εαυτό σου σαν έναν άνθρωπο που πρέπει συνεχώς να απολογείται.
Έχεις δικαίωμα να κουραστείς. Να κάνεις ένα λάθος. Να αλλάξεις γνώμη. Να χρειαστείς βοήθεια.
Δεν είναι όλες οι μέρες ίδιες και δεν χρειάζεται να αποδεικνύεις την αξία σου κάθε φορά που ξυπνάς το πρωί.
Δοκίμασε να μιλάς στον εαυτό σου με την ίδια κατανόηση που θα έδειχνες σε έναν καλό φίλο.
Αντί να επαναλαμβάνεις «πάλι τα έκανα όλα λάθος», σκέψου τι μπορείς να μάθεις από αυτό που συνέβη και τι χρειάζεσαι για να συνεχίσεις.
Δώσε περισσότερο χώρο σε όσα σου κάνουν καλό
Η καθημερινότητα είναι γεμάτη υποχρεώσεις. Υπάρχουν λογαριασμοί, δουλειές, ευθύνες και προβλήματα που δεν μπορούμε απλώς να αγνοήσουμε.
Μέσα σε όλα αυτά, όμως, χρειάζεται να βρίσκουμε λίγο χώρο και για όσα μας ξεκουράζουν.
Μπορεί να είναι ένας περίπατος χωρίς βιασύνη. Ένας καφές με έναν αγαπημένο φίλο. Λίγη μουσική στο σπίτι ή μια ώρα χωρίς κινητό και συνεχείς ειδοποιήσεις.
Μπορεί να είναι ακόμη και μια ήσυχη στιγμή το βράδυ, όταν όλα έχουν τελειώσει και επιτρέπεις στον εαυτό σου να ξεκουραστεί χωρίς να σκέφτεται την επόμενη υποχρέωση.
Δεν χρειάζεται κάθε στιγμή της ζωής μας να είναι γεμάτη δράση ή να έχει κάποιον συγκεκριμένο σκοπό.
Η ξεκούραση δεν είναι τεμπελιά. Ο προσωπικός χρόνος δεν είναι πολυτέλεια. Και το να κάνουμε κάτι απλώς επειδή μας δίνει χαρά δεν είναι χάσιμο χρόνου.
Η μεγαλύτερη νίκη είναι να μη χάνεις τον εαυτό σου
Θα υπάρξουν ξανά δύσκολες μέρες. Άνθρωποι που θα σε απογοητεύσουν, καταστάσεις που θα σε πιέσουν και γεγονότα που δεν θα εξελιχθούν όπως τα σχεδίαζες.
Δεν μπορείς να φτιάξεις έναν κόσμο στον οποίο κανείς δεν θα σε πληγώσει και τίποτα δεν θα σε στενοχωρήσει.
Μπορείς όμως να προσπαθήσεις να δημιουργήσεις μια ζωή στην οποία δεν θα χρειάζεται να βρίσκεσαι συνεχώς σε ένταση.
Να επιλέγεις καλύτερα πού αφιερώνεις τον χρόνο σου. Να αναγνωρίζεις πότε χρειάζεται να μιλήσεις και πότε είναι προτιμότερο να απομακρυνθείς.
Να φροντίζεις τους ανθρώπους που αγαπάς, χωρίς να ξεχνάς τον εαυτό σου.
Και πάνω απ’ όλα, να μη θεωρείς ότι πρέπει να τιμωρείς τον εαυτό σου για κάθε λάθος, κάθε αποτυχία ή κάθε στιγμή αδυναμίας.
Γιατί η ζωή έχει ήδη αρκετές δυσκολίες. Δεν χρειάζεται να προσθέτουμε κι άλλες με την αδιάκοπη αυτοκριτική και την προσπάθεια να ευχαριστήσουμε τους πάντες.
Να προστατεύεις την ηρεμία σου. Όχι επειδή τίποτα δεν αξίζει να σε αγγίζει, αλλά επειδή εσύ αξίζεις να ζεις χωρίς να κουβαλάς συνεχώς το βάρος των άλλων.
Και να θυμάσαι κάτι ακόμη: δεν είναι αδυναμία να απομακρύνεσαι από όσα σε εξαντλούν, ούτε εγωισμός να φροντίζεις τον εαυτό σου.
Μερικές φορές η πιο σημαντική αλλαγή στη ζωή σου αρχίζει τη στιγμή που αποφασίζεις ότι δεν χρειάζεται να χαλάς τη δική σου γαλήνη για κάθε καβγά που δεν αξίζει.












