Αγόρι μου,
όσο μεγαλώνεις, ξέρω πως θα υπάρξουν στιγμές που θα διαφωνήσουμε. Θα θυμώνεις μαζί μου, θα θεωρείς ότι υπερβάλλω και πολλές φορές θα πιστεύεις πως δεν καταλαβαίνω όσα συμβαίνουν στη δική σου ζωή.
Ίσως να έχεις και δίκιο κάποιες φορές.
Υπάρχουν όμως μερικά πράγματα που θέλω να έχεις μάθει πριν έρθει η στιγμή να σταθείς μόνος σου απέναντι στη ζωή.
Ένα από αυτά είναι ο σεβασμός.
Και ειδικά ο σεβασμός απέναντι σε μια γυναίκα που κάποτε μπορεί να αγαπήσεις, να ερωτευτείς, να παντρευτείς ή απλώς να συναντήσεις στον δρόμο σου.
Η αγάπη δεν σου δίνει δικαιώματα πάνω σε έναν άνθρωπο
Θέλω να θυμάσαι ότι κανένας άνθρωπος δεν μας ανήκει.
Δεν μας ανήκει επειδή μας αγαπά.
Δεν μας ανήκει επειδή μένει μαζί μας.
Δεν μας ανήκει επειδή κάποτε μας υποσχέθηκε ότι θα είναι πάντα δίπλα μας.
Και αν κάποια στιγμή θελήσει να φύγει, να αλλάξει γνώμη ή απλώς να πει «όχι», αυτό το «όχι» πρέπει να είναι αρκετό.
Δεν χρειάζεται εξήγηση.
Δεν χρειάζεται δικαιολογία.
Δεν χρειάζεται δεύτερη ευκαιρία για να γίνει σεβαστό.
Ο θυμός δεν δικαιολογεί ποτέ τη βία
Θα θυμώσεις στη ζωή σου.
Θα πληγωθείς.
Θα ζηλέψεις.
Θα νιώσεις ότι κάποιος σε αδίκησε.
Όλα αυτά είναι ανθρώπινα.
Αυτό που δεν είναι αποδεκτό είναι να μετατρέψεις αυτά τα συναισθήματα σε χτύπημα, απειλή, εξευτελισμό ή φόβο για τον άνθρωπο που βρίσκεται απέναντί σου.
Ένα χαστούκι δεν είναι «μια κακή στιγμή».
Μια σπρωξιά δεν είναι «νεύρα».
Μια απειλή δεν είναι «αγάπη που ξέφυγε».
Η βία είναι επιλογή συμπεριφοράς και χρειάζεται ευθύνη.
Η βία δεν αφήνει μόνο μελανιές
Οι μελανιές μπορεί κάποτε να φύγουν.
Ο φόβος όμως μπορεί να μείνει.
Η αίσθηση ότι δεν είσαι ασφαλής μέσα στο ίδιο σου το σπίτι μπορεί να μείνει.
Η ντροπή, η ανασφάλεια και η αμφιβολία για τον ίδιο σου τον εαυτό μπορεί επίσης να κρατήσουν πολύ περισσότερο από ένα εμφανές τραύμα.
Γι’ αυτό η βία κατά των γυναικών δεν είναι μόνο σωματική.
Μπορεί να είναι ψυχολογική.
Μπορεί να είναι σεξουαλική.
Μπορεί να είναι οικονομικός έλεγχος.
Μπορεί να είναι η συνεχής παρακολούθηση, η απειλή, η απομόνωση και η προσπάθεια να αποφασίζει κάποιος για κάθε πλευρά της ζωής ενός άλλου ανθρώπου.
Θέλω να μάθεις να φεύγεις πριν ξεπεράσεις τα όριά σου
Αν κάποτε νιώσεις τόσο θυμωμένος που φοβάσαι την αντίδρασή σου, απομακρύνσου.
Πήγαινε μια βόλτα.
Μείνε μόνος.
Ζήτησε βοήθεια.
Μίλησε σε κάποιον που εμπιστεύεσαι.
Το να φύγεις από έναν καβγά για να ηρεμήσεις δεν είναι αδυναμία.
Είναι αυτοέλεγχος.
Και ο αυτοέλεγχος είναι δύναμη.
Μην μένεις σιωπηλός όταν βλέπεις βία
Θέλω να θυμάσαι επίσης ότι η ευθύνη δεν αφορά μόνο εκείνον που ασκεί τη βία.
Αφορά και τον φίλο που γνωρίζει και γελά.
Τον συγγενή που λέει «μην μπλέκεις».
Τον άνθρωπο που ακούει τις φωνές από το διπλανό σπίτι και αποφασίζει ότι δεν τον αφορά.
Δεν σου ζητώ να γίνεις ήρωας.
Σου ζητώ να μη θεωρήσεις ποτέ φυσιολογική την κακοποίηση.
Αν ένας φίλος σου συμπεριφέρεται βίαια σε μια γυναίκα, μην τον δικαιολογήσεις.
Πες του ότι κάνει λάθος.
Πες του να ζητήσει βοήθεια.
Και αν κάποια γυναίκα σου πει ότι φοβάται, άκουσέ την.
Δεν θέλω να σε μεγαλώσω για να «προστατεύεις τις γυναίκες»
Θέλω να σε μεγαλώσω για να τις σέβεσαι.
Υπάρχει διαφορά.
Οι γυναίκες δεν χρειάζονται έναν άνδρα που θα αποφασίζει για εκείνες στο όνομα της προστασίας.
Χρειάζονται να μπορούν να ζουν, να εργάζονται, να αγαπούν και να αποφασίζουν χωρίς φόβο.
Να ακούγεται το «όχι» τους.
Να γίνονται σεβαστά τα όριά τους.
Να αντιμετωπίζονται ως ισότιμοι άνθρωποι.
Αυτό θέλω να θυμάσαι από εμένα
Δεν ξέρω τι άνθρωπος θα γίνεις.
Ξέρω όμως τι άνθρωπος θα προσπαθήσω να σε βοηθήσω να γίνεις.
Έναν άνδρα που θα μπορεί να αγαπά χωρίς να ελέγχει.
Να διαφωνεί χωρίς να απειλεί.
Να θυμώνει χωρίς να χτυπά.
Να ακούει χωρίς να προσπαθεί πάντα να επιβληθεί.
Να καταλαβαίνει ότι ο σεβασμός δεν είναι μια μεγάλη πράξη που κάνουμε μία φορά.
Είναι μικρές επιλογές που κάνουμε κάθε μέρα.
Και αν κάποτε κάνεις ένα σοβαρό λάθος, θέλω να έχεις μάθει κάτι ακόμα:
να μην το κρύψεις πίσω από μια δικαιολογία.
Να αναλάβεις την ευθύνη.
Να ζητήσεις βοήθεια.
Να αλλάξεις.
Γιατί η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται στο να επιβάλλεσαι στον άνθρωπο που βρίσκεται δίπλα σου.
Βρίσκεται στο να μπορείς να ζεις μαζί του χωρίς να τον κάνεις να σε φοβάται.
Και αυτό, αγόρι μου, είναι ένα από τα σημαντικότερα πράγματα που θέλω να σου έχω μάθει όταν κάποτε φύγεις από το χέρι μου και αρχίσεις να περπατάς μόνος σου.
