Ένα παιδί που ακούει συχνά «μην κλαις», «δεν έγινε τίποτα» ή βλέπει τους γονείς του να αποφεύγουν κάθε συναισθηματική συζήτηση, μπορεί να μάθει να κρατά όσα νιώθει μέσα του. Μπορεί να μεγαλώνει με φροντίδα και ασφάλεια, αλλά χωρίς αρκετές ευκαιρίες να αναγνωρίζει, να ονομάζει και να εκφράζει τα συναισθήματά του.
Αργότερα, ως ενήλικας, ίσως δυσκολεύεται να ανοιχτεί στους άλλους, να ζητήσει βοήθεια ή να μιλήσει για όσα τον πληγώνουν. Υπάρχουν επτά χαρακτηριστικές συμπεριφορές που μπορεί να συνδέονται με τέτοιες εμπειρίες, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι εμφανίζονται σε όλους ή ότι αποκαλύπτουν από μόνες τους τι συνέβη στην παιδική ηλικία.
Η δυσκολία στην έκφραση συναισθημάτων δεν σημαίνει απαραίτητα ότι οι γονείς δεν αγαπούσαν το παιδί. Μερικές οικογένειες προσφέρουν πρακτική φροντίδα, αλλά δυσκολεύονται να συζητήσουν για φόβο, λύπη, θυμό ή απογοήτευση. Αυτή η διαφορά μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο ένα παιδί μαθαίνει να επικοινωνεί τις ανάγκες του.
Η επιστημονική έρευνα έχει εντοπίσει σχέση ανάμεσα στη συναισθηματική παραμέληση στην παιδική ηλικία και σε δυσκολίες αναγνώρισης των συναισθημάτων στην ενήλικη ζωή. Ωστόσο, η σχέση αυτή δεν σημαίνει ότι όλοι όσοι μεγάλωσαν σε ένα τέτοιο περιβάλλον θα αντιμετωπίσουν τα ίδια προβλήματα. Ρόλο παίζουν και άλλες εμπειρίες, οι σχέσεις και τα προσωπικά χαρακτηριστικά κάθε ανθρώπου.
Οι 7 συμπεριφορές που μπορεί να εμφανιστούν στην ενήλικη ζωή
Οι άνθρωποι που μεγάλωσαν χωρίς να συζητούν συχνά για όσα αισθάνονταν δεν στερούνται συναισθημάτων. Μπορεί όμως να έχουν λιγότερη εξοικείωση με την αναγνώριση και την έκφρασή τους. Κάποιες φορές υιοθετούν τρόπους συμπεριφοράς που τους βοηθούν να αποφεύγουν την αμηχανία, την κριτική ή την πιθανότητα απόρριψης.
1. Εξηγούν τα πάντα, εκτός από το πώς νιώθουν
Μερικοί άνθρωποι μπορούν να περιγράψουν με κάθε λεπτομέρεια ένα δυσάρεστο περιστατικό, αλλά δυσκολεύονται να πουν πώς τους επηρέασε συναισθηματικά. Μιλούν για γεγονότα, αποφάσεις και προβλήματα, αποφεύγοντας να αναφερθούν στη λύπη, στον φόβο ή στην απογοήτευση που μπορεί να ένιωσαν.
Για παράδειγμα, κάποιος επιστρέφει από τη δουλειά και εξηγεί τι είπε ο προϊστάμενος, ποιος καθυστέρησε και γιατί άλλαξε το πρόγραμμα. Όταν όμως τον ρωτούν «πώς ένιωσες;», απαντά «δεν ξέρω, απλώς ήταν μια δύσκολη μέρα». Δεν είναι απαραίτητο ότι προσπαθεί να κρύψει κάτι. Ίσως πραγματικά δυσκολεύεται να βρει τις κατάλληλες λέξεις.
Στην ψυχολογία υπάρχει ο όρος αλεξιθυμία, που περιγράφει τη δυσκολία αναγνώρισης και περιγραφής των προσωπικών συναισθημάτων. Δεν σημαίνει απουσία συναισθημάτων ούτε αποτελεί υποχρεωτική συνέπεια μιας δύσκολης παιδικής ηλικίας. Μετα-ανάλυση που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Psychological Bulletin το 2023 κατέγραψε συσχέτιση ανάμεσα σε εμπειρίες κακομεταχείρισης ή παραμέλησης στην παιδική ηλικία και υψηλότερα επίπεδα αλεξιθυμίας στην ενήλικη ζωή.
2. Χρησιμοποιούν το χιούμορ για να αποφεύγουν δύσκολες συζητήσεις
Το χιούμορ μπορεί να είναι ένας όμορφος τρόπος επικοινωνίας και ένα υγιές μέσο αντιμετώπισης του άγχους. Μερικές φορές, όμως, χρησιμοποιείται και για να αποφεύγει κάποιος μια προσωπική συζήτηση που τον κάνει να αισθάνεται άβολα.
Όταν μια κουβέντα γίνεται σοβαρή, πετάει ένα αστείο. Όταν κάποιος τον ρωτά αν πληγώθηκε, απαντά «έλα μωρέ, πλάκα κάνουμε». Αν αυτό συμβαίνει συστηματικά, ίσως το χιούμορ λειτουργεί ως τρόπος αποφυγής της ευαλωτότητας. Δεν αποτελεί όμως απόδειξη ότι ο άνθρωπος αυτός μεγάλωσε σε οικογένεια χωρίς συναισθηματική επικοινωνία.
3. Προσπαθούν να τα καταφέρνουν πάντα μόνοι τους
Η ανεξαρτησία είναι σημαντική δεξιότητα. Γίνεται όμως δυσκολία όταν κάποιος αισθάνεται ότι δεν πρέπει ποτέ να ζητήσει βοήθεια, ακόμη και όταν τη χρειάζεται πραγματικά. Μπορεί να αναλαμβάνει όλες τις ευθύνες, να κρύβει την εξάντλησή του και να αποφεύγει να μοιραστεί προσωπικά προβλήματα.
Η σκέψη «πρέπει να τα καταφέρνω μόνος μου» μπορεί να συνοδεύεται από φόβο ότι οι άλλοι θα τον απογοητεύσουν ή θα τον κρίνουν. Η υγιής αυτονομία, αντίθετα, επιτρέπει σε έναν άνθρωπο να στηρίζεται στις δικές του δυνάμεις, αλλά και να δέχεται τη βοήθεια των άλλων όταν τη χρειάζεται.

4. Κρατούν την ένταση μέσα τους και κάποτε ξεσπούν
Όταν ένας άνθρωπος δυσκολεύεται να εκφράσει την ενόχλησή του, μπορεί να αποφεύγει συνεχώς τις δύσκολες συζητήσεις. Τα προβλήματα όμως δεν λύνονται απαραίτητα επειδή δεν συζητιούνται. Η πίεση μπορεί να συνεχίσει να μεγαλώνει, ειδικά όταν υπάρχουν πολλές καθημερινές υποχρεώσεις.
Έτσι, κάποιος που για εβδομάδες απαντά «δεν πειράζει» μπορεί να αντιδράσει έντονα σε ένα φαινομενικά μικρό περιστατικό. Μετά το ξέσπασμα ίσως αισθανθεί ενοχές ή ντροπή. Αυτή η συμπεριφορά μπορεί να έχει πολλές αιτίες και δεν πρέπει να αποδίδεται αυτόματα στην ανατροφή.
Η κατανόηση των συναισθημάτων που προηγούνται ενός ξεσπάσματος μπορεί να βοηθήσει στην αλλαγή της συμπεριφοράς. Δεν δικαιολογεί όμως φωνές, απειλές ή επιθετικότητα απέναντι στους άλλους. Η αναγνώριση της προσωπικής ευθύνης και η προσπάθεια για καλύτερη επικοινωνία παραμένουν απαραίτητες.
5. Λένε συνεχώς «ναι» και δυσκολεύονται να βάλουν όρια
Μερικοί άνθρωποι δυσκολεύονται να διαφωνήσουν, επειδή ανησυχούν μήπως δυσαρεστήσουν τους άλλους. Αποδέχονται επιπλέον υποχρεώσεις, παραμερίζουν τις προσωπικές τους ανάγκες και αποφεύγουν να εκφράσουν όσα πραγματικά θέλουν.
Ένας εργαζόμενος μπορεί να αναλάβει ακόμη μία δουλειά ενώ είναι ήδη εξαντλημένος. Ένας σύντροφος μπορεί να συμφωνεί διαρκώς με τις επιθυμίες του άλλου, ακόμη κι όταν έχει διαφορετική άποψη. Με τον καιρό, αυτή η στάση μπορεί να οδηγήσει σε κούραση, δυσαρέσκεια ή απομάκρυνση.
Η δυσκολία στα όρια μπορεί να συνδέεται με φόβο απόρριψης, αλλά και με πολλούς άλλους παράγοντες. Το να λέμε «όχι» όταν χρειάζεται δεν αποτελεί εγωισμό. Είναι μέρος μιας ισορροπημένης σχέσης, στην οποία υπολογίζονται οι ανάγκες και των δύο πλευρών.
6. Προσπαθούν να είναι τέλειοι για να αποφύγουν την κριτική
Η τελειομανία μπορεί να εμφανιστεί όταν ένας άνθρωπος συνδέει την προσωπική του αξία με την απόδοσή του. Προσπαθεί να είναι άψογος στη δουλειά, συνεπής σε κάθε υποχρέωση και πάντα διαθέσιμος στους άλλους. Ένα απλό λάθος μπορεί να του προκαλέσει δυσανάλογη απογοήτευση ή έντονη αυτοκριτική.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, αυτή η ανάγκη για τελειότητα μπορεί να σχετίζεται με παλιές εμπειρίες κριτικής ή με την αίσθηση ότι η αποδοχή πρέπει να κερδίζεται. Δεν ισχύει όμως για κάθε τελειομανή άνθρωπο. Το ουσιαστικό πρόβλημα αρχίζει όταν η προσπάθεια για καλή απόδοση δεν αφήνει χώρο για ξεκούραση, αποτυχίες και προσωπικές ανάγκες.
7. Γεμίζουν συνεχώς το πρόγραμμά τους και αποφεύγουν την οικειότητα
Η δουλειά, τα χόμπι, τα ταξίδια και οι προσωπικοί στόχοι μπορούν να προσφέρουν χαρά και ικανοποίηση. Για ορισμένους ανθρώπους, όμως, ένα διαρκώς γεμάτο πρόγραμμα μπορεί να λειτουργεί και ως τρόπος αποφυγής δύσκολων σκέψεων ή συναισθημάτων.
Κάποιος μπορεί να είναι κοινωνικός, δραστήριος και επιτυχημένος, αλλά να δυσκολεύεται να μιλήσει για τις ανασφάλειές του ή να επιτρέψει στους άλλους να τον γνωρίσουν βαθύτερα. Το ζήτημα δεν είναι πόσο απασχολημένος είναι, αλλά αν αισθάνεται ότι μπορεί να σταματήσει, να ξεκουραστεί και να συνδεθεί ουσιαστικά με τους ανθρώπους του.
Πώς επηρεάζεται η σχέση με τον σύντροφο, τους φίλους και την οικογένεια
Οι δυσκολίες στη συναισθηματική έκφραση μπορεί να γίνουν πιο εμφανείς στις στενές σχέσεις. Ένας άνθρωπος ενδέχεται να είναι αξιόπιστος, δοτικός και πρόθυμος να προσφέρει πρακτική βοήθεια, αλλά να αισθάνεται αμηχανία όταν χρειάζεται να μιλήσει για φόβο, στενοχώρια ή προσωπικές ανάγκες.
Μπορεί να φροντίζει το σπίτι, να βοηθά οικονομικά την οικογένεια ή να βρίσκεται πάντα δίπλα στους φίλους του σε πρακτικά ζητήματα. Παράλληλα, ίσως δυσκολεύεται να πει «μου έλειψες», «ανησύχησα για σένα» ή «χρειάζομαι μια αγκαλιά». Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αγαπά τους άλλους. Μπορεί απλώς να του είναι πιο οικείο να εκφράζει το ενδιαφέρον του μέσα από πράξεις.
Στις σχέσεις, η συναισθηματική επικοινωνία αποκτά ιδιαίτερη σημασία όταν υπάρχουν διαφωνίες ή δύσκολες περίοδοι. Η σιωπή δεν σημαίνει πάντα αδιαφορία, όπως και η πρακτική φροντίδα δεν καλύπτει πάντοτε την ανάγκη για συναισθηματική σύνδεση. Όταν παλιές εμπειρίες επηρεάζουν σημαντικά την εμπιστοσύνη και την οικειότητα, μπορεί να είναι χρήσιμη η κατανόηση του τρόπου με τον οποίο οι οικογενειακές εμπειρίες επηρεάζουν τις σχέσεις.
Χρειάζεται επίσης να ξεχωρίζουμε τη συναισθηματική δυσκολία από την εσωστρέφεια. Ένας εσωστρεφής άνθρωπος μπορεί να προτιμά την ησυχία και τις λίγες, στενές σχέσεις, αλλά να εκφράζει με άνεση τα συναισθήματά του όταν αισθάνεται ασφάλεια. Η εσωστρέφεια δεν αποτελεί από μόνη της πρόβλημα επικοινωνίας.
Πώς μπορεί κάποιος να μάθει να εκφράζει καλύτερα τα συναισθήματά του
Η δυσκολία στην έκφραση συναισθημάτων δεν σημαίνει ότι ένας άνθρωπος δεν μπορεί να αλλάξει. Η συναισθηματική επίγνωση και οι δεξιότητες επικοινωνίας μπορούν να καλλιεργηθούν με εξάσκηση, υποστηρικτικές σχέσεις και, όταν χρειάζεται, με επαγγελματική βοήθεια.
Ένα απλό πρώτο βήμα είναι να σταματήσει κάποιος για λίγο πριν απαντήσει αυτόματα «είμαι καλά». Μπορεί να αναρωτηθεί αν αισθάνεται κούραση, πίεση, θυμό, απογοήτευση ή αν χρειάζεται ξεκούραση. Δεν είναι απαραίτητο να βρει αμέσως την τέλεια λέξη.
Ακόμη και μια φράση όπως «σήμερα νιώθω πιεσμένος» μπορεί να αποτελέσει αφετηρία μιας πιο ειλικρινούς συζήτησης. Σημασία έχει να μπορεί σταδιακά να αναγνωρίζει τι συμβαίνει μέσα του και να επικοινωνεί όσα αισθάνεται χωρίς να θεωρεί ότι κάθε συναίσθημα χρειάζεται δικαιολογία.
Η καταγραφή των συναισθημάτων στην καθημερινότητα
Για αρκετούς ανθρώπους, η γραφή είναι ένας πιο εύκολος τρόπος να οργανώσουν τις σκέψεις τους. Ένα απλό ημερολόγιο μπορεί να βοηθήσει στην παρατήρηση επαναλαμβανόμενων συναισθημάτων και καταστάσεων, χωρίς να χρειάζεται να γράφονται πολλές σελίδες.
Μερικές χρήσιμες ερωτήσεις είναι:
- Τι συνέβη σήμερα και με επηρέασε;
- Τι ένιωσα εκείνη τη στιγμή;
- Πώς αντέδρασα;
- Τι θα χρειαζόμουν για να αισθανθώ καλύτερα;
Η καταγραφή μπορεί να αποκαλύψει ότι ο εκνευρισμός εμφανίζεται συχνά όταν κάποιος αισθάνεται πως δεν τον υπολογίζουν ή ότι πίσω από την υπερβολική κούραση υπάρχει στενοχώρια. Δεν είναι όμως απαραίτητο να οδηγήσει κάθε άσκηση σε μια σημαντική ανακάλυψη.
Η Αμερικανική Ψυχολογική Εταιρεία έχει παρουσιάσει την εκφραστική γραφή ως πιθανό εργαλείο επεξεργασίας δύσκολων εμπειριών. Τα οφέλη της δεν είναι ίδια για όλους και η καταγραφή συναισθημάτων δεν αντικαθιστά την ψυχοθεραπεία όταν υπάρχει σημαντική ψυχική δυσφορία.

Η παρατήρηση του σώματος μπορεί επίσης να προσφέρει χρήσιμες ενδείξεις. Σφιγμένοι ώμοι, ένταση στο στομάχι ή αυξημένοι παλμοί μπορεί να συνοδεύουν το άγχος, χωρίς όμως να αποτελούν ασφαλή τρόπο αναγνώρισης ενός συγκεκριμένου συναισθήματος. Όταν τέτοια σωματικά συμπτώματα επιμένουν ή προβληματίζουν, χρειάζεται και κατάλληλη ιατρική αξιολόγηση.
Πώς να ξεκινήσει μια δύσκολη συζήτηση
Δεν χρειάζεται κάθε συναισθηματική συζήτηση να ξεκινά με μια μεγάλη εξομολόγηση. Μερικές απλές φράσεις μπορούν να βοηθήσουν έναν άνθρωπο να εκφράσει την ανάγκη του με σαφήνεια, χωρίς να αισθάνεται ότι πρέπει να εξηγήσει τα πάντα αμέσως.
- «Θέλω να σου πω κάτι, αλλά δυσκολεύομαι να βρω τις λέξεις».
- «Δεν χρειάζομαι λύση αυτή τη στιγμή, μόνο να με ακούσεις».
- «Δεν ξέρω ακριβώς τι νιώθω, αλλά θέλω να το καταλάβω».
- «Χρειάζομαι λίγο χρόνο πριν συνεχίσουμε τη συζήτηση».
Η επικοινωνία μπορεί να γίνει ευκολότερη όταν υπάρχει σεβασμός και από τις δύο πλευρές. Δεν βοηθά να πιέζουμε κάποιον να μιλήσει πριν αισθανθεί έτοιμος, αλλά ούτε να αποφεύγουμε διαρκώς κάθε δύσκολο θέμα. Χρειάζεται μια ισορροπία ανάμεσα στην προσωπική ασφάλεια και στην ειλικρίνεια.
Το να εκφράζουμε τις ανάγκες μας δεν σημαίνει ότι απαιτούμε από τους άλλους να συμφωνούν πάντοτε μαζί μας. Σημαίνει ότι τους δίνουμε την ευκαιρία να μας καταλάβουν. Σε αυτή τη διαδικασία μπορούν να βοηθήσουν και οι τρόποι να θέτουμε όρια χωρίς φωνές και εντάσεις.
Δεν χρειάζεται να βρίσκουμε πάντα τη σωστή απάντηση στα συναισθήματα του άλλου. Μερικές φορές το πιο χρήσιμο είναι να ακούμε με προσοχή, χωρίς να διακόπτουμε ή να προσπαθούμε αμέσως να λύσουμε το πρόβλημα.
Η ενσυναίσθηση και η ουσιαστική ακρόαση μπορούν να βοηθήσουν ώστε οι συζητήσεις να γίνονται πιο ασφαλείς και εποικοδομητικές. Σε ζευγάρια όπου οι δυσκολίες επικοινωνίας έχουν δημιουργήσει μεγάλη απόσταση, η συμβουλευτική ζεύγους αποτελεί επίσης μια επιλογή.
Συχνές ερωτήσεις για τη συναισθηματική έκφραση
Σημαίνει ότι οι γονείς δεν αγαπούσαν το παιδί τους;
Όχι απαραίτητα. Κάποιοι γονείς μπορεί να αγαπούν βαθιά τα παιδιά τους και να προσφέρουν φροντίδα, αλλά να δυσκολεύονται να μιλήσουν για συναισθήματα. Ίσως και οι ίδιοι μεγάλωσαν σε ένα περιβάλλον όπου τέτοιες συζητήσεις ήταν σπάνιες.
Αυτό δεν ακυρώνει τις δυσκολίες που μπορεί να βίωσε το παιδί. Η πρόθεση των γονέων και η εμπειρία του παιδιού δεν είναι πάντοτε ίδιες. Η αναγνώριση αυτής της διαφοράς μπορεί να βοηθήσει στην καλύτερη κατανόηση των οικογενειακών σχέσεων.
Μπορεί να αλλάξει ένας άνθρωπος ακόμη και μετά τα 50;
Ναι, η ηλικία δεν αποκλείει την ανάπτυξη νέων δεξιοτήτων επικοινωνίας. Ένας άνθρωπος μπορεί να αρχίσει να αναγνωρίζει καλύτερα τα συναισθήματά του, να εκφράζει τις ανάγκες του και να αντιμετωπίζει διαφορετικά τις διαφωνίες, ακόμη κι αν για πολλά χρόνια είχε συνηθίσει να σιωπά.
Η αλλαγή δεν είναι πάντα γρήγορη και δεν ακολουθούν όλοι την ίδια πορεία. Η εξάσκηση, οι σχέσεις εμπιστοσύνης και η κατάλληλη υποστήριξη μπορούν να διευκολύνουν αυτή την προσπάθεια.

Πότε είναι χρήσιμη η βοήθεια ψυχολόγου;
Η βοήθεια ενός ειδικού ψυχικής υγείας μπορεί να είναι ιδιαίτερα χρήσιμη όταν η δυσκολία στην έκφραση συναισθημάτων επηρεάζει σταθερά τις σχέσεις, την εργασία ή την καθημερινή ζωή. Το ίδιο ισχύει όταν υπάρχουν έντονη απομόνωση, συχνές συγκρούσεις ή επίμονη ψυχική δυσφορία.
Δεν χρειάζεται να περιμένει κανείς μέχρι να φτάσει σε κρίση. Η ψυχοθεραπεία μπορεί να προσφέρει χώρο για την κατανόηση των εμπειριών και την ανάπτυξη πιο λειτουργικών τρόπων επικοινωνίας. Η επιστημονική βιβλιογραφία εξετάζει διαφορετικές θεραπευτικές προσεγγίσεις για ενήλικες με εμπειρίες συναισθηματικής παραμέλησης, χωρίς να υπάρχει μία μέθοδος κατάλληλη για όλους.

Πώς μπορεί ένας σύντροφος να βοηθήσει;
Ένας σύντροφος μπορεί να βοηθήσει προσφέροντας χρόνο, υπομονή και προσοχή, χωρίς να απαιτεί άμεσες εξηγήσεις. Μια ήρεμη φράση όπως «δεν χρειάζεται να το πεις τέλεια, θέλω απλώς να σε καταλάβω» μπορεί να κάνει τη συζήτηση λιγότερο πιεστική.
Παράλληλα, είναι σημαντικό να υπάρχουν υγιή όρια. Η δυσκολία στην επικοινωνία δεν δικαιολογεί προσβολές, επιθετικότητα ή συστηματική παραβίαση των αναγκών του άλλου.

Χρειάζεται να θυμηθεί κάποιος όλη την παιδική του ηλικία για να αλλάξει;
Όχι. Η ανάπτυξη καλύτερης συναισθηματικής επικοινωνίας δεν απαιτεί απαραίτητα να θυμηθεί ή να αναλύσει κάποιος κάθε γεγονός του παρελθόντος του. Μπορεί να ξεκινήσει παρατηρώντας τις σημερινές του αντιδράσεις και δοκιμάζοντας διαφορετικούς τρόπους να εκφράζει τις ανάγκες του.
Η διερεύνηση παλιών εμπειριών μπορεί να είναι χρήσιμη μέσα σε ένα κατάλληλο θεραπευτικό πλαίσιο, όταν αυτό κρίνεται αναγκαίο. Δεν αποτελεί όμως προϋπόθεση για κάθε μικρή αλλαγή στην καθημερινή επικοινωνία.

Η συναισθηματική επικοινωνία μπορεί να αλλάξει σε κάθε ηλικία
Όταν ένας άνθρωπος έχει μάθει από μικρός να μη μιλά για όσα αισθάνεται, η έκφραση των συναισθημάτων μπορεί αρχικά να του φαίνεται δύσκολη ή ασυνήθιστη. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ο τρόπος επικοινωνίας του είναι μόνιμος ή ότι οι σχέσεις του είναι καταδικασμένες να παραμείνουν απόμακρες.
Μια πιο ειλικρινής απάντηση, ένα ξεκάθαρο προσωπικό όριο ή η αποδοχή μιας βοήθειας μπορούν να αποτελέσουν μικρά αλλά ουσιαστικά βήματα. Η βελτίωση της επικοινωνίας μέσα στην οικογένεια μπορεί επίσης να προσφέρει νέες ευκαιρίες για κατανόηση και σύνδεση.
Δεν χρειάζεται να μιλάμε συνεχώς για τα συναισθήματά μας ούτε να μοιραζόμαστε κάθε προσωπική σκέψη. Αξία έχει να μπορούμε να εκφραστούμε όταν το επιθυμούμε και όταν η σχέση το χρειάζεται, χωρίς να αισθανόμαστε ότι πρέπει πάντα να κρύβουμε όσα νιώθουμε.
Πηγές:











