Η Πέγκυ Ζήνα σε συνέντευξή της στα “Παραπολιτικά”, μίλησε για τα 30 χρόνια συµβίωσης µε τον σύζυγό της, Γιώργο Λύρα, την κόρη της, Ηλέκτρα, την απώλεια που την καθόρισε, τις δυσκολίες που αντιµετώπισε, την παρακμή στην ελληνική μουσική και τα μπουζούκια.
Οι αλλαγές στη ζωή της Πέγκυς Ζήνα
Υπάρχουν αλλαγές στη ζωή σου αυτόν τον καιρό, έτσι δεν είναι;
Βρίσκοµαι σε µια καινούργια δισκογραφική εταιρεία, την Panik και κάνω µια συνεργασία, έπειτα από πολλά χρόνια, µε τον κουµπάρο µου, κολλητό µου φίλο και συνθέτη της καριέρας µου, Γιώργο Μουκίδη. Ταυτόχρονα, ασχολούµαι µε τις πρόβες για τις εµφανίσεις µου στο «Mezzo», που βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας, στην Πλατεία Ασωµάτων.
Ακούγεται διαφορετικά να λες «µπουζούκια» και διαφορετικά να λες «νυχτερινά κέντρα»;
Τα µπουζούκια είναι η ίδια λέξη µε εκείνες των νυχτερινών κέντρων ή των κέντρων διασκέδασης. Τη διαφορά την κάνουν πάντα οι καλλιτέχνες, ποτέ οι τοίχοι. Στις µουσικές σκηνές έχουµε δει και ανθρώπους που δεν έχουν τόσο ταλέντο, απλώς τραγουδούν ένα ποίηµα και µπορούν να υπάρξουν και µε άλλους τρόπους, λέγοντας κάτι πιο ροκ.
Πόσο χρονών είναι η Πέγκυ Ζήνα
Ανήκεις στην κατηγορία των καλλιτεχνών που δουλεύουν στα µπουζούκια;
Με αυτό που ο κόσµος εννοεί, πιστεύω, ποτέ. Με την έννοια του ευτελούς, όχι, δεν ανήκα σε τέτοιον χώρο ως άνθρωπος. Ποτέ δεν µου άρεσε η παρακµή, γιατί αυτές τις αξίες κουβαλούσα. Ο,τι και να έκανα εµπεριείχε αξιοπρέπεια, από 20 χρόνων, που µπήκα στη δουλειά αυτή, µέχρι τώρα, που σε λίγες ηµέρες γίνοµαι 49 ετών.
Τι ορίζεις ως παρακµή;
Να έχεις µια συµπεριφορά στη σκηνή, η οποία να έχει ελάχιστα ρούχα, να µην έχεις πολύ καλή φωνή και ως προσωπικότητα να επιτρέπεις στον κόσµο, µεθυσµένο, να σου φέρεται όπως να ’ναι. Έχω γεννηθεί σε λάθος εποχή. Λάτρευα το θρυλικό «Κανόνι», το οποίο είχε ο µπαµπάς µου. Εκεί τότε τραγουδούσε η Γιώτα Γιάννα κι εγώ ήµουν 5 χρόνων όταν έκλεισε.
