Συντάκτης: Δήμητρα Ξωνίκη

Με την πρώτη ματιά και βλέποντάς το απ’ έξω, δεν σου γεμίζει το μάτι. Η τζαμαρία γυαλίζει και δεν μπορείς να δεις καλά το περιεχόμενό της.

Πολλά ελληνικά ονόματα που ακούμε ακόμη και σήμερα έχουν ιστορία χιλιάδων ετών. Μερικά εμφανίζονται στην αρχαία ελληνική γραμματεία, άλλα συνδέθηκαν με ιστορικά πρόσωπα και άλλα έφτασαν μέχρι τις μέρες μας μέσα από τη μυθολογία και τη χριστιανική παράδοση. Η ετυμολογία τους όμως δεν είναι πάντα τόσο απλή όσο φαίνεται. Σε αρκετές περιπτώσεις οι δημοφιλείς «μεταφράσεις» που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο είναι υπεραπλουστευμένες ή λανθασμένες. Ας δούμε 30 αρχαία ελληνικά ονόματα και τι μπορούμε πραγματικά να πούμε για την προέλευσή τους.

Μια εμπειρία που, όπως ο ίδιος περιέγραψε, άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο έβλεπε τη ζωή του έζησε ο συντηρητής Πέτρος Χαλόφτης κατά τις εργασίες αποκατάστασης του Ιερού Κουβουκλίου του Παναγίου Τάφου στα Ιεροσόλυμα. Ήταν μέλος της ομάδας του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου που εργάστηκε στο μνημείο υπό την επιστημονική ευθύνη της καθηγήτριας Τόνιας Μωροπούλου. Η ομάδα απέκτησε για περιορισμένο χρονικό διάστημα πρόσβαση στη βραχώδη επιφάνεια που, σύμφωνα με τη χριστιανική παράδοση, θεωρείται το ταφικό κρεβάτι του Ιησού.

Σε μια ανακάλυψη, που πιθανότατα θα ξαναγράψει σελίδες της Ιστορίας, προχώρησαν αρχαιολόγοι στη βόρεια ακτή της Ισπανίας.

Υπάρχουν άνθρωποι που εκφράζουν εύκολα την αγάπη τους με λόγια και άλλοι που προτιμούν να τη δείχνουν μέσα από μικρές καθημερινές πράξεις. Η παρακάτω προσωπική εξομολόγηση μιας γυναίκας μιλά ακριβώς για έναν τέτοιο άνθρωπο. Δεν παρουσιάζει μια συνταγή για την «τέλεια σχέση». Είναι η δική της ιστορία και ο τρόπος με τον οποίο κατάλαβε ότι για εκείνη η αγάπη φαινόταν περισσότερο σε όσα έκανε ο σύζυγός της παρά σε όσα έλεγε.

Έχετε πιθανότατα ακούσει ότι το μεγαλύτερο παιδί μιας οικογένειας είναι πιο υπεύθυνο, το μικρότερο πιο ανέμελο και το μοναχοπαίδι πιο απαιτητικό. Πρόκειται για στερεότυπα που επαναλαμβάνονται εδώ και δεκαετίες και συχνά φαίνονται πειστικά όταν σκεφτόμαστε τη δική μας οικογένεια. Μπορεί όμως πραγματικά η σειρά με την οποία γεννηθήκαμε να καθορίζει την προσωπικότητά μας; Η απάντηση της σύγχρονης έρευνας είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα και πολύ λιγότερο απόλυτη.

Ο Aldo Naouri υπήρξε ένας από τους πιο γνωστούς Γάλλους παιδιάτρους που ασχολήθηκαν δημόσια με την ανατροφή των παιδιών και τις σχέσεις μέσα στην οικογένεια. Στο βιβλίο του Éduquer ses enfants – L’urgence aujourd’hui, που κυκλοφόρησε το 2008, υποστήριξε ότι οι γονείς πρέπει να ανακτήσουν έναν πιο ξεκάθαρο καθοδηγητικό ρόλο. Οι απόψεις του προκάλεσαν μεγάλη συζήτηση και αρκετές αντιδράσεις. Ορισμένες, όπως η ανάγκη για σταθερά όρια και συνέπεια, βρίσκονται κοντά σε σύγχρονες παιδιατρικές συστάσεις. Άλλες όμως, ιδιαίτερα όσα έλεγε για μητέρες, πατέρες και την «ιεραρχία» της οικογένειας, αποτελούν προσωπικές και ψυχαναλυτικές θέσεις του και δεν πρέπει να παρουσιάζονται ως επιστημονικά…

Στην παραλία του Μπατούμι, στη Γεωργία, δύο μεταλλικές μορφές πλησιάζουν η μία την άλλη, ενώνονται για λίγες στιγμές και στη συνέχεια απομακρύνονται ξανά. Είναι ο Αλή και η Νίνο, ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα σύγχρονα γλυπτά της πόλης. Το κινητικό έργο της Γεωργιανής γλύπτριας Tamar Kvesitadze είναι εμπνευσμένο από το μυθιστόρημα Ali and Nino, μια ιστορία αγάπης ανάμεσα σε δύο νέους διαφορετικής θρησκείας και κουλτούρας, με φόντο έναν Καύκασο που αλλάζει βίαια στις αρχές του 20ού αιώνα.

Ένας άστεγος έχει βρει πλέον μια δουλειά, έχει σταματήσει τα ναρκωτικά και έχει μια νέα ποιότητα ζωής χάρη στην καλοσύνη ενός επιχειρηματία που «θέλησε να του δώσει μια ευκαιρία».

Το ρύζι αποτελεί βασική τροφή για δισεκατομμύρια ανθρώπους, όμως έχει ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό: μπορεί να απορροφά περισσότερο αρσενικό από το έδαφος και το νερό σε σχέση με πολλές άλλες καλλιέργειες. Αυτό δεν σημαίνει ότι το ρύζι είναι «δηλητήριο» ούτε ότι πρέπει να το αποφεύγουμε. Σημαίνει όμως ότι, ιδιαίτερα για όσους καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες, ο τρόπος μαγειρέματος μπορεί να βοηθήσει να μειωθεί η έκθεση στο ανόργανο αρσενικό.

Η Niki Boon είναι Νεοζηλανδή φωτογράφος και πρώην φυσιοθεραπεύτρια που έγινε γνωστή μέσα από ένα ιδιαίτερα προσωπικό φωτογραφικό project: την καθημερινότητα των τεσσάρων παιδιών της στην ύπαιθρο της Νέας Ζηλανδίας, μακριά από την τηλεόραση και την καθημερινή χρήση ηλεκτρονικών συσκευών. Οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες της δεν προσπαθούν να παρουσιάσουν έναν «σωστό» τρόπο ανατροφής. Καταγράφουν έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής, γεμάτο φύση, λάσπη, παιχνίδι, ζώα και την ελευθερία μιας παιδικής ηλικίας που θυμίζει άλλες εποχές.

Ένας χρήστης του Reddit αποκάλυψε πως η καρδιά του έγινε χίλια κομμάτια, όταν διαπίστωσε ότι η «Claudia», η «τέλεια» γυναίκα που είχε γνωρίσει στο διαδίκτυο ήταν στην πραγματικότητα ένα δημιούργημα τεχνητής νοημοσύνης.

Πριν γίνει γνωστός σε εκατομμύρια ανθρώπους για τη χαμηλή φωνή, τα «χαρούμενα δεντράκια» και τα τοπία που ολοκλήρωνε μέσα σε λίγα λεπτά, ο Bob Ross είχε ζήσει μια εντελώς διαφορετική ζωή. Για περίπου δύο δεκαετίες υπηρετούσε στην Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ και είχε φτάσει σε υψηλό βαθμό υπαξιωματικού. Αργότερα θα μετατρεπόταν σε μία από τις πιο αναγνωρίσιμες μορφές της τηλεοπτικής ζωγραφικής. Το The Joy of Painting έκανε εκατομμύρια ανθρώπους να πιστέψουν ότι μπορούν να πιάσουν ένα πινέλο, ακόμη κι αν δεν είχαν ζωγραφίσει ποτέ στη ζωή τους.

Η Δήμητρα Κατσαφάδου παραχώρησε συνέντευξη στο Happy Day και μίλησε για την επιχείρησή της και τα 20 σκυλιά της, ενώ εξέφρασε το παράπονό της ότι της λείπει η συντροφικότητα.

Υπάρχουν εικόνες που για κάποιο λόγο μας χαρίζουν μια παράξενη αίσθηση ικανοποίησης. Μια τέλεια ευθεία, μια συμμετρία που πέτυχε ακριβώς ή αντικείμενα που ταίριαξαν μεταξύ τους τόσο καλά ώστε σχεδόν δεν θέλεις να κοιτάξεις αλλού. Οι παρακάτω 15 φωτογραφίες είναι γεμάτες από τέτοιες μικρές στιγμές «τελειότητας» και σίγουρα θα εκτιμηθούν ιδιαίτερα από όσους αγαπούν την τάξη, την ακρίβεια και την απόλυτη ευθυγράμμιση.

Η Samantha Ramsdell, η γυναίκα με το μεγαλύτερο στόμα στον κόσμο, αγνοεί άσχημα σχόλια του TikTok και καταφέρνει να βγάλει αρκετά χρήματα εκμεταλλευόμενη τη δημοσιότητά της.

Με την πρώτη ματιά μοιάζουν με φωτογραφίες υψηλής ανάλυσης. Αν κοιτάξει κανείς όμως πιο προσεκτικά, θα διαπιστώσει ότι πρόκειται για πίνακες ζωγραφικής. Τα έργα ανήκουν στον Αμερικανό υπερρεαλιστή καλλιτέχνη Patrick Kramer, ο οποίος έχει γίνει γνωστός για την εντυπωσιακή ακρίβεια με την οποία αποδίδει πρόσωπα, αντικείμενα, αντανακλάσεις και καθημερινές σκηνές πάνω στον καμβά.

Το ποδήλατο στις δεκαετίες του 1970 και του 1980 δεν ήταν απλώς ένα παιχνίδι. Μαζί με την ποδοσφαιρική μπάλα ήταν για πολλά παιδιά μία από τις βασικές διεξόδους για παιχνίδι, βόλτες και μικρές καθημερινές περιπέτειες. Στις πόλεις, στα χωριά και στα εξοχικά, το ποδήλατο ήταν μόνιμος συνοδός. Όσοι μεγάλωσαν εκείνα τα χρόνια θυμούνται ακόμη τις ατελείωτες βόλτες, τις πρώτες τούμπες, τα γδαρμένα γόνατα και εκείνη τη μοναδική χαρά όταν αποκτούσαν επιτέλους το δικό τους ποδήλατο.

Να κάνεις οικογένεια και παιδιά σου λένε. Με 400 ευρώ μισθό εγώ και 450 ο φίλος μου, πώς;

Αυτή είναι η απίθανη στιγμή που μια γυναίκα από το Κολοράντο μαθαίνει το φύλο του μωρού της ενώ βρίσκεται ξαπλωμένη δίπλα στην βαριά άρρωστη μητέρα της, η οποία πέθανε 3 μέρες αργότερα.