Συντάκτης: Δήμητρα Ξωνίκη

Η Ολλανδία ήταν ανέκαθεν γνωστή για τα φιλόδοξα σχέδιά της, που εντυπωσιάζουν και αφήνουν με το στόμα ανοιχτό ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Κάθε φορά, θα έπρεπε να ακολουθήσει το παράδειγμα των Κάτω Χωρών ή τουλάχιστον να προσπαθήσουν να πραγματοποιήσουν μερικά από τα 7 παρακάτω πρότζεκτ.

Σχεδόν κάθε παρέα έχει έναν άνθρωπο που ακούει πιο συχνά από όλους τη φράση «πάλι άργησες». Ξεκινά να ετοιμάζεται πιστεύοντας ότι έχει αρκετό χρόνο, κάνει ακόμη ένα μικρό πράγμα πριν φύγει και τελικά φτάνει τρέχοντας όταν οι υπόλοιποι περιμένουν ήδη. Είναι εύκολο να θεωρήσουμε ότι απλώς δεν σέβεται τους άλλους. Η πραγματικότητα, όμως, μπορεί να είναι πιο σύνθετη. Η μόνιμη αργοπορία μπορεί να σχετίζεται με τον τρόπο που κάποιος υπολογίζει τον χρόνο, οργανώνει τις υποχρεώσεις του και εκτιμά πόσο θα διαρκέσει μια δουλειά.

Ένα οκτάχρονο αγόρι από τη Βαλτιμόρη των ΗΠΑ, το οποίο παλαιότερα είχε χάσει από ακρωτηριασμό και τα δύο χέρια και πόδια του εξαιτίας μιας σοβαρής λοίμωξης και της επακόλουθης σήψης, είναι ο νεότερος ασθενής στον κόσμο, στον οποίο έγινε με επιτυχία διπλή μεταμόσχευση των δύο άνω άκρων.

Υπάρχουν άνθρωποι που μελετούν την αρχαία Ελλάδα για επαγγελματικούς λόγους και υπάρχουν άλλοι που αφιερώνουν σχεδόν ολόκληρη τη ζωή τους στην προσπάθεια να εξηγήσουν γιατί οι ιδέες της εξακολουθούν να μας αφορούν. Η Ζακλίν ντε Ρομιγί ανήκε στη δεύτερη κατηγορία. Η μεγάλη Γαλλίδα ελληνίστρια μελέτησε τον Θουκυδίδη, τον Όμηρο, την τραγωδία, τη δημοκρατία, την ελευθερία και τις έννοιες που γεννήθηκαν ή διαμορφώθηκαν στην αρχαία ελληνική σκέψη.

Δεν κράτησα ποτέ κακία σε εκείνους που φεύγουν. Ίσως γιατί μεγαλώνοντας κατάλαβα πως δεν είναι πάντα δειλία η φυγή. Μερικές φορές είναι η πιο δύσκολη μορφή θάρρους. Θέλει δύναμη να κοιτάξεις έναν άνθρωπο στα μάτια και να του πεις πως δεν μπορείς άλλο. Θέλει αλήθεια να παραδεχτείς πως κάτι τελείωσε, πριν αρχίσεις να το φθείρεις με σιωπές, ψέματα και μισές παρουσίες.

1. Όταν θελήσεις κάτι πάρα πολύ, το σύμπαν όλο θα συνωμοτήσει για να γίνει η επιθυμία σου πραγματικότητα . 2. Η ζωή είναι πάντα σε αναμονή της κατάλληλης στιγμής για τη δράση. 3. Τα πάντα στον κόσμο δεν είναι τίποτα άλλο παρά διαφορετικές εκδηλώσεις του ίδιου πράγματος . 4. Μερικές φορές χρειάζεται να γυρίσετε όλο τον κόσμο για να καταλάβετε ότι ο θησαυρός είναι θαμμένος στο δικό σας σπίτι.

Πριν από περισσότερα από 1.800 χρόνια, πολύ πριν εμφανιστούν οι σύγχρονες κρέμες προσώπου, τα serum και τα προϊόντα ντεμακιγιάζ, ένας από τους σημαντικότερους γιατρούς της αρχαιότητας περιέγραψε ένα μείγμα που θυμίζει εντυπωσιακά ένα καλλυντικό που χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα. Ήταν ο Κλαύδιος Γαληνός από την Πέργαμο και η παρασκευή του έμεινε στην ιστορία με ένα όνομα που εξακολουθεί να υπάρχει στη φαρμακευτική και την κοσμετολογία: cold cream.

Οι χαρακτηρισμοί για όλους μας που κρατάμε τιμόνι είναι ακραίοι, όμως, ποιος μπορεί να κατηγορήσει τον άνθρωπο που έχει ταυτίσει την ζωή του με την ασφαλή οδήγηση;

Όσο συνηθισμένη κι αν μοιάζει η καθημερινότητά μας, αρκεί μερικές φορές μία φωτογραφία για να μας θυμίσει πόσο παράξενος, εντυπωσιακός και απρόβλεπτος μπορεί να είναι ο κόσμος. Από τεράστιους κύβους Ρούμπικ και παράξενα φρούτα μέχρι φωσφορίζουσες θάλασσες και εικόνες από μέρη που οι περισσότεροι δεν θα δούμε ποτέ από κοντά, αυτές οι φωτογραφίες αξίζουν μια δεύτερη ματιά.

Ήταν μόλις 10 ετών και έδινε τη δική του δύσκολη μάχη. Κι όμως, εκείνο που σκεφτόταν δεν ήταν μόνο ο εαυτός του. Στις 9 Νοεμβρίου 1995, ο Ανδρέας Γιαννόπουλος άνοιξε το προσωπικό του ημερολόγιο και έγραψε μια επιθυμία: να ενωθούν οι άνθρωποι και να δημιουργηθεί ένας σύλλογος που θα βοηθά τα παιδιά που έχουν ανάγκη. Λίγες εβδομάδες αργότερα, ο Ανδρέας δεν θα βρισκόταν πια στη ζωή. Η ιδέα του όμως θα έμενε.

Ανοίξτε την παλάμη σας και κοιτάξτε την για λίγα δευτερόλεπτα. Άλλες γραμμές είναι βαθιές, άλλες λεπτές, μερικές ενώνονται και άλλες σταματούν απότομα. Εδώ και αιώνες οι άνθρωποι προσπαθούν να διαβάσουν μέσα σε αυτές τον χαρακτήρα, την αγάπη, την υγεία ακόμη και το μέλλον τους. Η χειρομαντεία τους έδωσε ονόματα όπως «γραμμή ζωής», «γραμμή της καρδιάς» και «γραμμή του κεφαλιού». Η πραγματική εξήγηση για το γιατί βρίσκονται εκεί, όμως, είναι διαφορετική.

Στα οκτώ του χρόνια ήταν ήδη ψηλότερος από τον πατέρα του. Στα 17 είχε ξεπεράσει τα 2,45 μέτρα και όταν πέθανε, στα μόλις 22 του χρόνια, το σώμα του εξακολουθούσε να μεγαλώνει. Ο Robert Pershing Wadlow από το Ιλινόις των Ηνωμένων Πολιτειών έφτασε επίσημα τα 2,72 μέτρα και παραμένει μέχρι σήμερα ο ψηλότερος άνθρωπος για τον οποίο υπάρχουν αδιαμφισβήτητες ιατρικές μετρήσεις.

Σε ένα μικρό ορεινό χωριό της νότιας Εύβοιας, οι άνθρωποι μπορούσαν για γενιές να κάνουν κάτι που σε έναν επισκέπτη ακούγεται σχεδόν απίστευτο: να πραγματοποιούν ολόκληρες συζητήσεις χωρίς να φωνάζουν ούτε μία λέξη. Αρκούσε ένα σφύριγμα. Με διαφορετικούς τόνους, διάρκειες και μεταβολές στον ήχο μπορούσαν να μεταφέρουν μηνύματα από τη μία πλαγιά στην άλλη. Η παράδοση είναι γνωστή ως σφυριά και σήμερα αποτελεί ένα από τα πιο σπάνια παραδείγματα σφυριχτής ομιλίας στην Ευρώπη.

Υπάρχουν εικόνες που δεν χρειάζονται πολλές εξηγήσεις για να σε κάνουν να σταματήσεις για λίγο. Μία από αυτές είναι η στιγμή που μια οικογένεια κύκνων γλιστρά αθόρυβα πάνω στα νερά μιας λίμνης. Για λίγα δευτερόλεπτα, όλα μοιάζουν πιο ήρεμα. Δεν υπάρχει βιασύνη, θόρυβος ή ένταση. Μόνο το νερό, οι αντανακλάσεις και μια μικρή οικογένεια που προχωρά μαζί.

«Στα τρία κόρνερ πέναλτι». «Τα ξερόμυτα δεν μετράνε». «Μην κάνεις καραβολίδες από κοντά». «Φάμε βάλουμε δύο». Αν αυτές οι φράσεις σού θυμίζουν κάτι, τότε υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να πέρασες ένα σημαντικό κομμάτι των παιδικών σου χρόνων με μια μπάλα στα πόδια, σε κάποια αλάνα, πλατεία, δρόμο ή προαύλιο σχολείου. Δεν είχαμε VAR, διαιτητές και κανονικά δοκάρια. Είχαμε όμως τους δικούς μας κανόνες και μπορούσαμε να παίζουμε από το μεσημέρι μέχρι να νυχτώσει.

Ο καινούριος παπάς της ενορίας ήταν τόσο νευρικός στην πρώτη του λειτουργία, που δε μπορούσε να μιλήσει. Πριν την επόμενη λειτουργία ρωτάει τον Αρχιεπίσκοπο, τι θα μπορούσε να κάνει για να χαλαρώσει. Ο Αρχιεπίσκοπος τον συμβουλεύει ως εξής:

Όσο κι αν ξέρουμε ότι η άσκηση προσφέρει υγεία, ευεξία και αντοχή, οι περισσότεροι από εμάς κρυβόμαστε πίσω από τη δικαιολογία της έλλειψης χρόνου.

Η νοσταλγία έχει έναν παράξενο τρόπο να θυμάται τις όμορφες στιγμές και να αφήνει λίγο πιο πίσω τις δυσκολίες. Αυτό φάνηκε έντονα και σε μια μεγάλη διεθνή έρευνα του Pew Research Center το 2017. Στην Ελλάδα, το 53% των ερωτηθέντων απάντησε ότι η ζωή για ανθρώπους σαν εκείνους ήταν χειρότερη σε σχέση με 50 χρόνια πριν. Μόλις το 28% θεωρούσε ότι ήταν καλύτερη και το 17% περίπου ίδια.

Δέκα λεπτά αναμονής μπορεί να μοιάζουν ατελείωτα. Τα ίδια δέκα λεπτά, όταν μιλάμε με έναν φίλο ή βλέπουμε μια ενδιαφέρουσα ταινία, συχνά περνούν χωρίς να το καταλάβουμε. Το ρολόι μετρά την ίδια διάρκεια, αλλά εμείς δεν τη ζούμε πάντα με τον ίδιο τρόπο. Η προσοχή, τα συναισθήματα και η μνήμη επηρεάζουν την αίσθησή μας για τον χρόνο. Καταλαβαίνοντας πώς συνδέονται με την καθημερινότητά μας, μπορούμε να εξηγήσουμε γιατί κάποιες στιγμές «τραβούν» και άλλες μοιάζουν να χάνονται μέσα στη μέρα.

«Η μητρική μας γλώσσα δεν ήταν τουρκική. Τα ποντιακά είχαμε ως μητρική. Ρωμαίικα την ονομάζαμε εμείς». Με αυτές τις λέξεις, ο Βαχίτ Τουρσούν περιέγραφε τη γλώσσα των παιδικών του χρόνων στην Ότσενα, στην περιοχή της Τραπεζούντας. Η μαρτυρία του μιλά για τη ζεστασιά της μητρικής γλώσσας, αλλά και για την πίεση να την κρύβεις. Μέσα από τις αναμνήσεις του, ο ελληνόφωνος μουσουλμάνος συγγραφέας και ερευνητής φωτίζει μια λιγότερο γνωστή πλευρά της ζωής στον Πόντο.