Συντάκτης: Δήμητρα Ξωνίκη

Στο ιστορικό κέντρο της Ρώμης, σε μια μικρή οδό ανάμεσα στο Πάνθεον και τη Βασιλική του Αγίου Πέτρου, βρίσκεται ένα από τα πιο μικρά και ασυνήθιστα σπίτια της ιταλικής πρωτεύουσας. Το βασικό του επίπεδο έχει έκταση μόλις περίπου 7 τετραγωνικά μέτρα, όμως ο αρχιτέκτονας Marco Pierazzi κατάφερε να αξιοποιήσει κάθε εκατοστό ώστε να δημιουργήσει μια λειτουργική κατοικία με κουζίνα, μπάνιο, τραπεζαρία και υπερυψωμένο χώρο ύπνου.

Ο Δημήτρης Μητροπάνος γεννήθηκε στις 2 Απριλίου 1948 στην Αγία Μονή, μια συνοικία των Τρικάλων. Μεγάλωσε σε δύσκολα χρόνια, χωρίς τον πατέρα του, και από μικρή ηλικία χρειάστηκε να δουλέψει για να βοηθήσει την οικογένειά του. Η πορεία του από τα Τρίκαλα μέχρι τις μεγαλύτερες πίστες της Ελλάδας τον ανέδειξε σε μία από τις σημαντικότερες φωνές του λαϊκού τραγουδιού. Ανάμεσα στα τραγούδια που σημάδεψαν τη μεταγενέστερη πορεία του βρίσκεται και το «Σβήσε το φεγγάρι».

Ένας Έλληνας πεθαίνει και φτάνει στη ρεσεψιόν της Κόλασης και ο υπάλληλος του ανακοινώνει ότι επειδή είναι υπήκοος χώρας μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μπορεί να διαλέξει μία από τις κολάσεις των χωρών-μελών.

Ελληνας συνταξιούχος παντρεύτηκε 41χρονη αλλοδαπή με δύο παιδιά. Εκείνη, αφού φρόντισε να έρθουν στο όνομά της τα ακίνητα και τα λεφτά του, όταν αυτός αρνήθηκε να της δώσει κι άλλα, η Αλβανίδα εγκατέλειψε τη συζυγική εστία και συνήψε σχέση με Ελληνογερμανό. Ο Αρειος Πάγος διέγνωσε «βαριά αχαριστία» και την υποχρέωσε να επιστρέψει όλη την ακίνητη περιουσία που της είχε δωρίσει όταν ήταν παντρεμένοι

Έγραφε,κάποτε,ο πατήρ Αντώνιος Αλεβιζόπουλος: «Η αληθινή αγάπη δεν κομματιάζεται.

Κάτω από χωριά και αγροτικές περιοχές της Κεντρικής Ευρώπης έχουν εντοπιστεί εκατοντάδες μικρές υπόγειες στοές και θάλαμοι, γνωστοί με τον γερμανικό όρο Erdstall. Για χρόνια γύρω από αυτές τις κατασκευές δημιουργήθηκαν εντυπωσιακές θεωρίες, ανάμεσά τους ότι αποτελούσαν ένα αρχαίο υπόγειο δίκτυο που εκτεινόταν από τη Σκωτία έως την Τουρκία. Η αρχαιολογική εικόνα, όμως, είναι αρκετά διαφορετική.

Δεν ξέρω από πού να το πιάσω και πού να το αφήσω. Όταν μιλάω με φίλες μου που είναι επίσης χωρισμένες μητέρες, ακούω ιστορίες από πρώτα ραντεβού που με κάνουν συχνά να αναρωτιέμαι πόσο δύσκολο έχει γίνει τελικά το να γνωρίσεις έναν άνθρωπο με απλό και ειλικρινή τρόπο. Με λένε Σαββίνα, είμαι 38 χρονών και αποφάσισα να μοιραστώ μια εμπειρία που με ενόχλησε πολύ, κυρίως για όσα άκουσα στο τέλος ενός κατά τα άλλα όμορφου ραντεβού.

Οι δύσκολες σχέσεις και οι άνθρωποι που μας πληγώνουν μπορούν να επηρεάσουν την αυτοεκτίμηση, την ασφάλεια και τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον εαυτό μας. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε διαφωνία ή στενοχώρια είναι κακοποίηση, αλλά υπάρχουν συμπεριφορές που δεν πρέπει να αγνοούνται όταν επαναλαμβάνονται. Το δύσκολο είναι ότι αυτές οι καταστάσεις δεν αναγνωρίζονται πάντα εύκολα, ειδικά όταν το πρόσωπο που μας πληγώνει είναι σύντροφος, συγγενής ή πολύ κοντινός φίλος. Όταν υπάρχει συναισθηματικός δεσμός, συχνά προσπαθούμε να δικαιολογήσουμε συμπεριφορές που σε έναν ξένο θα μας ενοχλούσαν αμέσως.

Υπάρχει μια πολύ γνωστή ιστορία σύμφωνα με την οποία μια μητέρα ρώτησε τον Άλμπερτ Αϊνστάιν τι θα μπορούσε να κάνει για να βοηθήσει το μικρό παιδί της να γίνει πιο έξυπνο. Η απάντηση που του αποδίδεται είναι απλή: «Να του διαβάζετε παραμύθια». Όταν εκείνη ρώτησε τι άλλο θα μπορούσε να κάνει, εκείνος φέρεται να απάντησε: «Να του διαβάζετε περισσότερα παραμύθια». Η ιστορία έχει κυκλοφορήσει εδώ και δεκαετίες, όμως δεν υπάρχει αξιόπιστη πρωτογενής πηγή που να αποδεικνύει ότι ο Αϊνστάιν είπε πράγματι αυτά τα λόγια. Παρ’ όλα αυτά, η ιδέα πίσω από τη φράση έχει ενδιαφέρον, γιατί η σύγχρονη έρευνα δείχνει…

Μπορεί κάποιος να θέλει μια σταθερή σχέση και παρ’ όλα αυτά να δυσκολεύεται να γνωρίσει έναν άνθρωπο με τον οποίο να ταιριάξει. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι κάνει κάτι «λάθος» ούτε ότι υπάρχει μία απλή συνταγή που θα οδηγήσει στην αγάπη. Υπάρχουν όμως ορισμένοι τρόποι σκέψης και συνήθειες που μπορεί να περιορίζουν τις ευκαιρίες για γνωριμίες ή να μας οδηγούν επανειλημμένα σε σχέσεις που δεν μας ταιριάζουν.

Η Ρίτα Σακελλαρίου υπήρξε μία από τις πιο αναγνωρίσιμες λαϊκές φωνές της εποχής της. Πριν όμως φτάσει στις μεγάλες πίστες και στις επιτυχίες που εξακολουθούν να ακούγονται μέχρι σήμερα, είχε περάσει δύσκολα παιδικά και νεανικά χρόνια. Από το Χαμέζι της Σητείας και τις εργατικές συνοικίες του Πειραιά μέχρι το Πέραμα και τα μεγάλα νυχτερινά κέντρα, η ζωή της ήταν στενά δεμένη με τη δουλειά, την οικογένεια και το τραγούδι.

Μια μέρα ήταν μια ξανθιά που οδηγούσε μια αυτοκινητάρα. Περνάει ένας νταλικέρης από πίσω, τρακάρει με τη ξανθιά, και γίνεται το αυτοκίνητο της ξανθιάς σαν φυσαρμόνικα.

Υπάρχουν άνθρωποι που μπαίνουν στη ζωή μας πριν ακόμη προλάβουμε να τους γνωρίσουμε. Γίνονται μέρος της παιδικής μας ηλικίας, της καθημερινότητάς μας και των πρώτων αναμνήσεών μας. Για πολλούς από εμάς, ένας από αυτούς τους ανθρώπους είναι η γιαγιά. Δεν είναι απλώς η μητέρα της μητέρας ή του πατέρα μας. Συχνά είναι μια δεύτερη αγκαλιά, ένας άνθρωπος που μας φροντίζει, μας προστατεύει και βρίσκεται δίπλα μας από τα πρώτα μας χρόνια.

Ενα διαφορετικό εστιατόριο στο οποίο εργάζονται αποκλειστικά άτομα με κάθε είδους αναπηρία λειτουργεί τις τελευταίες δύο εβδομάδες στον Βόλο, δίνοντας ελπίδα σε πολλούς ανθρώπους με ξεχωριστές ικανότητες και ταυτόχρονα την ευκαιρία σε πολλούς περισσότερους να διαπιστώσουν τρώγοντας ή πίνοντας τον καφέ τους ότι όλοι οι άνθρωποι πρέπει να αντιμετωπίζονται ισότιμα.

Μια εικόνα σαρώνει στο facebook και στο twitter που εκφράζει την κλεψιά στην πολιτική σκηνή με ένα πολύ ρεαλιστικό τρόπο.

Όλοι έχουμε μια στάση στην οποία νιώθουμε πιο άνετα όταν καθόμαστε. Άλλοι κρατούν την πλάτη ίσια, άλλοι γέρνουν προς τα πίσω, άλλοι σταυρώνουν τα πόδια ή τα χέρια τους. Η γλώσσα του σώματος μπορεί πράγματι να επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο μας αντιλαμβάνονται οι άλλοι. Δεν είναι όμως ένα «τεστ προσωπικότητας» που μπορεί να αποκαλύψει με ακρίβεια τον χαρακτήρα μας από μία μόνο στάση.

Το διαζύγιο μπορεί να αποτελέσει μια δύσκολη περίοδο για μια οικογένεια, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν παιδιά. Οι αλλαγές στην καθημερινότητα, η μετακόμιση, η λιγότερη επαφή με έναν γονέα ή οι συγκρούσεις μεταξύ των ενηλίκων μπορούν να δημιουργήσουν συναισθήματα ανασφάλειας, θυμού ή στενοχώριας. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κάθε παιδί βιώνει το διαζύγιο με τον ίδιο τρόπο ή ότι ένας χωρισμός οδηγεί αναγκαστικά σε μόνιμες αρνητικές συνέπειες. Κάθε οικογένεια είναι διαφορετική και σημαντικό ρόλο παίζει ο τρόπος με τον οποίο οι γονείς διαχειρίζονται τη νέα πραγματικότητα.

Υπάρχει μια φράση που κυκλοφορεί εδώ και χρόνια στο διαδίκτυο και, παρότι η προέλευσή της δεν είναι ξεκάθαρη, εκφράζει μια πολύ απλή ιδέα: «Μορφωμένος δεν είναι αυτός που έχει πολλά πτυχία. Μορφωμένος είναι εκείνος που θα μιλήσει στη σερβιτόρα με την ίδια ευγένεια που θα μιλούσε στον διευθυντή του». Η πραγματική παιδεία δεν φαίνεται μόνο από τις γνώσεις ή τους τίτλους σπουδών. Φαίνεται και στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους γύρω μας, ιδιαίτερα όταν δεν έχουμε τίποτα να κερδίσουμε από αυτούς.

Σε ορισμένους ανθρώπους, χαμηλά στη μέση και λίγο πάνω από τους γλουτούς, εμφανίζονται δύο μικρές συμμετρικές εσοχές. Είναι γνωστές ως λακκάκια της Αφροδίτης και εδώ και χρόνια συνοδεύονται από διάφορους ισχυρισμούς για την υγεία, τη γονιμότητα και ακόμη και τη σεξουαλική ζωή. Η πραγματική εξήγηση, όμως, είναι πολύ πιο απλή. Πρόκειται κυρίως για ένα φυσικό ανατομικό χαρακτηριστικό που σχετίζεται με τον τρόπο με τον οποίο το δέρμα και οι σύνδεσμοι συνδέονται με τα οστά της λεκάνης.

Ο Δημήτρης είχε πετύχει σχεδόν όλα όσα του είχαν μάθει να κυνηγάει. Γεννήθηκε σε μια οικογένεια που μετρούσε τα έξοδα πριν τελειώσει ο μήνας. Μεγάλωσε βλέποντας τους γονείς του να παλεύουν για τα αυτονόητα και υποσχέθηκε στον εαυτό του πως μια μέρα η ζωή του θα ήταν διαφορετική. Διάβασε πολύ, μόχθησε περισσότερο και κατάφερε να αποφοιτήσει με άριστα από τη Νομική. Ήταν έξυπνος, παρατηρητικός και είχε εκείνο το ένστικτο που του επέτρεπε να καταλαβαίνει γρήγορα τους ανθρώπους.