Μπορεί ένας ολόκληρος χρόνος χωρίς περιττές αγορές να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τα χρήματα και την καθημερινότητά μας; Για τη Βρετανίδα δημοσιογράφο προσωπικών οικονομικών Michelle McGagh, η απάντηση ήταν θετική.
Το 2015 αποφάσισε να σταματήσει για έναν χρόνο κάθε μη απαραίτητη δαπάνη. Η εμπειρία δεν ήταν εύκολη, όμως στο τέλος, όπως έγραψε η ίδια, ένιωθε πιο ευτυχισμένη, πιο συνειδητοποιημένη και πολύ διαφορετική απέναντι στην κατανάλωση.
Now on to proofing my book! Bloody hell! pic.twitter.com/f5lv1NlGZf
— Michelle McGagh (@mmcgagh) November 5, 2016
Γιατί αποφάσισε να σταματήσει τα περιττά έξοδα
Η Michelle McGagh εργαζόταν ως δημοσιογράφος προσωπικών οικονομικών και έγραφε συχνά για αποταμίευση και σωστή διαχείριση χρημάτων. Παρ’ όλα αυτά, είχε συνειδητοποιήσει ότι η δική της καθημερινή συμπεριφορά δεν ακολουθούσε πάντα τις ίδιες αρχές.
Όπως εξήγησε αργότερα, δεν είχε σημαντικά καταναλωτικά χρέη, πέρα από το στεγαστικό της δάνειο, και επειδή είχε σταθερό εισόδημα δεν έδινε ιδιαίτερη προσοχή στα μικρά ποσά που ξόδευε σε ποτά, εστιατόρια, ρούχα, καφέδες και άλλες αγορές.
Με αφορμή το Black Friday και το Buy Nothing Day αποφάσισε να κάνει μια ακραία δοκιμή: από τις 27 Νοεμβρίου 2015 θα περνούσε έναν ολόκληρο χρόνο χωρίς μη απαραίτητες αγορές.
Τι επιτρεπόταν να πληρώνει
Η πρόκληση δεν σήμαινε ότι θα ζούσε κυριολεκτικά χωρίς να ξοδεύει ούτε μία λίρα.
Συνέχισε να πληρώνει το στεγαστικό της δάνειο, τους λογαριασμούς κοινής ωφέλειας, την ασφάλεια ζωής, τις τηλεπικοινωνίες, ορισμένες οικογενειακές υποχρεώσεις και τα βασικά είδη διατροφής και προσωπικής φροντίδας.
Ο σύζυγός της συμμετείχε στο κομμάτι του σούπερ μάρκετ και, προς το τέλος της πρόκλησης, είχαν περιορίσει το συνολικό εβδομαδιαίο κόστος για φαγητό, βασικά είδη καθαρισμού και προσωπικής φροντίδας περίπου στις 31,60 λίρες.
Τι έκοψε για έναν ολόκληρο χρόνο
Εκτός προϋπολογισμού έμειναν σχεδόν όλες οι μη απαραίτητες αγορές: καινούργια ρούχα, εστιατόρια, delivery, κινηματογράφος, συναυλίες, βραδιές στην παμπ, διακοπές με αεροπλάνο, συνδρομή γυμναστηρίου, καφέδες απ’ έξω και άλλες μικρές καθημερινές πολυτέλειες.
Έβαλε επίσης μηδενικό προϋπολογισμό στις μετακινήσεις και χρησιμοποιούσε το ποδήλατό της σχεδόν παντού.
Ένας ακόμη βασικός κανόνας ήταν να μην αφήνει φίλους ή συγγενείς να πληρώνουν για εκείνη. Σκοπός της δεν ήταν να μεταφέρει τα έξοδά της στους άλλους αλλά να βρει διαφορετικούς τρόπους κοινωνικής ζωής χωρίς κατανάλωση.
Ο μινιμαλισμός είχε ξεκινήσει νωρίτερα
Πριν ακόμη αρχίσει το No Spend Year, η McGagh είχε αρχίσει να ενδιαφέρεται για τον μινιμαλισμό.
Η ίδια έχει περιγράψει ότι μαζί με τον σύζυγό της απομάκρυναν περίπου το 80% των αντικειμένων τους. Κάποια πουλήθηκαν, άλλα δόθηκαν σε φίλους ή συγγενείς και άλλα δωρίστηκαν.
Μέσα από αυτή τη διαδικασία άρχισε να αναρωτιέται όχι μόνο πόσα αντικείμενα χρειαζόταν πραγματικά αλλά και γιατί συνέχιζε να αγοράζει συνεχώς περισσότερα.
Οι πρώτοι μήνες ήταν οι δυσκολότεροι
Η ίδια δεν παρουσίασε την πρόκληση σαν μια εύκολη ή ανέμελη εμπειρία.
Στους πρώτους μήνες ένιωθε συχνά απομονωμένη, επειδή προσπαθούσε να συνεχίσει την παλιά κοινωνική ζωή χωρίς να ξοδεύει χρήματα. Καθόταν σε παμπ πίνοντας νερό, έχανε εξόδους, συναυλίες και γεύματα με φίλους και κάποια στιγμή αναρωτήθηκε αν είχε κάνει λάθος.
Με τον καιρό όμως άλλαξε προσέγγιση. Άρχισε να αναζητά δωρεάν εκθέσεις, εκδηλώσεις, βόλτες, ποδηλατικές διαδρομές και άλλες δραστηριότητες που δεν απαιτούσαν χρήματα.
I think these jeans have had it #anotheronebitesthedust pic.twitter.com/1sE6Pn2xCS
— Michelle McGagh (@mmcgagh) November 12, 2016
Έκανε ακόμη και διακοπές χωρίς κανονικό ταξιδιωτικό budget
Αντί για ταξίδια με αεροπλάνο και ξενοδοχεία, η Michelle και ο σύζυγός της πραγματοποίησαν ποδηλατική εκδρομή στις ακτές του Norfolk και του Suffolk και κατασκήνωσαν σε παραλίες.
Η ίδια χαρακτήρισε αργότερα αυτή την εμπειρία μία από τις καλύτερες διακοπές της, παρότι ήταν εντελώς διαφορετική από τα ταξίδια που είχε συνηθίσει.
Τι συνέβη με το στεγαστικό της δάνειο
Τα χρήματα που δεν ξόδευε άρχισε να τα κατευθύνει κυρίως προς το στεγαστικό της δάνειο.
Παράλληλα, το ζευγάρι απέκτησε εισόδημα και από έναν ενοικιαστή στο σπίτι. Σύμφωνα με την ίδια, ο συνδυασμός των οικονομιών και του επιπλέον εισοδήματος βοήθησε να αποπληρωθεί επιπλέον περίπου το 10% του στεγαστικού δανείου.
Σε απολογισμούς της εμπειρίας της, η συνολική εξοικονόμηση της χρονιάς υπολογίστηκε σε περίπου 22.000 λίρες. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι όλο το συγκεκριμένο ποσό αντιστοιχούσε αποκλειστικά σε αποπληρωμή του στεγαστικού.
«Μπορώ ειλικρινά να πω ότι είμαι πιο ευτυχισμένη»
Στο τέλος της χρονιάς η McGagh έγραψε ότι η εμπειρία την έκανε να αναθεωρήσει τη σχέση της με την κατανάλωση.
Ανέφερε ότι απέκτησε περισσότερη αυτοπεποίθηση, δοκίμασε πράγματα που πιθανότατα δεν θα έκανε διαφορετικά και γνώρισε νέους ανθρώπους.
Η ίδια τόνισε επίσης ότι η πρόκληση δεν πρέπει να συγχέεται με τη φτώχεια. Η δική της λιτότητα ήταν επιλογή: μπορούσε να πληρώσει σπίτι, λογαριασμούς και φαγητό και είχε τη δυνατότητα να σταματήσει το πείραμα οποιαδήποτε στιγμή.
Αυτό ακριβώς ήταν και το βασικό μάθημα που κράτησε: συνειδητοποίησε πόσα λίγα πράγματα χρειαζόταν πραγματικά και πόσο εύκολα μικρές καθημερινές αγορές μπορούν να γίνουν συνήθεια χωρίς να προσφέρουν απαραίτητα περισσότερη ικανοποίηση.
Το No Spend Year δεν αποτελεί συνταγή που ταιριάζει σε όλους. Για τη Michelle McGagh, όμως, λειτούργησε ως ένας ακραίος τρόπος να επανεξετάσει τις προτεραιότητές της και να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούσε τα χρήματά της.
