Ήταν μόλις 14 ετών όταν μια επιστολή που έγραψε από τα Γιαννιτσά κατάφερε να ξεχωρίσει σε έναν διεθνή διαγωνισμό με περισσότερους από ένα εκατομμύριο νέους από 55 χώρες.
Ο Μάριος Χατζηδήμου έγραψε το 2012 στον Roger Federer για να του εξηγήσει τι σήμαιναν για εκείνον οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Η επιστολή του αναδείχθηκε η καλύτερη στον 41ο Διεθνή Διαγωνισμό Επιστολογραφίας για Νέους της Παγκόσμιας Ταχυδρομικής Ένωσης.
Ο 14χρονος μαθητής από τα Γιαννιτσά που έφτασε στην κορυφή
Το 2012 ο Μάριος Χατζηδήμου ήταν μαθητής Β’ Γυμνασίου και ζούσε στα Γιαννιτσά της Πέλλας.
Αρχικά συμμετείχε στον ελληνικό διαγωνισμό επιστολογραφίας και αναδείχθηκε πρώτος σε εθνικό επίπεδο. Στη συνέχεια, μέσω των Ελληνικών Ταχυδρομείων, η επιστολή του προωθήθηκε στην Παγκόσμια Ταχυδρομική Ένωση για τη διεθνή φάση του διαγωνισμού.
Εκεί κατάφερε κάτι εξαιρετικά δύσκολο: η διεθνής κριτική επιτροπή επέλεξε ομόφωνα την επιστολή του ως την καλύτερη.
Περισσότεροι από ένα εκατομμύριο νέοι από 55 χώρες
Ο διαγωνισμός του 2012 είχε θέμα:
«Γράψτε μια επιστολή σε έναν αθλητή ή μια προσωπικότητα του αθλητισμού που θαυμάζετε και εξηγήστε τι σημαίνουν για εσάς οι Ολυμπιακοί Αγώνες».
Σύμφωνα με την Παγκόσμια Ταχυδρομική Ένωση, περισσότεροι από ένα εκατομμύριο νέοι από 55 χώρες συμμετείχαν στη διοργάνωση.
Ο Μάριος επέλεξε να γράψει στον Roger Federer, έναν αθλητή που είχε παίξει σημαντικό ρόλο στη δική του αγάπη για το τένις.
Τι ξεχώρισε η διεθνής κριτική επιτροπή;
Η κριτική επιτροπή της UPU επαίνεσε ιδιαίτερα τον απλό αλλά δημιουργικό τρόπο γραφής του 14χρονου μαθητή.
Σύμφωνα με την επίσημη αξιολόγηση, το κείμενο ήταν πρωτότυπο, ιδιαίτερα προσωπικό και δημιουργικό ως προς το ύφος, ενώ ανέδειξε έντονα τόσο τις σύγχρονες όσο και τις ιστορικές αξίες των Ολυμπιακών Αγώνων.
Ο Μάριος φαντάστηκε τον Federer στην Αρχαία Ολυμπία, δίπλα σε σπουδαίους αθλητές της αρχαιότητας, και δημιούργησε έναν φανταστικό διάλογο μαζί του γύρω από την προσπάθεια, τη συμμετοχή και το «ευ αγωνίζεσθαι».
Η βράβευση στη Ντόχα
Στις 9 Οκτωβρίου 2012, ο Μάριος βρέθηκε στη Ντόχα του Κατάρ, όπου βραβεύτηκε στο πλαίσιο του 25ου Παγκόσμιου Ταχυδρομικού Συνεδρίου.
Ο Roger Federer δεν ήταν παρών στην τελετή. Είχε όμως ενημερωθεί για την επιστολή και έστειλε στον Μάριο μια προσωπική επιστολή, η οποία του παραδόθηκε κατά τη βράβευση.
Ο Ελβετός τενίστας τον συνεχάρη και τον ενθάρρυνε να συνεχίσει να γράφει, ενώ εξέφρασε και τη στήριξή του στον διαγωνισμό της Παγκόσμιας Ταχυδρομικής Ένωσης.
Ο Μάριος είχε ετοιμάσει και εκείνος ένα δώρο για τον Federer: μια ρακέτα του τένις πάνω στην οποία είχε δημιουργήσει ο ίδιος το πορτρέτο του αγαπημένου του αθλητή.
Η βραβευμένη επιστολή του Μάριου Χατζηδήμου
Η επιστολή γράφτηκε στα Γιαννιτσά στις 25 Ιανουαρίου 2012 και απευθυνόταν στον Roger Federer.
Γιαννιτσά, 25/01/2012
Αγαπητέ Ρότζερ Φέντερερ,
Είμαι ο Μάριος, ένας από τους χιλιάδες, φαντάζομαι, θαυμαστές σου. Ένας μικρός, ασήμαντος Μάριος μπροστά σ’ έναν γίγαντα του αθλητισμού. Κι ο λόγος που σου γράφω; Για να σ’ ευχαριστήσω… να σ’ ευχαριστήσω που ξύπνησες μέσα μου την αγάπη για τον αθλητισμό και το τένις!
Χρόνια παρακολουθώ τους αγώνες και τις προσπάθειές σου στα γήπεδα, χειροκροτώ τις νίκες σου και θαυμάζω την επιμονή σου στις δύσκολες στιγμές. Το ανέβασμά σου όμως στο βάθρο του νικητή στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου ήταν το «σερβίς» για τη δική μου είσοδο στο άθλημα.
Άρπαξα την παρατημένη ρακέτα του αδελφού μου και αποφασιστικά μπήκα στο γήπεδο, έτοιμος να νικήσω. Τότε συνειδητοποίησα πόσο διαφορετικό είναι να βλέπεις τη ρακέτα στα χέρια του Φέντερερ από το να προσπαθείς να την κουμαντάρεις στα δικά σου χέρια.
Παιδεύτηκα, ίδρωσα, άκουσα δικαιολογημένα τις φωνές του προπονητή μου, όμως δεν τα παράτησα. Η μορφή σου στο βάθρο του Ολυμπιονίκη με κρατούσε εκεί και συνέχιζα…
Συνέχιζα και ονειρευόμουνα… Κάποια μέρα, χτυπώντας το μπαλάκι, εκσφενδονίστηκε μαζί και η φαντασία μου μακριά, πολύ μακριά στον χρόνο και στον τόπο.
Βρέθηκα, λέει, εκεί, στην Αρχαία Ολυμπία, στη μεγάλη γιορτή του αθλητισμού, στους πρώτους επίσημους Ολυμπιακούς Αγώνες. 776 π.Χ. – οι κήρυκες γυρνούν όλη την Ελλάδα και αναγγέλλουν το γεγονός.
Οι πόλεμοι σταματούν, γιατί ο αθλητισμός ενώνει και συμφιλιώνει τους ανθρώπους, έτσι τουλάχιστον ήταν τότε! Νέοι από κάθε άκρη της χώρας καταφθάνουν εκεί με λεβέντικη ψυχή και σώμα, για ν’ αγωνισθούν τον «καλόν αγώνα», το «Ευ αγωνίζεσθαι». Τι υπέροχες λέξεις, τι φανταστική ατμόσφαιρα!
Ήσουν κι εσύ, λέει, εκεί. Οι ιστορικές μου γνώσεις σε απορρίπτουν, όμως η φαντασία μου σε θέλει εκεί. Ν’ αγωνίζεσαι και να στεφανώνεσαι με την αγριελιά. Να ποτίζεις με τον ιδρώτα σου το χώμα της αρχαίας Ολυμπίας και να δοξάζεσαι μαζί με τον Διαγόρα της Ρόδου, τον Πολυδάμα, τον Θεαγένη.
Ναι, είμαι περήφανος που η δική μου πατρίδα, η Ελλάδα, έθεσε τα θεμέλια του σύγχρονου αθλητισμού. Το αθλητικό πνεύμα σαρκώθηκε και μορφοποιήθηκε στους αγώνες της αρχαιότητας.
Η Ολυμπιακή φλόγα, λαμπρυνόμενη με τις αξίες του ελληνικού πολιτισμού, φώτισε την οικουμένη. Η αγωνιστικότητα, η ευγενής άμιλλα, ο αυτοέλεγχος, η συνεργασία, μέσα από τον αθλητισμό, εμπλούτισαν και όλη τη στάση του ανθρώπου απέναντι στη ζωή…
Στεκόσουν εκεί, στεφανωμένος, ακτινοβολώντας τη χαρά της νίκης, όταν σε πλησίασα ντροπαλά, σου έπιασα το χέρι, σε κοίταξα στα μάτια και σε ρώτησα:
– Πώς νιώθεις, Ρότζερ; Τι σημαίνουν για σένα όλα αυτά;
– Άκου μικρέ μου, μου απάντησες με μια φωνή κρυστάλλινη, που ακόμα αντηχεί στ’ αυτιά μου.
«Αγωνίζομαι» σημαίνει «νικώ», να το θυμάσαι αυτό. Η συμμετοχή, ο αγώνας, είναι ήδη μια μεγάλη νίκη, ανεξάρτητα απ’ το τρόπαιο. Νίκη ενάντια στους φόβους, τις ανασφάλειες και τις δυσκολίες του εαυτού σου, ενάντια στον εγωισμό και τη φιλαυτία σου. Νίκη υπέρβασης του εαυτού σου.
Και κάτι ακόμα: «Νικώ» σημαίνει «Αγαπώ».
Αγαπώ τον συναγωνιστή μου, που μου έδωσε την ευκαιρία ν’ αγωνιστώ, τον προπονητή μου, που μου έμαθε τον τρόπο ν’ αγωνίζομαι και να νικώ, τον κόσμο που με στηρίζει στην προσπάθεια και στον δρόμο προς τη νίκη, τον Θεό, που μου χαρίζει τη δυνατότητα ν’ αγωνίζομαι και να νικώ!
– Άουτ! Μάριε, συγκεντρώσου επιτέλους στο παιχνίδι!
Ήταν η φωνή του προπονητή μου που με έβγαλε ξαφνικά από την ονειροπόλησή μου.
Όμως όχι, εκείνη την ημέρα δεν ήταν δυνατόν να συγκεντρωθώ σε κανένα παιχνίδι. Ήθελα να διηγηθώ όλα αυτά που έζησα στους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Όλοι μαζί, ο προπονητής και οι συμπαίκτες μου, γίναμε μια συντροφιά κι αναβαπτισθήκαμε στο πνεύμα των Ολυμπιακών Αγώνων.
Μιλήσαμε για το περίφημο «Ευ αγωνίζεσθαι», αυτό που οι σύγχρονοι άνθρωποι μπορούν τέλεια να ερμηνεύσουν ετυμολογικά, όσον όμως αφορά την πράξη δυσκολεύονται από λίγο έως τραγικά!
Στοχεύοντας αποκλειστικά στον πρωταθλητισμό, λούζονται στα βρώμικα κι επικίνδυνα νερά των αναβολικών, θυσιάζοντας στον βωμό της εφήμερης δόξας την καθαρότητα της ψυχής και του σώματος.
Η εξόντωση του αθλητή και η δυσφήμιση των αγώνων είναι το μόνο αντίτιμο που εισπράττει κανείς από τέτοιες ενέργειες.
Ε, λοιπόν, για μένα οι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν σημαίνουν ούτε αναβολικά, ούτε πρωταθλητισμό, ούτε οικονομικά συμφέροντα, οικονομική κρίση, αντιζηλίες και μίση.
Σημαίνουν χαρά για τη συμμετοχή, «ευ αγωνίζεσθαι», φιλία, ειρήνη και σ’ αυτό το πνεύμα εύχομαι να σταθούν οι φετινοί Ολυμπιακοί Αγώνες.
Σταματώ εδώ τη φλυαρία μου, που ίσως σε κούρασε, και σου εύχομαι μέσα απ’ την ψυχή μου, σε όλη σου τη ζωή, ν’ αγωνίζεσαι, να νικάς και ν’ αγαπάς, όπως ακριβώς εσύ μου δίδαξες.
Σ’ ευχαριστώ για άλλη μια φορά και σε περιμένω εκεί που πρωτοσυναντηθήκαμε…
Στην Αρχαία Ολυμπία, στην Ελλάδα, στην πατρίδα του πολιτισμού και του αθλητισμού. Στην πανέμορφη και πολυαγαπημένη μου πατρίδα, που όσες δυσκολίες και τρικυμίες κι αν περνά τώρα, «δεν την σκιάζει φοβέρα καμιά», γιατί «έχει στο κατάρτι της βιγλάτορα, παντοτινό, τον Ήλιο, τον Ηλιάτορα»!
Με αγάπη και θαυμασμό,
Μάριος Α. Χατζηδήμου
Η στιγμή της βράβευσης
Η διάκριση του Μάριου απέκτησε ακόμη μεγαλύτερη σημασία επειδή το κείμενο δεν ξεχώρισε απλώς στην Ελλάδα, αλλά κρίθηκε ως το καλύτερο σε μια παγκόσμια διοργάνωση με συμμετοχές από δεκάδες χώρες.
Η βράβευσή του στη Ντόχα και η προσωπική επιστολή που του έστειλε ο Roger Federer έκλεισαν με τον καλύτερο τρόπο μια ιστορία που είχε αρχίσει με έναν μαθητή, ένα χαρτί και μια ιδέα.
