Συντάκτης: George Clooney

Υπάρχει μια φράση που κυκλοφορεί εδώ και χρόνια στο διαδίκτυο και, παρότι η προέλευσή της δεν είναι ξεκάθαρη, εκφράζει μια πολύ απλή ιδέα: «Μορφωμένος δεν είναι αυτός που έχει πολλά πτυχία. Μορφωμένος είναι εκείνος που θα μιλήσει στη σερβιτόρα με την ίδια ευγένεια που θα μιλούσε στον διευθυντή του». Η πραγματική παιδεία δεν φαίνεται μόνο από τις γνώσεις ή τους τίτλους σπουδών. Φαίνεται και στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους γύρω μας, ιδιαίτερα όταν δεν έχουμε τίποτα να κερδίσουμε από αυτούς.

Σε ορισμένους ανθρώπους, χαμηλά στη μέση και λίγο πάνω από τους γλουτούς, εμφανίζονται δύο μικρές συμμετρικές εσοχές. Είναι γνωστές ως λακκάκια της Αφροδίτης και εδώ και χρόνια συνοδεύονται από διάφορους ισχυρισμούς για την υγεία, τη γονιμότητα και ακόμη και τη σεξουαλική ζωή. Η πραγματική εξήγηση, όμως, είναι πολύ πιο απλή. Πρόκειται κυρίως για ένα φυσικό ανατομικό χαρακτηριστικό που σχετίζεται με τον τρόπο με τον οποίο το δέρμα και οι σύνδεσμοι συνδέονται με τα οστά της λεκάνης.

Ο Δημήτρης είχε πετύχει σχεδόν όλα όσα του είχαν μάθει να κυνηγάει. Γεννήθηκε σε μια οικογένεια που μετρούσε τα έξοδα πριν τελειώσει ο μήνας. Μεγάλωσε βλέποντας τους γονείς του να παλεύουν για τα αυτονόητα και υποσχέθηκε στον εαυτό του πως μια μέρα η ζωή του θα ήταν διαφορετική. Διάβασε πολύ, μόχθησε περισσότερο και κατάφερε να αποφοιτήσει με άριστα από τη Νομική. Ήταν έξυπνος, παρατηρητικός και είχε εκείνο το ένστικτο που του επέτρεπε να καταλαβαίνει γρήγορα τους ανθρώπους.

Η Ολλανδία ήταν ανέκαθεν γνωστή για τα φιλόδοξα σχέδιά της, που εντυπωσιάζουν και αφήνουν με το στόμα ανοιχτό ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Κάθε φορά, θα έπρεπε να ακολουθήσει το παράδειγμα των Κάτω Χωρών ή τουλάχιστον να προσπαθήσουν να πραγματοποιήσουν μερικά από τα 7 παρακάτω πρότζεκτ.

Σχεδόν κάθε παρέα έχει έναν άνθρωπο που ακούει πιο συχνά από όλους τη φράση «πάλι άργησες». Ξεκινά να ετοιμάζεται πιστεύοντας ότι έχει αρκετό χρόνο, κάνει ακόμη ένα μικρό πράγμα πριν φύγει και τελικά φτάνει τρέχοντας όταν οι υπόλοιποι περιμένουν ήδη. Είναι εύκολο να θεωρήσουμε ότι απλώς δεν σέβεται τους άλλους. Η πραγματικότητα, όμως, μπορεί να είναι πιο σύνθετη. Η μόνιμη αργοπορία μπορεί να σχετίζεται με τον τρόπο που κάποιος υπολογίζει τον χρόνο, οργανώνει τις υποχρεώσεις του και εκτιμά πόσο θα διαρκέσει μια δουλειά.

Ένα οκτάχρονο αγόρι από τη Βαλτιμόρη των ΗΠΑ, το οποίο παλαιότερα είχε χάσει από ακρωτηριασμό και τα δύο χέρια και πόδια του εξαιτίας μιας σοβαρής λοίμωξης και της επακόλουθης σήψης, είναι ο νεότερος ασθενής στον κόσμο, στον οποίο έγινε με επιτυχία διπλή μεταμόσχευση των δύο άνω άκρων.

Υπάρχουν άνθρωποι που μελετούν την αρχαία Ελλάδα για επαγγελματικούς λόγους και υπάρχουν άλλοι που αφιερώνουν σχεδόν ολόκληρη τη ζωή τους στην προσπάθεια να εξηγήσουν γιατί οι ιδέες της εξακολουθούν να μας αφορούν. Η Ζακλίν ντε Ρομιγί ανήκε στη δεύτερη κατηγορία. Η μεγάλη Γαλλίδα ελληνίστρια μελέτησε τον Θουκυδίδη, τον Όμηρο, την τραγωδία, τη δημοκρατία, την ελευθερία και τις έννοιες που γεννήθηκαν ή διαμορφώθηκαν στην αρχαία ελληνική σκέψη.

Δεν κράτησα ποτέ κακία σε εκείνους που φεύγουν. Ίσως γιατί μεγαλώνοντας κατάλαβα πως δεν είναι πάντα δειλία η φυγή. Μερικές φορές είναι η πιο δύσκολη μορφή θάρρους. Θέλει δύναμη να κοιτάξεις έναν άνθρωπο στα μάτια και να του πεις πως δεν μπορείς άλλο. Θέλει αλήθεια να παραδεχτείς πως κάτι τελείωσε, πριν αρχίσεις να το φθείρεις με σιωπές, ψέματα και μισές παρουσίες.

1. Όταν θελήσεις κάτι πάρα πολύ, το σύμπαν όλο θα συνωμοτήσει για να γίνει η επιθυμία σου πραγματικότητα . 2. Η ζωή είναι πάντα σε αναμονή της κατάλληλης στιγμής για τη δράση. 3. Τα πάντα στον κόσμο δεν είναι τίποτα άλλο παρά διαφορετικές εκδηλώσεις του ίδιου πράγματος . 4. Μερικές φορές χρειάζεται να γυρίσετε όλο τον κόσμο για να καταλάβετε ότι ο θησαυρός είναι θαμμένος στο δικό σας σπίτι.

Πριν από περισσότερα από 1.800 χρόνια, πολύ πριν εμφανιστούν οι σύγχρονες κρέμες προσώπου, τα serum και τα προϊόντα ντεμακιγιάζ, ένας από τους σημαντικότερους γιατρούς της αρχαιότητας περιέγραψε ένα μείγμα που θυμίζει εντυπωσιακά ένα καλλυντικό που χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα. Ήταν ο Κλαύδιος Γαληνός από την Πέργαμο και η παρασκευή του έμεινε στην ιστορία με ένα όνομα που εξακολουθεί να υπάρχει στη φαρμακευτική και την κοσμετολογία: cold cream.

Οι χαρακτηρισμοί για όλους μας που κρατάμε τιμόνι είναι ακραίοι, όμως, ποιος μπορεί να κατηγορήσει τον άνθρωπο που έχει ταυτίσει την ζωή του με την ασφαλή οδήγηση;

Όσο συνηθισμένη κι αν μοιάζει η καθημερινότητά μας, αρκεί μερικές φορές μία φωτογραφία για να μας θυμίσει πόσο παράξενος, εντυπωσιακός και απρόβλεπτος μπορεί να είναι ο κόσμος. Από τεράστιους κύβους Ρούμπικ και παράξενα φρούτα μέχρι φωσφορίζουσες θάλασσες και εικόνες από μέρη που οι περισσότεροι δεν θα δούμε ποτέ από κοντά, αυτές οι φωτογραφίες αξίζουν μια δεύτερη ματιά.

Ήταν μόλις 10 ετών και έδινε τη δική του δύσκολη μάχη. Κι όμως, εκείνο που σκεφτόταν δεν ήταν μόνο ο εαυτός του. Στις 9 Νοεμβρίου 1995, ο Ανδρέας Γιαννόπουλος άνοιξε το προσωπικό του ημερολόγιο και έγραψε μια επιθυμία: να ενωθούν οι άνθρωποι και να δημιουργηθεί ένας σύλλογος που θα βοηθά τα παιδιά που έχουν ανάγκη. Λίγες εβδομάδες αργότερα, ο Ανδρέας δεν θα βρισκόταν πια στη ζωή. Η ιδέα του όμως θα έμενε.

Ανοίξτε την παλάμη σας και κοιτάξτε την για λίγα δευτερόλεπτα. Άλλες γραμμές είναι βαθιές, άλλες λεπτές, μερικές ενώνονται και άλλες σταματούν απότομα. Εδώ και αιώνες οι άνθρωποι προσπαθούν να διαβάσουν μέσα σε αυτές τον χαρακτήρα, την αγάπη, την υγεία ακόμη και το μέλλον τους. Η χειρομαντεία τους έδωσε ονόματα όπως «γραμμή ζωής», «γραμμή της καρδιάς» και «γραμμή του κεφαλιού». Η πραγματική εξήγηση για το γιατί βρίσκονται εκεί, όμως, είναι διαφορετική.

Στα οκτώ του χρόνια ήταν ήδη ψηλότερος από τον πατέρα του. Στα 17 είχε ξεπεράσει τα 2,45 μέτρα και όταν πέθανε, στα μόλις 22 του χρόνια, το σώμα του εξακολουθούσε να μεγαλώνει. Ο Robert Pershing Wadlow από το Ιλινόις των Ηνωμένων Πολιτειών έφτασε επίσημα τα 2,72 μέτρα και παραμένει μέχρι σήμερα ο ψηλότερος άνθρωπος για τον οποίο υπάρχουν αδιαμφισβήτητες ιατρικές μετρήσεις.

Σε ένα μικρό ορεινό χωριό της νότιας Εύβοιας, οι άνθρωποι μπορούσαν για γενιές να κάνουν κάτι που σε έναν επισκέπτη ακούγεται σχεδόν απίστευτο: να πραγματοποιούν ολόκληρες συζητήσεις χωρίς να φωνάζουν ούτε μία λέξη. Αρκούσε ένα σφύριγμα. Με διαφορετικούς τόνους, διάρκειες και μεταβολές στον ήχο μπορούσαν να μεταφέρουν μηνύματα από τη μία πλαγιά στην άλλη. Η παράδοση είναι γνωστή ως σφυριά και σήμερα αποτελεί ένα από τα πιο σπάνια παραδείγματα σφυριχτής ομιλίας στην Ευρώπη.

Υπάρχουν εικόνες που δεν χρειάζονται πολλές εξηγήσεις για να σε κάνουν να σταματήσεις για λίγο. Μία από αυτές είναι η στιγμή που μια οικογένεια κύκνων γλιστρά αθόρυβα πάνω στα νερά μιας λίμνης. Για λίγα δευτερόλεπτα, όλα μοιάζουν πιο ήρεμα. Δεν υπάρχει βιασύνη, θόρυβος ή ένταση. Μόνο το νερό, οι αντανακλάσεις και μια μικρή οικογένεια που προχωρά μαζί.

«Στα τρία κόρνερ πέναλτι». «Τα ξερόμυτα δεν μετράνε». «Μην κάνεις καραβολίδες από κοντά». «Φάμε βάλουμε δύο». Αν αυτές οι φράσεις σού θυμίζουν κάτι, τότε υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να πέρασες ένα σημαντικό κομμάτι των παιδικών σου χρόνων με μια μπάλα στα πόδια, σε κάποια αλάνα, πλατεία, δρόμο ή προαύλιο σχολείου. Δεν είχαμε VAR, διαιτητές και κανονικά δοκάρια. Είχαμε όμως τους δικούς μας κανόνες και μπορούσαμε να παίζουμε από το μεσημέρι μέχρι να νυχτώσει.

Ο καινούριος παπάς της ενορίας ήταν τόσο νευρικός στην πρώτη του λειτουργία, που δε μπορούσε να μιλήσει. Πριν την επόμενη λειτουργία ρωτάει τον Αρχιεπίσκοπο, τι θα μπορούσε να κάνει για να χαλαρώσει. Ο Αρχιεπίσκοπος τον συμβουλεύει ως εξής:

Όσο κι αν ξέρουμε ότι η άσκηση προσφέρει υγεία, ευεξία και αντοχή, οι περισσότεροι από εμάς κρυβόμαστε πίσω από τη δικαιολογία της έλλειψης χρόνου.