Πριν γίνει ένα από τα αναγνωρίσιμα πρόσωπα της ελληνικής τηλεόρασης και χαράξει τη δική του πορεία ως ηθοποιός και σκηνοθέτης, ο Βασίλης Μπισμπίκης είχε περάσει από μια εντελώς διαφορετική καθημερινότητα. Μεγάλωσε στο Λουτράκι, εργάστηκε ως μπάρμαν, σερβιτόρος και κρουπιέρης, ενώ άρχισε να ασχολείται ερασιτεχνικά με το θέατρο.
Η μετακίνησή του στην Αθήνα δεν συνοδεύτηκε από άμεση επιτυχία. Ο ίδιος έχει μιλήσει για τις οικονομικές δυσκολίες, τη ζωή του στην Ομόνοια και τους ανθρώπους που τον στήριξαν, προτού η δραματική σχολή, το θέατρο και αργότερα η τηλεόραση αλλάξουν την πορεία του.
Οι δύσκολες πρώτες μέρες στην Ομόνοια
Σε συνέντευξή του στη LiFO, ο Βασίλης Μπισμπίκης περιέγραψε με ειλικρίνεια την περίοδο κατά την οποία έφτασε στην Αθήνα χωρίς χρήματα. Όπως ανέφερε, έμενε σε ξενοδοχείο στην Ομόνοια και βρέθηκε κοντά σε ανθρώπους του περιθωρίου, οι οποίοι τον φρόντισαν στις πιο δύσκολες στιγμές του.
Ο ίδιος έχει συνδέσει εκείνα τα βιώματα με τον τρόπο που αργότερα προσέγγισε θεατρικά ιστορίες και χαρακτήρες της Ομόνοιας. Οι εμπειρίες αυτές δεν παρουσιάζονται από τον ηθοποιό ως ένας εύκολος δρόμος προς την επιτυχία, αλλά ως μέρος μιας απαιτητικής περιόδου που επηρέασε ουσιαστικά τη ματιά του.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Η ατίθαση εφηβεία και η απομάκρυνση από το σχολείο
Ο Βασίλης Μπισμπίκης έχει μιλήσει ανοιχτά για την εφηβεία του και για την απομάκρυνσή του από το σχολείο ενώ βρισκόταν ακόμη στο Γυμνάσιο.
«Κακήν κακώς με είχαν διώξει από το σχολείο στη Γ’ Γυμνασίου, μόνο πολιτικά διάβαζα, Μπακούνιν και τέτοια, έλεγα ότι το σχολείο προσπαθεί να ελέγξει τη σκέψη μου, ξέρεις πώς πάει, καταλήψεις το ’91 και τα ρέστα».
Εκείνη την εποχή είχε υιοθετήσει την πανκ κουλτούρα, άκουγε Sex Pistols και, όπως έχει περιγράψει, η εμφάνιση και η συμπεριφορά του τον έκαναν να ξεχωρίζει. Χρόνια αργότερα, η είσοδός του στη δραματική σχολή τον έφερε ξανά κοντά στο διάβασμα, ιδιαίτερα στην ποίηση.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Από το καζίνο του Λουτρακίου στο επαγγελματικό θέατρο
Πριν αφοσιωθεί στην υποκριτική, ο Βασίλης Μπισμπίκης είχε κάνει διάφορες δουλειές για να εξασφαλίζει τα προς το ζην. Μεταξύ άλλων, εργάστηκε για τρία χρόνια ως κρουπιέρης στο καζίνο του Λουτρακίου, ενώ συμμετείχε σε ερασιτεχνική θεατρική ομάδα.
Η καθοριστική παρότρυνση ήρθε όταν η ομάδα παρουσίασε την «Ελένη» του Ευριπίδη και ο ίδιος γνώρισε τον Τάσο Ρούσσο, τότε διευθυντή της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Σύμφωνα με την αφήγησή του, ο Ρούσσος διέκρινε το ταλέντο του και τον ενθάρρυνε να ασχοληθεί σοβαρότερα με την υποκριτική.
Το εμπόδιο του απολυτηρίου και η δραματική σχολή
Το γεγονός ότι δεν είχε ολοκληρώσει το σχολείο αποτέλεσε εμπόδιο στην προσπάθειά του να φοιτήσει στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Τελικά εξετάστηκε ως «εξαιρετικό ταλέντο» για ιδιωτική σχολή και επέλεξε τη σχολή της Μαίρης Βογιατζή Τράγκα στα Εξάρχεια.
«Πήγα στο Εθνικό, αλλά δεν μπορούσα να μπω χωρίς απολυτήριο Λυκείου, δεν είχα τελειώσει το σχολείο. Τότε δεν υπήρχαν κιόλας τα “εξαιρετικά ταλέντα” στο Εθνικό. Πέρασα όμως από τα “εξαιρετικά ταλέντα” του Υπουργείου Πολιτισμού σε ιδιωτικές σχολές κι επειδή δεν είχα φράγκο, πήγα στην πιο φθηνή, τη σχολή της Μαίρης Βογιατζή Τράγκα στα Εξάρχεια».
Η φοίτηση στη δραματική σχολή δεν ήταν απλώς μια επαγγελματική επιλογή. Όπως έχει εξηγήσει, χρειάστηκε να περάσουν δύο ή τρία χρόνια μέχρι να αισθανθεί ότι είχε βρει τον δρόμο του. Τότε άρχισε να μελετά με αφοσίωση και ανακάλυψε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ποίηση.
Ο ρόλος που άλλαξε την επαγγελματική του πορεία
Σημαντικό σημείο καμπής αποτέλεσε η συνεργασία του με την Πέμη Ζούνη στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Ο Βασίλης Μπισμπίκης ανέλαβε τον ρόλο του Στάνλεϊ Κοβάλσκι στο «Λεωφορείο ο Πόθος» και έχει αναγνωρίσει δημόσια τη βοήθεια που δέχθηκε από τη γνωστή ηθοποιό.
«Η μεγάλη ευκαιρία που μου δόθηκε ήταν ο ρόλος του Στάνλεϊ Κοβάλσκι στο “Λεωφορείο ο Πόθος”, όπου έπαιξα στο πλευρό της Πέμης Ζούνη, στο ΚΘΒΕ. Από εκεί και πέρα, τα πράγματα πήραν διαφορετική τροπή στην καριέρα μου. Η Πέμη Ζούνη είναι ένας άνθρωπος που με βοήθησε πάρα πολύ στην πορεία μου. Προσωπικά αισθάνομαι ότι της χρωστάω πάρα πολλά».
Από το Λουτράκι και τις πρώτες ερασιτεχνικές παραστάσεις μέχρι το ΚΘΒΕ, τη σκηνοθεσία και τις μεγάλες τηλεοπτικές παραγωγές, η διαδρομή του δεν ήταν ευθύγραμμη. Διαμορφώθηκε μέσα από διαφορετικές δουλειές, οικονομικές δυσκολίες, προσωπικές αναζητήσεις και συναντήσεις που αποδείχθηκαν καθοριστικές.
