Κατοικίδια φίδια στην Ινδονησία δεν είναι καθόλου σπάνιο φαινόμενο – και όσο κι αν σας φαίνεται απίστευτο, πολλοί τα αντιμετωπίζουν όπως εμείς τις γάτες ή τους σκύλους. Οι μεγάλοι δικτυωτοί πύθωνες έχουν γίνει μέρος της καθημερινότητας για αρκετές οικογένειες, που τους δίνουν ονόματα, τους χτίζουν «κήπους» και τους αφήνουν να κινούνται άνετα μέσα στο σπίτι.
Αν σας κινεί την περιέργεια πώς είναι η ζωή με ένα τέτοιο πλάσμα, τότε μάλλον θα εκπλαγείτε…
Γιατί κάποιοι θεωρούν το φίδι ιδανικό κατοικίδιο
Στην Ινδονησία τα φίδια δεν αντιμετωπίζονται πάντα ως επικίνδυνα ζώα. Πολλοί τα θεωρούν ήρεμα, χαμηλών απαιτήσεων και εντυπωσιακά – κάτι σαν μια «εξωτική πινελιά» μέσα στο σπίτι.
Οι ιδιοκτήτες πιστεύουν πως, όταν το φίδι μεγαλώσει σε ανθρώπινο περιβάλλον και συνηθίσει τις καθημερινές κινήσεις, γίνεται προβλέψιμο και ήρεμο. Μάλιστα, δεν είναι λίγοι αυτοί που λένε πως τα φίδια αναγνωρίζουν τον άνθρωπο που τα φροντίζει.
Η καθημερινή φροντίδα που τους προσφέρουν
Παρά το μέγεθός τους –κάποιοι πύθωνες φτάνουν τα έξι μέτρα– η φροντίδα τους δεν θεωρείται δύσκολη από όσους τα έχουν. Τις περισσότερες φορές τους αναπτύσσουν έναν ειδικό χώρο, σαν μικρό κήπο, μέσα ή έξω από το σπίτι.
Εκεί το φίδι μπορεί να ξαπλώνει, να σκαρφαλώνει και να κάνει βόλτες χωρίς περιορισμούς. Άλλοι, πάλι, το αφήνουν να κυκλοφορεί μέσα στο διαμέρισμα σαν να είναι… γάτα.
Φαγητό μία φορά την εβδομάδα και… τέλος
Η διατροφή τους είναι απλή και γίνεται σπάνια. Οι περισσότεροι τα ταΐζουν μία φορά την εβδομάδα με πουλερικά ή αρουραίους. Αυτό σημαίνει ότι δεν έχουν καθημερινές υποχρεώσεις ή έντονη φροντίδα.
Αρκετοί νιώθουν ότι ένα φίδι είναι πολύ πιο «εύκολο» από έναν σκύλο, που χρειάζεται βόλτες, παιχνίδι και συνεχή προσοχή.
Το πιο περίεργο κομμάτι: μπάνιο, χάδια και βόλτες
Εδώ αρχίζει το σουρεαλιστικό. Ναι, υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν μπάνιο στον πύθωνά τους. Χρησιμοποιούν χλιαρό νερό, απαλά σφουγγάρια και λένε πως το φίδι ηρεμεί.
Και δεν σταματάμε εδώ.
Κάποιοι τα χαϊδεύουν, τα αγκαλιάζουν, τα παίρνουν μαζί τους σε εξόδους και βγάζουν φωτογραφίες. Ο πύθωνας γίνεται κομμάτι της οικογένειας – τόσο πολύ, που σε πολλές φωτογραφίες θα τους δείτε όλοι μαζί, σαν να είναι… ο πιο φυσιολογικός κόσμος.
Ο λόγος που νιώθουν ασφάλεια δίπλα τους
Μπορεί να αναρωτιέστε πώς δεν φοβούνται ένα ζώο τέτοιου μεγέθους. Οι ντόπιοι λένε πως, όσο έχει τροφή και δεν νιώθει απειλή, ο πύθωνας δεν έχει λόγο να επιτεθεί.
Η εμπειρία τους στη συνύπαρξη με άγρια ζώα και η γνώση των συμπεριφορών τους παίζουν επίσης τεράστιο ρόλο. Με λίγα λόγια, έχουν μεγαλώσει με αυτά, όπως εμείς με τα σκυλιά ή τα πουλιά.
Όταν το φίδι γίνεται «σταρ» της γειτονιάς
Σε πολλές γειτονιές, ο πύθωνας δεν αποτελεί έκπληξη. Αντίθετα, γίνεται attraction. Παιδιά και μεγάλοι το γνωρίζουν, το βλέπουν συχνά και το αντιμετωπίζουν σαν κάτι συνηθισμένο.
Μάλιστα, δεν είναι λίγοι αυτοί που ανεβάζουν βίντεο και φωτογραφίες στα social media, κάνοντας τα κατοικίδια φίδια viral.
Υπάρχουν όμως και κίνδυνοι;
Φυσικά, κανείς δεν μπορεί να πει ότι ένα φίδι τέτοιου μεγέθους είναι εντελώς ακίνδυνο. Υπάρχουν περιστατικά στην Ινδονησία όπου οι κατά λάθος κινήσεις ή η λάθος στιγμή μπορεί να προκαλέσουν ατυχήματα.
Οι ειδικοί συμβουλεύουν ότι, παρά τη συνήθεια και την οικειότητα, η επαφή με ένα άγριο ζώο απαιτεί πάντα προσοχή και σεβασμό. Πολλοί ιδιοκτήτες ακολουθούν αυστηρούς κανόνες, όπως να μην το ενοχλούν όταν τρώει ή όταν αλλάζει δέρμα.
Γιατί συνεχίζουν να τα έχουν παρά τους κινδύνους
Οι άνθρωποι που αγαπούν τα φίδια μιλούν για μια μοναδική σχέση εμπιστοσύνης. Τους αρέσει η ηρεμία τους, το μυστήριο γύρω από τη φύση τους και η αίσθηση πως φροντίζουν ένα πλάσμα που λίγοι μπορούν να χειριστούν.
Για πολλούς είναι θέμα παράδοσης, για άλλους θέμα θαυμασμού και για κάποιους απλώς μια ιδιαίτερη παρέα.
Ένας κόσμος τελείως διαφορετικός από τον δικό μας
Όπως και να το δει κανείς, η συνύπαρξη με έναν τεράστιο πύθωνα μέσα στο σπίτι είναι κάτι που δύσκολα φανταζόμαστε στην Ελλάδα.
Σε άλλες χώρες όμως αποτελεί μέρος μιας κουλτούρας όπου ο άνθρωπος και τα ζώα –ακόμα και τα πιο απροσδόκητα– μπορούν να συμβιώσουν αρμονικά.
Και κάπως έτσι, το «κατοικίδιο φίδι» συνεχίζει να εκπλήσσει όσους το βλέπουν για πρώτη φορά, αλλά να παραμένει αγαπημένο μέλος σε αμέτρητα σπίτια της Ινδονησίας.
