Υπάρχουν στιγμές που η φύση μετατρέπει ακόμη και έναν συνηθισμένο ουρανό σε θέαμα. Στη Βρετανία, ιδιαίτερα το φθινόπωρο και τον χειμώνα, χιλιάδες ψαρόνια συγκεντρώνονται σε τεράστια σμήνη και δημιουργούν εντυπωσιακούς εναέριους σχηματισμούς. Το φαινόμενο είναι γνωστό ως murmuration και μπορεί να κάνει ένα ολόκληρο κοπάδι να μοιάζει με ένα ενιαίο σώμα που αλλάζει συνεχώς σχήμα πάνω από πόλεις, υγροτόπους και αγροτικές περιοχές.
Με την πρώτη ματιά, ένα κοράλλι μπορεί να μοιάζει σχεδόν ακίνητο. Αν όμως παρακολουθήσουμε τις κινήσεις του σε διαφορετική χρονική κλίμακα, αποκαλύπτεται ένας πολύ πιο δραστήριος κόσμος, γεμάτος αργές κινήσεις, άνοιγμα πολυπόδων και εντυπωσιακές μεταβολές. Αυτό ακριβώς προσπάθησε να καταγράψει η ομάδα myLapse στο εντυπωσιακό βίντεο «Coral Colors». Περισσότερες από 25.000 φωτογραφίες, τραβηγμένες σε διάστημα περίπου ενός έτους, ενώθηκαν σε ένα macro time-lapse που κάνει ορατές κινήσεις σχεδόν αδύνατο να παρατηρηθούν με γυμνό μάτι.
Ανάμεσα στους ουρανοξύστες και τα σύγχρονα κτίρια του Τόκιο βρίσκεται μια μορφή που μοιάζει να έχει μεταφερθεί εκεί από την αρχαία ελληνική μυθολογία: ο Προμηθέας, ο Τιτάνας που σύμφωνα με τον μύθο έδωσε τη φωτιά στους ανθρώπους. Η παρουσία του δεν είναι τυχαία. Το άγαλμα δημιουργήθηκε το 1988 για να τιμήσει τα 100 χρόνια της ιαπωνικής πετρελαϊκής εταιρείας Nippon Oil και επιλέχθηκε ως σύμβολο της ενέργειας που υπηρετεί την ανθρώπινη κοινωνία.
Δεν χρειάζεται πάντα ένα πινέλο για να δημιουργηθεί ένας πίνακας. Ο Αμερικανός καλλιτέχνης Holton Rower έγινε γνωστός για τα εντυπωσιακά «Pour Paintings» του, έργα στα οποία το χρώμα δεν απλώνεται με συμβατικές πινελιές αλλά χύνεται διαδοχικά πάνω σε ξύλινες επιφάνειες. Το αποτέλεσμα μοιάζει με πολύχρωμους δακτυλίους, γεωλογικές τομές ή ψυχεδελικά κύματα. Η διαδικασία φαίνεται απλή, όμως πίσω της υπάρχει μια προσεκτική ισορροπία ανάμεσα στον έλεγχο του καλλιτέχνη και στις δυνάμεις που δεν μπορεί να προβλέψει απόλυτα.
Η Πατησίων είναι σήμερα ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους και πολυσύχναστους δρόμους της Αθήνας. Αν όμως γυρίσουμε στις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, η εικόνα της ήταν εντελώς διαφορετική. Σπάνιες φωτογραφίες από τη Συλλογή Πέτρου Πουλίδη του Αρχείου της ΕΡΤ μάς μεταφέρουν σε μια Αθήνα με διαφορετικούς ρυθμούς, κτίρια και δρόμους, όταν η Πατησίων βρισκόταν ακόμη σε μια περίοδο μεγάλων αλλαγών.
Με την πρώτη ματιά μοιάζει περισσότερο με σκηνικό από έναν φανταστικό κόσμο παρά με πραγματικό κήπο. Γεωμετρικές επιφάνειες από καταπράσινο γρασίδι φαίνονται να αιωρούνται πάνω από μια σκοτεινή, σχεδόν ακίνητη επιφάνεια νερού, δημιουργώντας μια εντυπωσιακή οπτική ψευδαίσθηση. Δεν πρόκειται όμως για τον κήπο κάποιας ιδιωτικής κατοικίας. Είναι ένας εκθεσιακός κήπος του Νεοζηλανδού σχεδιαστή τοπίου Ben Hoyle, γνωστού για τη δουλειά του με την Blue Gecko, ο οποίος παρουσιάστηκε στην Ellerslie International Flower Show του 2013 στο Christchurch της Νέας Ζηλανδίας.
Ο ελληνικός κόσμος άφησε βαθύ αποτύπωμα στην ιστορία της πολιτικής, της επιστήμης, της τέχνης και της τεχνολογίας. Πολλές ιδέες που αναπτύχθηκαν στην αρχαία Ελλάδα εξελίχθηκαν αργότερα από άλλους πολιτισμούς και συνέχισαν να επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο. Δεν σημαίνει ότι οι Έλληνες «εφηύραν τα πάντα». Σε αρκετές περιπτώσεις, όμως, ανέπτυξαν θεσμούς, θεωρίες και μηχανές που έγιναν σημαντικοί σταθμοί στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Μάτια ορθάνοιχτα, αυτιά σε εγρήγορση και βλέμματα που μοιάζουν να ρωτούν «τι συμβαίνει εδώ;». Υπάρχουν στιγμές που οι εκφράσεις των ζώων θυμίζουν τόσο πολύ ανθρώπινες αντιδράσεις, ώστε είναι δύσκολο να μη χαμογελάσουμε βλέποντάς τες. Οι φωτογραφίες που ακολουθούν απαθανατίζουν οικόσιτα και άγρια ζώα σε στιγμές έντονης προσοχής ή αντίδρασης σε κάτι που συμβαίνει γύρω τους. Το τι ακριβώς αισθάνεται κάθε ζώο δεν μπορεί να καθοριστεί μόνο από μία εικόνα, αλλά το αποτέλεσμα παραμένει απολαυστικό.
Στη Σαμαρίνα Γρεβενών, στις ανατολικές πλαγιές του Σμόλικα, υπάρχει μια εικόνα που δύσκολα περνά απαρατήρητη. Μέσα στην κόγχη του Ιερού της ιστορικής Μεγάλης Παναγιάς αναπτύσσεται ένα μεγάλο πεύκο, το οποίο έχει πλέον ξεπεράσει σε ύψος τη στέγη του ναού. Το δέντρο δεν αποτελεί κάποια σύγχρονη προσθήκη. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Υπουργείου Πολιτισμού, φύεται στο συγκεκριμένο σημείο περίπου από το 1850, δημιουργώντας εδώ και πολλές γενιές μία από τις πιο χαρακτηριστικές εικόνες της Σαμαρίνας.
Στη νοτιοδυτική Γαλλία υπάρχει ένα χωριό που μοιάζει να έχει στριμωχτεί ανάμεσα σε δύο διαφορετικούς κόσμους. Από τη μία υψώνεται ένας επιβλητικός ασβεστολιθικός βράχος και από την άλλη κυλά ο ποταμός Dordogne, ενώ ανάμεσά τους απλώνονται σπίτια από χρυσαφένια πέτρα με χαρακτηριστικές κεραμοσκεπές. Το La Roque-Gageac, στην περιοχή Périgord Noir της Dordogne, δεν εντυπωσιάζει μόνο με τη θέση του. Είναι ένα χωριό με ιστορία αιώνων, τρωγλοδυτικές οχυρώσεις, παλιά αρχοντικά και στενή σχέση με το ποτάμι, ενώ συγκαταλέγεται επίσημα στα «Les Plus Beaux Villages de France», τα ομορφότερα χωριά της Γαλλίας.
Στη συνοικία Croix-Rousse της Λυών υπάρχει ένας τεράστιος τοίχος που, από τη σωστή απόσταση, δύσκολα μοιάζει επίπεδος. Σκάλες, παράθυρα, καταστήματα, μπαλκόνια και άνθρωποι φαίνονται να συνεχίζουν την πραγματική γειτονιά, δημιουργώντας μία από τις πιο εντυπωσιακές οπτικές ψευδαισθήσεις της πόλης. Πρόκειται για τη Fresque des Canuts, μια μνημειακή τοιχογραφία περίπου 1.200 τετραγωνικών μέτρων που δημιουργήθηκε το 1987 από την ομάδα τοιχογράφων CitéCréation. Το έργο βρίσκεται στη Boulevard des Canuts, στην ιστορική συνοικία των εργατών της μεταξουργίας.
Από ψηλά μοιάζει με μια απέραντη λευκή έρημο. Όταν όμως φτάνει η περίοδος των βροχών, ανάμεσα στους αμμόλοφους εμφανίζονται αμέτρητες γαλάζιες και πράσινες λιμνοθάλασσες, μεταμορφώνοντας εντελώς το τοπίο. Αυτό είναι το Εθνικό Πάρκο Lençóis Maranhenses, στη βορειοανατολική Βραζιλία, στην πολιτεία Maranhão. Ένα από τα πιο ασυνήθιστα τοπία της Νότιας Αμερικής, το οποίο από το 2024 περιλαμβάνεται στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Μπορεί ένα μόνο δολάριο να κάνει πραγματική διαφορά στη ζωή κάποιου; Πάνω σε αυτή την απλή ιδέα χτίζεται το «Change for a Dollar», μια μικρού μήκους ταινία που χρειάζεται ελάχιστους διαλόγους για να αφηγηθεί μια ιστορία γύρω από την καλοσύνη και την ανθρώπινη επαφή. Η ταινία δημιουργήθηκε από τη Sharon Marie Wright, η οποία υπογράφει το σενάριο και τη σκηνοθεσία. Μέσα σε λίγα λεπτά ακολουθούμε έναν άνδρα που φαίνεται να βρίσκεται στο περιθώριο της κοινωνίας, αλλά τελικά γίνεται ο άνθρωπος που επηρεάζει την καθημερινότητα όσων συναντά.
Η αγάπη δύσκολα ορίζεται με έναν μόνο τρόπο. Άλλοτε είναι τρυφερότητα, άλλοτε επιμονή, άλλοτε φροντίδα μέσα στην ασθένεια, στην αναπηρία, στη φθορά ή στην απώλεια. Και συχνά δεν αποδεικνύεται με μεγάλα λόγια, αλλά με μικρές, καθημερινές πράξεις. Οι εικόνες και οι ιστορίες που ακολουθούν έγιναν γνωστές επειδή συνδέθηκαν με αυτή την ιδέα. Σε ορισμένες περιπτώσεις οι βασικές πληροφορίες έχουν επιβεβαιωθεί, ενώ σε άλλες οι φωτογραφίες κυκλοφόρησαν κυρίως με συγκινητικές λεζάντες. Γι’ αυτό παρουσιάζονται εδώ με πιο προσεκτικό τρόπο, διατηρώντας το νόημά τους χωρίς να αποδίδονται ως βέβαιες όλες οι λεπτομέρειες.
Η φράση «μια δεύτερη Ελλάδα στο εξωτερικό» χρησιμοποιείται συχνά για να περιγράψει το μέγεθος της ελληνικής διασποράς. Από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Γερμανία μέχρι την Αυστραλία και τον Καναδά, εκατομμύρια άνθρωποι ελληνικής καταγωγής ζουν μακριά από την Ελλάδα, συχνά έχοντας δημιουργήσει ισχυρές κοινότητες που μετρούν πολλές γενιές. Το πόσοι ακριβώς είναι, όμως, δεν απαντάται με έναν μόνο αριθμό. Κάθε χώρα καταγράφει διαφορετικά την καταγωγή, την υπηκοότητα και τον τόπο γέννησης, με αποτέλεσμα οι επίσημες απογραφές και οι ευρύτερες εκτιμήσεις της ομογένειας να διαφέρουν σημαντικά.
Υπάρχουν προορισμοί που εντυπωσιάζουν με μεγάλα μνημεία και διάσημα αξιοθέατα. Υπάρχουν όμως και εκείνες οι μικρές γωνιές που κερδίζουν το βλέμμα με ένα πλακόστρωτο σοκάκι, μια πολύχρωμη πρόσοψη, ένα παλιό παραθυρόφυλλο ή μια αυλή γεμάτη λουλούδια. Από τα Χανιά και τη Σαντορίνη μέχρι τη Βενετία, την Provence και το πολύχρωμο Guanajuato, οι φωτογραφίες που ακολουθούν μας ταξιδεύουν σε 15 ιδιαίτερα μέρη όπου η αρχιτεκτονική, τα χρώματα και το τοπίο δημιουργούν εικόνες που θυμίζουν καρτ ποστάλ.
Η τέχνη του Φίκου είναι μια μοναδική συνάντηση της παράδοσης και του μοντέρνου. Ο Φίκος, ένας από τους πιο καινοτόμους και αναγνωρισμένους σύγχρονους Έλληνες καλλιτέχνες, έχει δημιουργήσει την έννοια της «Σύγχρονης Βυζαντινής Ζωγραφικής», η οποία συνδυάζει τα παραδοσιακά στοιχεία της βυζαντινής τέχνης με τις τεχνικές της σύγχρονης εικαστικής σκηνής, όπως το γκράφιτι. Μέσα από τη δουλειά του, ο Φίκος έχει καταφέρει να φέρει τη βυζαντινή τέχνη στο σήμερα, γεφυρώνοντας το παρελθόν με το παρόν και δημιουργώντας έργα που προκαλούν και εντυπωσιάζουν.
Τα κόκκινα κρεμμύδια είναι ένα θρεπτικό λαχανικό που περιέχει φυτικές ενώσεις όπως κουερσετίνη, άλλα φλαβονοειδή και ανθοκυανίνες. Επειδή αρκετές από αυτές τις ουσίες έχουν μελετηθεί στο εργαστήριο για αντιοξειδωτικές και άλλες βιολογικές ιδιότητες, συχνά δημιουργείται η εντύπωση ότι τα κόκκινα κρεμμύδια μπορούν να «καταπολεμήσουν» τον καρκίνο. Η επιστημονική εικόνα είναι πιο σύνθετη. Υπάρχουν ενδιαφέροντα εργαστηριακά και επιδημιολογικά δεδομένα, όμως δεν έχει αποδειχθεί ότι η κατανάλωση κόκκινων κρεμμυδιών από μόνη της προλαμβάνει ή θεραπεύει τον καρκίνο. Η πραγματική αξία τους βρίσκεται κυρίως στο ότι μπορούν να αποτελέσουν μέρος μιας ποικίλης διατροφής πλούσιας σε φυτικές τροφές.
Ο Πατρίκ Μουράτογλου είναι ένας από τους πιο καταξιωμένους προπονητές στον κόσμο του τένις, ο οποίος έχει καταφέρει να διαμορφώσει τις ζωές και τις καριέρες μερικών από τους μεγαλύτερους αθλητές της ιστορίας. Με τις γνώσεις του, την εμπειρία του και την στρατηγική του σκέψη, έχει καθοδηγήσει αθλητές όπως η Σερένα Γουίλιαμς και ο Στέφανος Τσιτσιπάς σε αμέτρητες επιτυχίες, κερδίζοντας αναγνώριση τόσο για τις προπονητικές του ικανότητες όσο και για τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες στον τομέα του τένις.
Τα αυγά ελευθέρας βοσκής έχουν αποκτήσει τη φήμη μιας πιο «φυσικής» και πιο υγιεινής επιλογής. Στα ράφια των καταστημάτων συχνά κοστίζουν περισσότερο και πολλοί καταναλωτές θεωρούν ότι υπερέχουν όχι μόνο ως προς τις συνθήκες εκτροφής των ορνίθων, αλλά και ως προς τη θρεπτική τους αξία. Η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη. Τα αυγά ελευθέρας βοσκής διαφέρουν σαφώς ως προς το σύστημα παραγωγής, όμως δεν είναι δεδομένο ότι κάθε τέτοιο αυγό είναι διατροφικά ανώτερο από κάθε αυγό άλλου τύπου. Η σύστασή του επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες, με σημαντικότερο τη διατροφή της όρνιθας.
