Υπάρχουν άνθρωποι που δεν δυσκολεύονται να αγαπήσουν επειδή δεν έχουν συναισθήματα, αλλά επειδή έχουν μάθει να προστατεύονται. Πίσω από μια απόσταση, μια σιωπή ή μια φαινομενική αδιαφορία μπορεί να κρύβεται φόβος, απογοήτευση ή η ανάγκη να μην πληγωθούν ξανά.
Και κάπως έτσι, η αγάπη μπορεί να αρχίσει να μοιάζει επικίνδυνη. Όχι επειδή είναι από τη φύση της, αλλά επειδή κάθε ουσιαστική σχέση μάς ζητά να αφήσουμε κάποιον να μας πλησιάσει.
Ο φόβος μάς κάνει συχνά να κρατάμε αποστάσεις
Όταν ένας άνθρωπος έχει απογοητευτεί, είναι φυσικό να γίνεται πιο προσεκτικός. Δεν σημαίνει ότι δεν θέλει σύνδεση. Μπορεί απλώς να φοβάται το κόστος της.
Έτσι χτίζονται τα τείχη. Όχι πάντα επειδή δεν αγαπάμε, αλλά επειδή θυμόμαστε πόσο πόνεσε κάποτε το να αγαπήσουμε.
Το πρόβλημα είναι ότι ένα τείχος που μας προστατεύει από την απογοήτευση μπορεί ταυτόχρονα να κρατήσει μακριά και όσα θα μπορούσαν να μας κάνουν καλό.
Η αγάπη δεν χρειάζεται να είναι τέλεια
Πολλές φορές έχουμε τόσο υψηλές προσδοκίες από την αγάπη, ώστε ξεχνάμε ότι σχετίζεται με αληθινούς ανθρώπους. Και οι αληθινοί άνθρωποι κάνουν λάθη, κουράζονται, παρεξηγούν και αποτυγχάνουν μερικές φορές να εκφράσουν όσα αισθάνονται.
Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να δεχόμαστε τα πάντα στο όνομα της αγάπης. Σημαίνει όμως ότι καμία ουσιαστική σχέση δεν χτίζεται πάνω στην τελειότητα.
Χτίζεται περισσότερο στην ειλικρίνεια, στην προσπάθεια, στη φροντίδα και στην ικανότητα δύο ανθρώπων να μιλούν όταν κάτι δεν λειτουργεί.
Η αγάπη δεν φαίνεται μόνο στα μεγάλα λόγια
Υπάρχουν φορές που η αγάπη βρίσκεται σε κάτι πολύ απλό. Σε έναν άνθρωπο που κάθεται δίπλα σου όταν δεν ξέρει τι να πει. Σε εκείνον που θυμάται μια μικρή λεπτομέρεια που του είχες αναφέρει. Σε ένα βλέμμα που λέει «σε ακούω» χωρίς να χρειάζεται να γεμίσει τον χώρο με συμβουλές.
Οι πράξεις έχουν συχνά μεγαλύτερο βάρος από τις δηλώσεις. Όχι επειδή τα λόγια δεν έχουν σημασία, αλλά επειδή η συνέπεια δείχνει αν όσα λέμε μπορούν να σταθούν και στην καθημερινότητα.
Το να αγαπάς σημαίνει ότι δέχεσαι και ένα ρίσκο
Δεν υπάρχει τρόπος να γνωρίζεις από την αρχή πώς θα εξελιχθεί κάθε σχέση. Μπορεί να πληγωθείς. Μπορεί να απογοητεύσεις κι εσύ κάποιον. Μπορεί μια σχέση που άρχισε όμορφα να μην αντέξει στον χρόνο.
Αυτό δεν κάνει την αγάπη λάθος. Απλώς υπενθυμίζει ότι κάθε ουσιαστική σύνδεση περιέχει έναν βαθμό ευαλωτότητας.
Το ζητούμενο δεν είναι να αγαπάμε χωρίς καμία προφύλαξη. Είναι να μη μετατρέψουμε την προφύλαξη σε μόνιμη άρνηση της οικειότητας.
Δεν χρειάζεται να αγαπάς τέλεια τον εαυτό σου για να αγαπήσεις κάποιον
Συχνά ακούμε ότι πρέπει πρώτα να αγαπήσουμε τον εαυτό μας για να μπορέσουμε να αγαπήσουμε κάποιον άλλο. Η ιδέα έχει μια χρήσιμη πλευρά: όσο καλύτερα γνωρίζουμε τις ανάγκες, τα όρια και τις ανασφάλειές μας, τόσο πιο καθαρά μπορούμε να σχετιστούμε.
Όμως δεν χρειάζεται να έχουμε λύσει κάθε εσωτερικό μας πρόβλημα για να αξίζουμε ή να προσφέρουμε αγάπη. Οι άνθρωποι μπορούν να αγαπούν βαθιά ακόμη και όταν δυσκολεύονται με τον εαυτό τους.
Η αυτοφροντίδα δεν αποτελεί εξετάσεις που πρέπει να περάσουμε πριν μπούμε σε μια σχέση. Είναι μια διαδικασία που μπορεί να εξελίσσεται παράλληλα με τις σχέσεις μας.
Η ευαλωτότητα δεν σημαίνει ότι αφήνεις τον εαυτό σου απροστάτευτο
Το να αφήσεις κάποιον να σε γνωρίσει σημαίνει να δείξεις και πλευρές που δεν θεωρείς τέλειες. Φόβους, ανασφάλειες, λάθη και ανάγκες.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να εμπιστευόμαστε οποιονδήποτε χωρίς όρια. Η ευαλωτότητα χρειάζεται και ασφάλεια. Χρειάζεται να παρατηρούμε αν ο άνθρωπος απέναντί μας σέβεται όσα του εμπιστευόμαστε.
Η ουσιαστική οικειότητα δεν δημιουργείται όταν εκθέτουμε τα πάντα σε όλους. Δημιουργείται όταν μπορούμε σταδιακά να είμαστε περισσότερο ο εαυτός μας σε μια σχέση όπου υπάρχει σεβασμός.
Η αγάπη δεν είναι συναλλαγή, αλλά ούτε και μονόδρομος
Δεν αγαπάμε έναν άνθρωπο μόνο και μόνο για να μας επιστρέψει ακριβώς ό,τι του δώσαμε. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι υγιείς σχέσεις δεν χρειάζονται αμοιβαιότητα.
Είναι φυσικό να θέλουμε ενδιαφέρον, σεβασμό, συνέπεια και φροντίδα από έναν άνθρωπο με τον οποίο μοιραζόμαστε τη ζωή μας. Η αγάπη δεν γίνεται μικρότερη επειδή έχουμε ανάγκες.
Το σημαντικό είναι να μη μετατρέπουμε τη σχέση σε λογιστήριο, αλλά ούτε να θεωρούμε ανιδιοτέλεια το να δίνει συνεχώς μόνο ο ένας.
Μπορούμε να ξαναμάθουμε να ανοιγόμαστε
Ίσως λοιπόν δεν έχουμε ξεχάσει πώς να αγαπάμε. Ίσως απλώς έχουμε γίνει πιο επιφυλακτικοί. Έχουμε γνωρίσει την απογοήτευση, έχουμε δει σχέσεις να τελειώνουν και έχουμε μάθει ότι η αγάπη δεν αποτελεί εγγύηση ότι δεν θα πονέσουμε.
Κι όμως, παραμένει κάτι βαθιά ανθρώπινο στην ανάγκη να μοιραζόμαστε. Να έχουμε έναν άνθρωπο στον οποίο μπορούμε να πούμε «αυτό φοβάμαι», «αυτό με έκανε χαρούμενο», «αυτό με πλήγωσε».
Δεν χρειάζεται να αγαπάμε χωρίς φόβο. Ίσως αρκεί να μην αφήνουμε τον φόβο να αποφασίζει για εμάς κάθε φορά.
Δεν χρειάζεται να είμαστε τέλειοι για να αγαπήσουμε ή να αγαπηθούμε. Χρειάζεται να μπορούμε να εμφανιζόμαστε στις σχέσεις όσο γίνεται πιο αληθινοί, με όρια, σεβασμό και διάθεση να γνωρίσουμε πραγματικά τον άνθρωπο απέναντί μας.
Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο δύσκολο και το πιο όμορφο κομμάτι της αγάπης: να ξέρεις ότι μπορεί να πληγωθείς και, παρ’ όλα αυτά, να μην κλείσεις εντελώς την πόρτα.
