Η γυναικοκτονία που συνέβη λίγα μέτρα μακριά από το αστυνομικό τμήμα των Αγίων Αναργύρων το απόγευμα της 1ης Απριλίου, φέρνει ξανά στο προσκήνιο τη συζήτηση για αλλαγή της νομοθεσίας και των τιμωριών που πρέπει να επιβάλλονται στους δράστες.
Μια συζήτηση που γίνεται εδώ και χρόνια, αλλά μοιάζει ατελέσφορη. Αν λάβουμε υπ’ όψιν μας τα στοιχεία που θέλουν τα περιστατικά έμφυλης και ενδοοικογενειακής βίας να έχουν αγγίξει τις 2,000 το πρώτο, μόλις, δίμηνο του 2024, τότε αντιλαμβανόμαστε ότι η νομοθεσία οφείλει να γίνει πιο σκληρή και πιο ξεκάθαρη απέναντι στους δράστες.
Η Σπυριδούλα Φατούρου, μητέρα της Άσπας, η οποία στα 17 της χρόνια είδε τη ζωή της να αλλάζει έπειτα από επίθεση του ίδιου της του πατέρα με όπλο, γράφει γιατί είναι υποχρέωση της πολιτείας να πάρει στα σοβαρά το θέμα των επιθέσεων απέναντι στη βία κατά των γυναικών και τις δολοφονίες τους.
«Με λένε Ασπασία
Ήμουν υγιής κ γεμάτη όνειρα. Ο πατέρας μου με δύο σφαίρες με καθήλωσε και με ανάγκασε να μην μιλώ, να μην κινούμαι, να μην ζω…
Μόνο επιβιώνω… ως θύμα “γυναικοκτονίας” και ενδοοικογενειακής βιας.
Ο πατέρας μου, οργάνωσε ένα τέλειο έγκλημα..
Δεν υπήρξε τρελός, αλλά όταν απειλούσε την μαμά έλεγε ότι δεν θα του κάνουν τίποτα γιατί “θα πουλήσει τρέλα…”.
Ούτως ή άλλως η αστυνομία είπε “γιατί σε χτύπησε,τι του έκανες;”
Δεν είναι τρελοί λοιπόν. Εναι δολοφόνοι!
Είστε υποχρεωμένοι απέναντι μας, είτε στις νεκρές, είτε στις ζωντανές -νεκρές….
ΑΛΛΆΞΤΕ ΤΗΝ ΝΟΜΟΘΕΣΊΑ ΤΏΡΑ.
ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΤΡΕΛΟΊ, ΕΊΝΑΙ ΔΟΛΟΦΌΝΟΙ».
Η ιστορία της Άσπας
Ήταν 12 Αυγούστου του 2013 όταν η ζωή για την 17χρονη Ασπασία Μπόγρη σταμάτησε. Βρισκόταν μπροστά σε ένα περίπτερο στην πλατεία Λαϊκής Αγοράς του Άργους, όταν είδε τον πατέρα της να τη σημαδεύει με ένα όπλο. Φώναξε «Βοήθεια, μαμά», αλλά εκείνος την πυροβόλησε στο κεφάλι εξ επαφής. Όχι μία, αλλά δύο φορές. Εκείνη μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Εκείνος γύρισε στο σπίτι του και αυτοπυροβολήθηκε. Πάλεψε για λίγες ημέρες στο Τζάνειο νοσοκομείο, αλλά τελικά πέθανε λίγο μετά την δολοφονική επίθεση στην κόρη του.
Έκτοτε η Ασπασία και η μητέρα της ανεβαίνουν τον δικό τους Γολγοθά, παλεύοντας για τη ζωή τους.
Όπως έχει δηλώσει η κα. Φατούρου η Άσπα «Ξέρει ότι την πυροβόλησε ο πατέρας της, θυμάται τα πάντα, δεν έχει κανένα πρόβλημα με τη μνήμη της. Για πριν το συμβάν θυμάται τα πάντα. Για το συμβάν δεν της έχει γίνει ευθέως ερώτηση για το αν ξέρει γιατί είναι πια έτσι, είναι λίγο επικίνδυνο να μπούμε σε αυτή τη διαδικασία. Σε ερώτηση όμως για το αν της λείπουν κάποια δικά της πρόσωπα, φίλοι και συγγενείς, απαντούσε καταφατικά, όταν ρωτήθηκε όμως για τον πατέρα της είπε κατηγορηματικά όχι».
