«Έσβησε» πάμφτωχη: Η Πόντια ηθοποιός που παραγκωνίστηκε επειδή αρνήθηκε να θυσιάσει τα πιστεύω της
Η Νίκη Τριανταφυλλίδη ήταν μια γυναίκα που δεν έμοιαζε με καμία άλλη. Μια ηθοποιός γεμάτη πάθος, δύναμη και αξιοπρέπεια. Αν και η μοίρα δεν της χαρίστηκε, εκείνη έμεινε πιστή στα πιστεύω της μέχρι το τέλος.
Η γυναίκα με τη σπάνια ομορφιά και το ανυπότακτο πνεύμα
Γεννημένη στην Αθήνα το 1942, με ποντιακές ρίζες, η Νίκη μεγάλωσε μέσα στην τέχνη. Ο πατέρας της, ο συνθέτης Νίκος Τριανταφυλλίδης, της μετέδωσε την αγάπη για τη μουσική και το θέατρο. Από μικρή ηλικία, φαινόταν πως ήταν «γεννημένη» για τη σκηνή. Σπούδασε στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και στη σχολή του Πέλου Κατσέλη, ενώ η ομορφιά και το ταλέντο της δεν άργησαν να τραβήξουν την προσοχή των σκηνοθετών.
Η παρουσία της στη σκηνή ήταν καθηλωτική. Δεν ήταν απλώς όμορφη· ήταν αληθινή, με ένα βλέμμα που μιλούσε κατευθείαν στην ψυχή του θεατή.
Η λάμψη της στη χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου
Τη δεκαετία του ’60, η καριέρα της απογειώθηκε. Συμμετείχε σε ταινίες και θεατρικές παραγωγές που έμειναν στην ιστορία. Στον κινηματογράφο έπαιξε σε έργα όπως «Ο Ουρανός» του Τάκη Κανελλόπουλου και «Ο Τάφος των Εραστών», ενώ στο θέατρο ξεχώρισε με ερμηνείες σε παραστάσεις όπως «Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα» και «Λεωφορείο ο Πόθος».
Οι συνάδελφοί της μιλούσαν με δέος για εκείνη. Δεν έκανε ποτέ τίποτα επιφανειακά· κάθε ρόλος ήταν γι’ αυτήν ένα ταξίδι ψυχής.
Η γυναίκα που δεν έκανε ποτέ συμβιβασμούς
Το 1969, σε μια συνέντευξή της στο περιοδικό «Ρομάντζο», η Νίκη είχε δηλώσει ξεκάθαρα: «Δεν προσαρμόζομαι εύκολα γιατί δεν κάνω συμβιβασμούς στη ζωή μου. Είμαι αρνητική σε κάθε συμβιβασμό».
Ήταν λόγια που αποτύπωναν τέλεια τον χαρακτήρα της. Σε μια εποχή που πολλοί υποκύπτανε για να εξασφαλίσουν δουλειά και φήμη, εκείνη προτίμησε να μείνει έξω από τα κυκλώματα, παρά να προδώσει τις αξίες της.
Αυτή η στάση, όμως, της κόστισε. Σιγά-σιγά άρχισε να παραγκωνίζεται από την τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Δεν ταίριαζε στα «κουτάκια» του συστήματος, και αυτό την έκανε ανεπιθύμητη για πολλούς παραγωγούς.
Το προσωπικό της θέατρο – ένα όνειρο και μια πίκρα
Το 1992 αποφάσισε να κάνει το όνειρό της πραγματικότητα. Ίδρυσε το δικό της θέατρο στην πλατεία Βάθης, το «Θέατρο Νίκη Τριανταφυλλίδη». Εκεί ένιωσε πραγματικά ελεύθερη να δημιουργήσει. Έβαζε την ψυχή της σε κάθε παράσταση, όμως τα οικονομικά προβλήματα δεν άργησαν να εμφανιστούν.
Παρά τις υποσχέσεις για βοήθεια από κρατικούς φορείς και συναδέλφους, η στήριξη που περίμενε δεν ήρθε ποτέ. Η Νίκη πάλεψε μόνη της, με πείσμα και αξιοπρέπεια, αλλά η απογοήτευση ήταν μεγάλη.
Η μάχη με την υγεία της και η τελευταία της εμφάνιση
Τα προβλήματα υγείας της άρχισαν να την ταλαιπωρούν σοβαρά στα μέσα της δεκαετίας του ’90. Το 1997, σε μια συγκινητική συνέντευξη Τύπου, είχε πει ότι μπορεί να ήταν η τελευταία φορά που θα έπαιζε στο θέατρο. Όμως, ακόμα και τότε, το βλέμμα της δεν έχασε τη φλόγα του.
Η Νίκη δεν σταμάτησε να πιστεύει στην τέχνη. Για εκείνη, το θέατρο δεν ήταν επάγγελμα· ήταν τρόπος ζωής.
Το τέλος μιας μεγάλης γυναίκας
Η Νίκη Τριανταφυλλίδη έφυγε από τη ζωή το 2013, ήσυχα και ταπεινά, όπως έζησε τα τελευταία της χρόνια. Χωρίς φώτα και δόξες, αλλά με την ψυχή της γεμάτη από αγάπη για το θέατρο.
Πολλοί λένε ότι «έσβησε πάμφτωχη», όμως στην πραγματικότητα έφυγε πλούσια σε αξίες, σε δύναμη και σε πίστη. Η ιστορία της δεν είναι απλώς συγκινητική – είναι μάθημα ζωής.
Η Νίκη που δεν λύγισε ποτέ
Η Νίκη Τριανταφυλλίδη ήταν κάτι παραπάνω από μια ταλαντούχα ηθοποιός. Ήταν μια γυναίκα που αρνήθηκε να προδώσει τον εαυτό της, ακόμα κι όταν αυτό σήμαινε να χάσει τα πάντα.
Το αποτύπωμά της στον ελληνικό πολιτισμό παραμένει ανεξίτηλο. Το πάθος της για την τέχνη, η αξιοπρέπειά της και η πίστη στις αρχές της εμπνέουν μέχρι σήμερα νέους καλλιτέχνες που θέλουν να υπηρετούν την τέχνη με ήθος.
Η ζωή της Νίκης Τριανταφυλλίδη μας θυμίζει ότι η πραγματική αξία δεν μετριέται σε χρήματα ή φήμη, αλλά στο θάρρος να παραμείνεις αληθινός, όποιο κι αν είναι το τίμημα.
