Αυτή η φράση είναι σαν μια ανελέητη σκιά που ακολουθεί τις πράξεις μας, υπενθυμίζοντάς μας ότι τίποτα στη ζωή δεν μένει αναπάντητο. Ο κόσμος γύρω μας λειτουργεί σαν ένας καθρέφτης· ό,τι δίνεις, παίρνεις. Ό,τι σκορπάς, θερίζεις. Και αν επιλέξεις να παίζεις παιχνίδια με την ψυχή και την εμπιστοσύνη των άλλων, μην απορείς όταν η ίδια η ζωή σου επιστρέψει αυτή την ενέργεια, ίσως μάλιστα πολλαπλάσια.
Σκέψου την εμπιστοσύνη ως ένα εύθραυστο γυαλί. Όταν τη ραγίσεις, μπορείς να την επισκευάσεις, αλλά το σημάδι θα μείνει πάντα εκεί. Όταν επιλέγεις να εκμεταλλεύεσαι τους άλλους, να χειρίζεσαι τα συναισθήματά τους, ή να τους προδίδεις για προσωπικό όφελος, δεν ραγίζεις μόνο τη δική τους ψυχή αλλά δημιουργείς και ένα βαθύ χάσμα μέσα στη δική σου. Γιατί κάθε πράξη πηγάζει από εμάς και επιστρέφει σε εμάς, σαν να ήταν μέρος ενός αόρατου, αλλά αναπόφευκτου κύκλου.
Συχνά, οι άνθρωποι που παίζουν παιχνίδια δεν το συνειδητοποιούν. Ίσως έχουν τραυματιστεί από δικούς τους ανθρώπους στο παρελθόν. Ίσως νιώθουν ότι το να πληγώνουν τους άλλους είναι ο μόνος τρόπος για να νιώσουν δυνατότεροι, ανώτεροι, προστατευμένοι. Αλλά τι ειρωνεία! Γιατί κάθε παιχνίδι που παίζουμε είναι στην πραγματικότητα ένα παιχνίδι που χάνουμε. Χάνουμε την αυθεντικότητά μας. Χάνουμε την ηρεμία μας. Και στο τέλος, χάνουμε την ίδια τη σύνδεση με αυτό που μας κάνει ανθρώπους.
Κάποτε, γνώρισα έναν άνθρωπο που είχε την ικανότητα να διαβάζει τους άλλους σαν ανοιχτό βιβλίο. Ήταν γοητευτικός, έξυπνος, και μπορούσε να σε πείσει για οτιδήποτε. Μα όσο περνούσε ο καιρός, άρχισα να παρατηρώ κάτι σκοτεινό. Η “γοητεία” του δεν ήταν παρά ένα παιχνίδι. Έπαιζε με την εμπιστοσύνη των ανθρώπων, τους έδινε ελπίδες, τους έκανε να νιώθουν σημαντικοί, μόνο και μόνο για να πάρει αυτό που ήθελε και να τους αφήσει πίσω άδειους. Ήταν σαν να ζούσε μέσα σε έναν δικό του κόσμο, όπου οι σχέσεις δεν είχαν ουσία, αλλά ήταν απλά πιόνια σε μια σκακιέρα που εκείνος ήλεγχε.
Μα αυτό που δεν έβλεπε ήταν ότι κάθε του κίνηση τον απομάκρυνε περισσότερο από τον ίδιο του τον εαυτό. Οι άνθρωποι γύρω του άρχισαν να απομακρύνονται. Οι ψεύτικες σχέσεις του κατέρρευσαν. Και όταν τελικά έμεινε μόνος, αναγκάστηκε να αντικρίσει το πιο τρομακτικό πράγμα: τον εαυτό του. Η ζωή του επέστρεψε όλα τα παιχνίδια που είχε παίξει, αλλά με τέτοια ένταση που δεν μπορούσε να τα αντέξει.
Η ζωή έχει τον δικό της τρόπο να ισορροπεί τα πράγματα. Δεν χρειάζεται να είμαστε θρησκευόμενοι ή να πιστεύουμε στο κάρμα για να το καταλάβουμε αυτό. Αρκεί να κοιτάξουμε γύρω μας. Ό,τι δίνεις στον κόσμο, σου επιστρέφεται. Αν δίνεις αγάπη, η αγάπη βρίσκει τρόπο να σε αγγίξει, ίσως όχι από εκεί που το περιμένεις, αλλά σίγουρα θα έρθει. Αν όμως δίνεις πόνο, αυτός ο πόνος θα σε καταδιώξει, σαν να ήταν γραμμένο στη φύση της ύπαρξης.
Πολλοί θα πουν, “Μα έτσι είναι η ζωή. Αν δεν παίζεις, χάνεις. Ο κόσμος είναι σκληρός, και πρέπει να είσαι κι εσύ σκληρός για να επιβιώσεις.” Αλλά αυτή η νοοτροπία είναι η ρίζα του προβλήματος. Όσο περισσότερο προσπαθούμε να προστατευτούμε από τους άλλους, τόσο περισσότερο απομακρυνόμαστε από την αυθεντικότητα. Και ποιο είναι το νόημα να κερδίζεις αν στο τέλος χάνεις τον ίδιο σου τον εαυτό;
Η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται στο να χειρίζεσαι τους άλλους, αλλά στο να έχεις το θάρρος να είσαι ευάλωτος. Να είσαι ειλικρινής. Να αγαπάς χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα. Να εμπιστεύεσαι, ακόμα κι αν ξέρεις ότι μπορεί να πληγωθείς. Αυτή είναι η αληθινή δύναμη, γιατί απαιτεί να υπερβείς τον φόβο σου, να αντιμετωπίσεις τον εαυτό σου και να αποδεχτείς την αβεβαιότητα της ζωής.
Κάθε φορά που κάποιος μας πληγώνει, έχουμε δύο επιλογές: να γίνουμε σαν κι αυτούς, ή να επιλέξουμε να μείνουμε αληθινοί. Και όσο δύσκολο κι αν είναι, η δεύτερη επιλογή είναι αυτή που μας ελευθερώνει. Γιατί όταν παρασυρόμαστε στα παιχνίδια, παγιδεύουμε τον εαυτό μας σε έναν φαύλο κύκλο πόνου και ανασφάλειας.
Θυμάμαι μια άλλη ιστορία, αυτή τη φορά για μια γυναίκα που είχε την καρδιά της ανοιχτή σαν τον ουρανό. Εμπιστευόταν τους ανθρώπους, αγαπούσε χωρίς όρους, και δεν φοβόταν να δώσει. Πολλοί την πλήγωσαν. Την εκμεταλλεύτηκαν, της είπαν ψέματα, και την πρόδωσαν. Μα εκείνη ποτέ δεν άλλαξε. Συνέχισε να δίνει. Και παρόλο που οι πληγές της ήταν πολλές, κάτι μαγικό συνέβη. Η ζωή άρχισε να της επιστρέφει την καλοσύνη της. Άνθρωποι άρχισαν να την αγαπούν με τον ίδιο τρόπο που αγαπούσε κι εκείνη. Η ευτυχία βρήκε το δρόμο της σε αυτή τη γυναίκα, γιατί η ζωή, όπως πάντα, βρήκε τρόπο να ισορροπήσει τα πράγματα.
Όταν παίζεις παιχνίδια με τους ανθρώπους, μπορεί να νιώθεις ισχυρός για λίγο. Μα είναι μια ψεύτικη δύναμη. Δεν χτίζει, δεν δημιουργεί, δεν προσφέρει. Είναι σαν ένα φλεγόμενο σπίρτο που καίγεται γρήγορα και σε αφήνει στο σκοτάδι. Αντίθετα, η αυθεντικότητα είναι σαν μια φλόγα που ζεσταίνει και φωτίζει, όχι μόνο εσένα αλλά και όλους γύρω σου.
Η ζωή είναι ένας χορός. Ένας χορός δώσε και πάρε. Και αν θέλουμε να χορέψουμε με χάρη, πρέπει να είμαστε προσεκτικοί στο πώς κινούμαστε, στο πώς αλληλεπιδρούμε, στο πώς επιλέγουμε να αγαπάμε και να σεβόμαστε τους άλλους. Κάθε μας βήμα αφήνει αποτύπωμα, και αυτά τα αποτυπώματα μας ακολουθούν.
Ίσως το πιο σημαντικό μάθημα να είναι το εξής: δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από τον εαυτό μας. Μπορούμε να ξεγελάσουμε τους άλλους, αλλά όχι τη δική μας ψυχή. Ό,τι κάνουμε στους άλλους, το κάνουμε και σε εμάς. Και ό,τι δίνουμε, επιστρέφει. Γιατί έτσι λειτουργεί η ζωή. Είναι δίκαιη, ακόμα κι όταν δεν φαίνεται. Είναι σκληρή, αλλά και απέραντα γενναιόδωρη. Είναι ένας κύκλος που δεν σταματά ποτέ.
Αν λοιπόν κάποιος σου δώσει την επιλογή να παίξεις παιχνίδια ή να είσαι αληθινός, θυμήσου αυτό: τα παιχνίδια είναι προσωρινά, αλλά η αυθεντικότητα είναι αιώνια. Και η ζωή, με τον δικό της ανεξήγητο τρόπο, πάντα βρίσκει τρόπο να επιστρέφει αυτά που δίνεις. Είτε καλά, είτε κακά. Γι’ αυτό, διάλεξε σοφά. Διάλεξε με καρδιά. Και διάλεξε να είσαι ο άνθρωπος που θα ήθελες να συναντήσεις στον δικό σου δρόμο.
